A VOLUPTATIBUS: Munus palatinum a Tiberio institutum.
"Novum denique officium instituit _a voluptatibus_, praeposito equite
romano, T. Caesonio Prisco."
—Suet., _Tib._ 42.
"Dein revolutus ad vitia, seu vitiorum imitationem, inter paucos
familiarium Neronis adsumptus est, elegantiae arbiter; dum nihil
amoenum et molle affluentia putat, nisi quod Petronius approbavisset.
Unde invidia Tigellini, quasi adversus aemulum, et scientia
voluptatum potiorem."
—Tacit., _Annal._ XVI, XVIII, 3.
Jam antea praemium publicum ediderant reges Persarum, dandum ei qui
novum genus voluptatis repertum a se probaret. (_Dolet, de
Praeposition._, tom. II, _col._ 1707.)
ABACTIVUS: Abortivus.—Ab _abigere_. (L. IV, _ff. de extr. crim._ L.
VIII, _ff. de Sicariis_. L. XXXIX, _ff. de Poenis._)
ABDICATIO: Instrumentum publicum quo pater filium non tantum exhaeredem
scribebat, sed e familia sua et etiam nomine suo rejiciebat. Summum jus
patriae potestatis ex Graecorum legibus, Romae translatum. (V. l. VI.
_Cod. de Patria Potest._)
Patri licita erat _abdicatio_: 1° si filius frequenter foris noctui
cubuisset; 2° si comessaretur (Vide COMESSARI); 3° si libidinibus
foede incumberet (_Lucian. in abdicato_, p. 723); et etiam si patris
imperium detrectaret. (_Quintil. Declamat._ 283.)
ABDICARE: Abdicationem inscribere.
"Augustus Agrippam, ob ingenium sordidum et ferox, _abdicavit_."
—Suet. _Aug._ 65.
"Mavult pater filium corrigere quam _abdicare_."
—Quintil., _Inst. Orat._ VII, 4.
ABDITIVUS: Abortivus. (_Fest._) — Verbum antiquum et obsoletum pro
abstracto et avulso.