_Revenas_ Arielo _nevidebla, ludante kaj kantante; sekvas_ Ferdinando.
Kanto de Arielo.
_Sur la flavan sablon venu,_
_Manojn interprenu;_
_Salutintaj, ecx kisintaj,--_
_(Paca mar' sin tenu!)--_
_Tie cxi kaj tie saltu,_
_Koboldeme: nun, ni haltu._
_Auxskultu!_
Rekantajxo (malproksime): _Boju, hundoj, boju!_
_Hundoj, boju, boju!_
Rekantajxo: _Boju, hundoj, boju!_
_Auxdu nun la kokan krion;_
_Cxantikliro[2] kantas tion:_
_"Kokorauxko!" krias koko._
Ferdinando.--El kie venis tia stranga kanto?
El aer' aux el tero?... Plu ne sonas ...
Cxu estas io de insula dio?--
Mi sidis ploreganta pri la sorto
De mia patro kiu jxus pereis ...
Dolcxegaj sonoj venis super l'ondo,
Gxin kvietigis,--ecx doloron mian;--
Altiris min cxi tien l'harmonio,
Sed jxus forcxesis.... Ne! gxi rekomencas....
Arielo Kantas:
_Sub tridek futoj da marakvo_
_Profunde patro restas;_
_Farigxas ostoj nun koralo;_
_Okuloj perloj estas:_
_Aliformigxas li marame,_
_Tre ricxe kaj orname._
_Hore mortsonoro tintas,_
_Maraj nimfoj kantas:_