BOY. ¡Bon 'arma!
JORDI. No hi ha millor tremp.
Quant l'odi treballa,
mortal tot ho fém.
BOY. ¿Vols dir qu' ell dú mallas?
JORDI. Ne dú de segú;
qu' un vil no 's previnga
no ha vist may ningú.
La cansò del pare
ne tinch per cansò.
Avuy dech cantarla.
BOY. No 't dich pas que no.
JORDI. A nit, quant ja á casa
m' ho vás tot contar.
--Avuy, jo vaig dirme,
tenim de vetllar.
Y allá, ab l' altra mola,
y ab l' altra fornal,
comenso ab l' ajuda
d' un odi mortal:
--Repica que pica.
bát ferro daguer;
bát ferro, per daga,
qu' honrát t' ha de fer.
Batút ja lo ferro,
se 'l tè de trempar;
la fornal encésa.
foch l' ha de tornar.
'Sent arma per l' honra
deu férsela un sol.
Si cridas, manxaire,
sabrá lo tèu dol.
--Donchs manxa que manxa,
jo 'm deya entre dens;
es foch de venjansa
lo foch qu' ara encens.
Bermell ja lo ferro,
deu serne trempát,
ja 'l cuvell de 'l aiga
l' espera al costát.
Lo trech y l'enfonso
bermell y bullent:
al rebrerlo l' aigua
m' esquitxa furient.
Jo, aguanta qu' aguanta,
per darli fredor,
semblava aquella aiga
la sanch del traidor.
Trempát ja lo ferro,
la llima no hi pren;
la mola l' espera
per ferlo lluent.
Donchs roda que roda
la mola ab lo peu;
la daga m' enlluerna
del brill que ja treu;
Veyentho, no paro,
y vinga rodar;
la mola que roda,
lo 'cér fá xisclar.
La miro ja llesta,
ja es feta daguer;
--Vés ara si passa
las mallas d' acér.
Damunt de la taula,
la malla he posát;
damunt de la malla
la daga hi alsát;
del bras, ab la forsa.
la daga ha caigút;
clavantse á la taula,
la malla ha rompút.
Llavors, arrancantla,
la beso ab amor:
--Las mallas traspassa:
ja tè arma l'honor.
BOY. Psit...
JORDI. ¿Qu 'es?
BOY. Lo manxaire,
que cap aquí vè.
JORDI. Donchs parlalhi y digas
lo qu'havém de fè.
BOY. Lo qu'ahir vaig dirte,
qu'ho crech plan segú;
si puch, jo ho arreglo,
sino 'l noble y tú.
JORDI. A dalt, donchs, t'espero
si res vols de mí.
BOY. Que jo no't demani
no vinguis aquí.
(_Jordi se'n vá._)
### ESCENA IV.