Nis gwn am un engraifft o bennill ar y mesur hwn, ac nis gwn am neb sydd
yn gallu yr hen alaw odidog heblaw y cyfaill Idris Vychan. Y mae
seibiant yn y dôn ar ddiwedd y chweched llinell, a’r llinell olaf yn
llwythog o ofid a siomedigaeth. Ymdrechais yn y geiriau gadw at gymeriad
neilltuol y llinell olaf. Mae hi fel moeseb oddiwrth, neu eglurhad ar, y
chwe llinell flaenorol.
ALAW,—_Breuddwyd y Bardd_.
[Picture: Music]
EISTEDDAI hen fardd yn ei gadair,
Yn wargrwm a’i wallt fel y gwlan;
A’i feddwl a hedodd i’r amser
Y gwelid ei blant wrth y tân.
Ei amrant a gauodd, ac yna breuddwydiodd
Yn weddw ac unig heb neb iw wahardd—
Yng ngwynfyd ei galon breuddwydiodd y bardd.
Fe welodd ei hun yn priodi,
Genethig anwylaf y wlad;
Fe glywodd ei gyntaf anedig
Gan wenu ’n ei alw fe ’n “_dad_!”
Ni welodd ef gladdu ei briod a’i deulu,
Na deilen wywedig yn disgyn i’r ardd—
Na, breuddwyd ei febyd freuddwydiodd y bardd.
Fe glywai hen glychau Llanarmon,
Yn fachgen fe deimlodd ei hun,
Breuddwydiodd hen deimlad y galon,
Sef hiraeth am ddyfod yn ddyn.
Ni chofiodd ef helynt y dyddiau’r aeth trwyddynt,
Ond tybiodd fod popeth yn hyfryd a hardd—
Breuddwydion ei galon freuddwydiodd y bardd.
Er na bu un linell mewn argraff
O waith y breuddwydiwr erioed;
Fe wel ef ei waith yn gyfrolau,
A dynion yn rhodio fel coed,
A bechgyn yn darllen cynyrchion ei awen,
Fe wel anfarwoldeb trwy gwsg, ac fe chwardd—
Breuddwydion ei galon freuddwydiodd y bardd.