Bet, Jacob, Sien, Jan, Lammersen.
BET. Wat ’n meid voor amper twaalef!
SIEN. Maar witjes—zulleke binnevetters motte d’r nog gebore worde. Ze
leve van wind om te potte! As vader zich nou wèl in ’t zweet loopt,
ken-ie drie-, viermaal voor z’n kruierscente werom komme....
BET. Motte die ook weer over de hekel? Het-ie niet twee keer ’n flesch
wijn gezonde om te versterke?...
SIEN. Die jij en vader uitgedronke hebbe, hahaha! Wij mochte d’r na
kijke....
BET. Mocht hij voor de dokter, taddik!
SIEN. Is hìj ’r dan door angesterkt!... Laat-ie liever op tijd
betale....
BET. Ver zel je met zoo’n giftige tong komme! Werachentig ’t is waar,
buurman—me hebbe beste mensche an ze. Toe ze d’r kopere bruiloft
vierde—eergistere—het Jan ’n borretje soep gekrege, met
vleeschballetjes ’r in—waar Jan?...
JAN. Fijn hoor! ’k Hè-d’r de heele nacht van wakker gelege! ’t Vet zwom
d’r op!
BET. Enne toe nog is ’n reep taart in de avond—waar, Jan?
JAN (klukkend van genot). Met zullekke ende sekade! ’k Wou dat-ze
morrege weer twaalef jaar getrouwd ware!
LAMMERSEN. Dan kom ìk met me eene poot an de beurt, Jan!
JAN. Dat kè-je an je hart voele! Hù! Jij krijgt ’n pakkie pruimtabak!
Voor jou bakke ze geen taartemik! Hèhèhè!
LAMMERSEN. Je ken niet wete, rakker, wat ’r voor mijn in ’t vet leit.
Afkloppe! Afkloppe! D’r leit wat anders as tulband in ’t vet....