Dolf, Dokter, Hope, Schmidt, Suze Meier.
SCHMIDT. Hoe heet u?
SUZE. Suus....
SCHMIDT. Verder?
SUZE. Meier.
DOLF. Ga d’r bij zitten, Suze.
SCHMIDT. Ik heb u geschreven...
SUZE. Asjeblief. ’k Hè de pepiere in ’n pakkie bij mekaar. Me moeder
hiet Sefie Meier, ha zellef meegekomme as ze geen mankement an d’r been
ha gehad—van ’t water.... D’r fotegrawie leit d’r tussche, toe ze zoo
oud as ik was—me vader hiette Cornelis van der Vliet—en ha femilie die
Van Reesum hiette—en ha geen tijd met me moeder te trouwe, omdat-ie
sjecheerder bij de Spoor was en in negetig overreeje wier vlak voor ze
anteekene zoue... Nou da’s geen schande voor mijn. En me moeder ken d’r
ook niks an doen. En de naam Reesum het ze meer as eens hoore noeme—die
was toe stuurman op de paketdienst....
SCHMIDT. Ho! Ho!... Niet zoo doorslaan, juffrouw Meier...
SUZE. Me vader....
SCHMIDT. Suscht!.. Even inkijken. (leest de papieren, die hij in de
hand gehouden heeft)
DOLF. Geef u mij ’t portret, meneer Schmidt. (bekijkt het) Nee. Nooit
gezien. Onmogelijk. (droog)... En ’t is natuurlijk onwaarschijnlijk,
dat uw moeder in ’90 den bijnaam Kreeftje had?
SUZE. Kreefie?... Hèhèhè!... Kreefie... Da’s me ook ’n verneukerij!...
Wie hiet ’r Kreefie?...
SCHMIDT. Ik heb van mijn kant niets meer te vragen, meneer...
DOLF. Ik evenmin, geachte exécuteur-testamentair!
SCHMIDT. Dan wordt u wel bedankt, juffrouw.
SUZE. Gossie—is ’t al afgeloope?—U het me pepiere haast niet
ingekeke... De brieve van me vader an me moeder, toe-ie nog vree... In
die eene met de inktveeg d’r op zeit-ie dat z’n oome Reesum....
SCHMIDT. Ik zal u morgen bericht geven en op vergoeding van de
reiskosten kan u rekenen....
SUZE. Gossie, gossie meneer—me broeie d’r zoo allejeezis op!—Door me
moeder d’r water in d’r beene, staat de helleft van ’t boeltje achter
de schuine deur.... ’t Klopt toch met de avvertentie....