Sachel. Rose. Een jood.
EEN JOOD. Goeienavond..... (knoopt een pak los). Warm. Om ’r bij neer
te vallen. Is Esther ’r niet?
SACHEL. Esther is uit.
EEN JOOD. Hoe wou ù dan helpen?
SACHEL. Geef ’t maar hier. Ik zie beter met mijn handen as jullie met
je oogen! (het goed betastend). Niks. Geen cent waard. Heelemaal niks.
Prullen.
EEN JOOD. Geen cent waard? En Esther heit ’r me de vorige keer twee
gulden op gegeven!
SACHEL. Twee gulden? Twee gulden! Daar had ik bij motten wezen! As ’k
tien stuiver geef is ’t mooi. Allemaal versleten goed....
EEN JOOD. As je kinderen ’r maar nooit gebrek an zullen hebben! Noem je
die jas versleten? Noem je die broek versleten? Ken merken dat u ’r
geen kijk op heit.
SACHEL. Ik vergis me niet. M’n vingers zién. Die zién voor zes. De
knoopsgaten zijn heelemaal uitgerafeld en wat heb ’k an ’n broek met
afgetrapte randen?
EEN JOOD. Noem u dat uitgerafeld? Noem u dat afgetrapt? Was uw zuster
maar hier! Wat doe ’k met die redeneering!
SACHEL. Rose—kom hier. Bekijk die jas is bij de lamp. Heb ’k recht as
’k zeg dat-ie versleten is?
ROSE (de jas bekijkend). Mooi is-ie niet. Maar zoo erg versleten, zoo
héel erg...
SACHEL (nijdig). Wat niet versleten! Ben jij blind? Houen jullie me
voor de gek! Had ik me óógen, dan had ik jou niet noodig, jou niet,
niemand niet! Is ’t niet ongelukkig genoeg dat ’k blind ben? An me
vijanden ben ik overgeleverd. Nou staan ze mekaar an te kijken of ’k ’t
zoo zie! Dievetuig! Maar bestelen laat ik me niet! Nog niet voor ’n
cent! Geef hier die jas! (betastend). De knoopsgaten zijn kapot....
Hier is ’n plek waar de wol ’r af is... En de voering.... de
voering.... kijk die gescheurde voering!.... En zoo’n stomme os ziet
niks, wil niet zien!.... Geven we je daarvoor te vréten dat je mijn in
me zak liegt!
ROSE. Ik lieg niet....
SACHEL. Jij liegt! Jullie liegt allemaal!
EEN JOOD. Wat doe ’k met dat geklets! Maakt Esther zoo’n spiktakel?
Geef me honderdvijftig centen....
SACHEL. ’n Daalder? ’n Cent ’n kwaje dag meer as vier kwartjes.
EEN JOOD. Vier kwartjes? Dank je! Dan pak ’k ’t weer in.
SACHEL. Ga je gang! Ik zal me geld in ’t water gooien! Kom ’r ook niet
met stelen an....
EEN JOOD. Nou, laten we zeggen vijf kwartjes. Ik heb ’t noodig—me vrouw
is ziek. Anders kreeg je ’t nog voor geen drie....
SACHEL. Al was je heele familie ziek—ik geef niemeer as vier kwartjes.
Vodden! Vuiligheid! Voor mijn part neem je ’t mee. Zal me zorg zijn!
Vraag wat ’t mijn hindert. Nògh, wat begin ik nou!
EEN JOOD. Ik heb al m’n levensdagen nog nooit zoo’n hond gezien—weigert
’n kwartje meer voor ’n zieke vrouw (inpakkend). Dan breng ’k ’t na
Levi! Die heit nog ’n pietsie meelijden met ’n ongelukkig mensch!
SACHEL. Me zorg. Laat Levi z’n heil d’r in zien. Zoo’n dalles zal me
afgestoten worden!
EEN JOOD. In Godsnaam! Og wat ’n uitzuiger!