Dolf, Dokter.
DOKTER. Is dat de man die aan ’t snorren geweest is?
DOLF. Ja-ja, ’n Gladekker, first class, door den chargé-d’affaires van
de goeie ziel, ergens bij de politie opgeduikeld, ’n gewezen
inspecteur, gesjeesd omdat-ie te handig voor z’n supérieuren werd!
(plukt een knop uit den bouquet, steekt die in z’n knoopsgat). Jan,
voortreffelijke kerel, Jan, ouwe boemelaar—als ’t vandaag niet lukt—als
geen van de vijf m’n—’t kriewelt in m’n keel, als ’k ’t fatale woord
uitspreek!—geen van de vijf m’n dòch-ter blijkt, ga ’k in ’n klooster,
om Hope d’r oogen, d’r prachtige oogen te ontloopen... Had je ook niet
voor drie maanden kunnen denken, dat ik, ik, door ’n menschje, dat om
’n haverklap m’n uitstekend humeur bederft, dat ’k bij tijden gewoon
niet zetten kan—schrikkelijke individuën, die hyper-moderne
wijfjes!—dat ìk door zóo een aan ’n zijden draadje rond word geleid!...
Als de goeie ziel ’t vodje van ’n brief niet bewaard had—en dien avond
van ’r dood niet de obsessie van de Stichting en ’t kinderen-asyl, die
groteske belofte.... Entrez! Ga zitten. Steek ’n sigaar op.