Esploro ĝenerala: 191.—Lokaj prepozicioj: 197.—Tempaj
prepozicioj: 203.—Aliaj prepozicioj: 204.
X. Adverbo 66
XI. Konjunkcio 68
Esploro ĝenerala: 211.—Apartaj konjunkcioj: 219.—Jeso
kaj neo: 229.
ALDONO 74
Ordigo de vortoj: 235.—Interpunkcio: 240.
[Illustration]
PRES. PAUL DE LENGYEL, SZEKSZÁRD.
PIEDNOTOJ.
[1] Tie ĉi estis ja neeble trovi firman regulon konstante sekvatan eĉ de
unu aŭtoro; mi do devis doni mian personan opinion, kiun oni povas tiel
resumi: »la« estas utila en kelkaj neoftaj okazoj, kiel mallonga kaj
malforta demonstrativo. Ni do uzu ĝin en tiuj okazoj sed ne en multaj
aliaj, kie ĝi ne estas nepre utila. Tiel ni evitos perdon da tempo, kaj
precipe ni ne trudos senutilan penadon al tiuj el niaj amikoj, kiuj
apartenas al gepatra senartikola lingvo.
[2] Oni permesu al mi aparte danki nian fervoran samideanon S-ron
Profesoron Cart, kies lingva scienco estis tiel utila por mi. Certe sen
lia afabla konsilado, sen niaj longaj amikaj interparoladoj, mi ne
povus nun publikigi tiun ĉi libron. Dankon ankaŭ pro la honoro, kiun li
faras, prezentante mian verkon al la publiko,—-kaj pardonon por tiu ĉi
neanoncita atako al lia tro granda modesteco.
[3] _Objekto_ estas tio, kio ricevas agon.
[4] Participoj-adjektivoj estas veraj adjektivoj, kies regulojn ili sekvas.
[5] En tiu ĉi ĉapitro, »estanta, estinta, estonta« = »participo en anta,
participo en inta, participo en onta«.—Pasinto, Estanto, Estonto« =
tempo de helpa verbo.