2. ŪBER, ĕris, omn. gen. _Riche_, _abondant_, _plein_; _fécond_,
_fertile_. SYN. Fecundus, ferax, fertilis, abundans, copiosus. USUS:
Agro bene culto nihil est nec usu uberius, nec specie ornatius, _rien
ne saurait être ni plus utile ni plus beau qu’un champ bien cultivé_.
Plenior et uberior ad dicendum, _orateur plus plein, plus abondant_. Cf.
Copiosus.
ŬBERTAS, ātis, f. _Richesse_, _abondance_; _fertilité_. SYN. Abundantia,
copia, magnitudo. EPITH. Maxima, vetus, summa agrorum. USUS: Omnis
ubertas et quasi silva dicendi. Summa ubertas et copia frugum. Cf. Copia.
ŬBĬ, _Où_. SYN. Quo loco. USUS: 1. Nemo est quin ubivis quam ibi ubi est
esse malit. 2. Postquam, cumprimum, simul ut, _dès que_. Ubi galli cantum
audit, mensam tolli jubet. 3. In quo, _où_ (_sur quoi_, _avec quoi_,
_dans lequel_). Porticus ubi ambulabam. In ea urbe ubi natus es. Ubi
gentium est is homo?
ŬBĬCUMQUE, _En quelque lieu que, partout où_. SYN. Quocumque in loco, ubi
ubi. USUS: Ubicumque gentium et terrarum fueris.