NORA. Kompreneble tio ne signifus tion --. Mi! Kiel vi kredas, ke
mi havus tian influon sur mia edzo?
KROGSTAD. He, mi konas vian edzon de la studentotagoj. Mi pensas
ke la sinjoro bankdirektoro ne estas pli firma ol aliaj edzoj.
NORA. Se vi parolas malestime pri mia edzo, mi montros al vi la
pordon.
KROGSTAD. Sinjorino estas kuragxa.
NORA. Mi ne plu timas vin. Post novjartago mi baldaux liberigxos
el la afero.
KROGSTAD (pli sinrega). Auxskultu nun, Sinjorino. Se farigxos
necese, mi batalos kvazaux por la vivo, por gardi tiun mian etan
oficon en la banko.
NORA. Jes, aspektas ja tiel.
KROGSTAD. Ne estas nur por la enspezo; tiu ecx plej malmulte
gravas. Sed estas io alia --. Do, mi klarigu! Estas jena afero: Vi
kompreneble scias same bone kiel cxiuj aliaj, ke mi antaux kelkaj
jaroj farigxis kulpa pri ago malprudenta.
NORA. Mi kredas, ke mi ion tian auxdis.
KROGSTAD. Ne farigxis proceso; tamen tuj cxiuj vojoj barigxis por
mi. Sekve mi komencis tiajn negocojn, pri kiuj vi scias. Al io mi
devis krocxi min; kaj mi rajtas diri, ke mi ne estas el la plej
malbonaj. Sed nun mi devas liberigi min el tio. Miaj filoj kreskas;
pro ili mi devas kiel eble regajni civitanan estimon. Tiu ofico en
la banko estas kvazaux la unua sxtupo por mi. Kaj nun via edzo
volas piedfrapi min for de la sxtuparo, tiel ke mi ree staru en la
koto.
NORA. Sed pro Dio, sinjoro Krogstad, mi tute ne kapablas helpi
vin.
KROGSTAD. Estas tial, ke vi ne volas; sed mi havas rimedojn por
vin devigi.
NORA. Vi ne intencas diri al mia edzo, cxu? ke mi sxuldas monon
al vi?
KROGSTAD. Hm, se mi tamen al li dirus?
NORA. Estus de vi fia ago. (plorsingulte) Tiun sekreton, kiu
estas mia felicxo kaj fiero, tiun li ekscius en tia abomena kaj
plumpa maniero, -- ekscius gxin de _vi_. Vi jxetus min en
terurajn malagrablajxojn --
KROGSTAD. Nur malagrablajxojn?
NORA (impete). Sed nur faru; estos plej fatale por vi mem; cxar
tiam mia edzo vere vidos, kia malbona homo vi estas, kaj tiam vi
tute ne konservos vian oficon.
KROGSTAD. Mi demandis, cxu estas nur familiaj malagrablajxoj,
kiujn vi timas?
NORA. Se mia edzo ekscios, kompreneble li tuj pagos la reston;
kaj poste ni havos neniun rilaton al vi.
KROGSTAD (pasxon pli proksimen). Auxskultu, sinjorino Helmer; --
aux via memorkapablo estas iom malforta, aux vi ne bone komprenas
negocajn aferojn. Mi vidas, ke mi devas orientigi vin iom pli bone
pri la afero.
NORA. Kiel do?
KROGSTAD. Kiam via edzo estis malsana, vi venis al mi por
pruntepreni mil ducent talerojn.
NORA. Mi sciis pri neniu alia.