"Tio estas stranga okazaĵo!" la komerca konsilanto[1] _Bolnau_
diris al konato, kiun li renkontis sur la Larĝa strato en _B_.
"Konfesu mem, ke ni vivas en malbona tempo."
"Vi pensas pri la afero en la nordo?", la konato respondis. "Ĉu vi
ricevis komercajn informojn? Ĉu la ministro de l'eksterlandaj aferoj
pro malnova amikeco diris al vi detalojn?"
"Pa, lasu min trankvila pri politiko kaj ŝtatbiloj; tio neniel
interesas min. Ne, mi celas la aferon pri _Bianetti_."
"Pri la kantistino? Ĉu ŝi ree estas dungita? Oni ja diris, ke
okazis malakordo inter ŝi kaj la orkestrestro—"
"Sed pro Dio", la komerca konsilanto ekkriis kaj miregante haltis;
"en kiuj drinkejaĉoj vi do restadas, ke vi ne scias, kio okazas en
la urbo? Do vi ne scias, kio fariĝis al Bianetti?"
"Nenian vorton, per mia honoro; kio do okazis pri ŝi?"
"Nu, nenio alia okazis al ŝi, ol ke ŝi hodiaŭ nokte estis
mortpikata."
La komerca konsilanto inter siaj konatoj estis konsiderata kiel
ŝercemulo, kiu, matene de la dekunua ĝis tagmezo farante siajn
promenadojn sur la Larĝa strato, ŝatis haltigi la homojn kaj
improvize kredigi ion al ili. Tial la konato ne estis tre kortuŝita
de tiu terura sciigo, sed respondis: "Ion alian vi do hodiaŭ ne scias,
Bolnau? Vi supozeble estas tute elĉerpinta vian spriton, ke vi
pentras per tiel akraj koloroj. Cetere, se alian fojon vi ree
haltigos min sur la Larĝa strato, tiam elpensu ion pli saĝan; alie
mi estos devigata, iri malrektan vojon, hejmen irante de la
kancelario."
"Li ree ne kredas ĝin!", la promenanto ekkriis, "Vidu, li ree ne
kredas ĝin! Se mi estus dirinta, ke la imperiestro de Maroko estas
mortpikita, vi estus danke akceptinta kaj disvastiginta la sciigon,
ĉar tie jam okazis similaj aferoj. Sed, se kantistino ĉi tie en B.
estas mortpikata, neniu volas kredi, ĝis kiam oni vidas la funebran
irantaron. Sed, karulo, ĉi tiun fojon ĝi estas vera, tiel vera,
kiel mi estas honesta viro."
"Homo! pripensu, kion vi diras!", la amiko kun teruro ekkriis.
"Mortinta, vi diris? Bianetti mortpikita?"
"Mortinta antaŭ unu horo ŝi ankoraŭ ne estis, sed ŝi estas
mortiĝanta, tio almenaŭ estas certa."
"Sed parolu fine, pro Dio! Kiel oni povas mortpiki kantistinon? Ĉu
ni do vivas en Italujo? Por kio do ekzistas la laŭdinda polico? Kiel
la afero do fariĝis? Mortpikita?"
"Sed ne kriu tiel surdige", Bolnau kvietigante respondis. "La homoj
jam elmetas la kapojn el ĉiuj fenestroj por vidi, kie estas la
strata tumulto. Vi ja povas plendi _sotta voce_[2], kiom ajn vi
volas. Kiel la afero fariĝis, vi demandas? Jen vidu, pri tio ja
estas la demando; tion ĝis nun neniu scias. Hieraŭ nokte la bela
infanino ankoraŭ estis ĉe la maskobalo, tiel aminda, tiel rava kiel
ĉiam, kaj hodiaŭ nokte je la dekdua la medicina konsilanto[3]
_Lange_ estas vekata; oni diras, ke _signora_[4] Bianetti estas
mortiĝanta, ke ŝi havas pikvundon en la koro. La tuta urbo jam
parolas pri tio, sed kompreneble tute ekstravagance. Troviĝas en
tio, estas vere, fatalaj cirkonstancoj, tiel ke oni ne povas akiri
klaron; ekzemple neniu krom la kuracistoj kaj la homoj, kiuj servas
al ŝi, estas enlasata en la domon. Ankaŭ ĉe la kortego oni jam
scias pri la afero, kaj venis ordono, ke la gardistaro ne preterpasu
la domon; la tuta bataliono devis iri la malrektan vojon trans la
foirejon."
"Kion vi diras! Sed ĉu oni do tute ne scias, kiel okazis? Ĉu oni do
tute ne havas postsignon?"
"Estas malfacile, tra la diversaj famoj penetri al la vero. Bianetti,
nedisputeble, estas tre bonmora persono, pri kiu oni neniel povas
malbone paroli. Sed vi konas la kutimon de l'homoj kaj precipe de la
virinoj; kiam nun iu ekparolas pri la deca vivmaniero de la
kompatinda knabino, oni levas la ŝultrojn kaj pretendas, pri ŝia
antaŭa konduto scii tion kaj tion. Pri ŝia antaŭa konduto! Ŝi
estas apenaŭ deksepjara kaj ĉi tie jam estas unu jaron kaj duonon.
Kia antaŭa konduto tio estas?"
"Ne perdu tiom da tempo pri la enkonduko", la konato interrompis lin,
"sed ekparolu pri la temo. Ĉu oni ne scias, kiu mortpikis ŝin?"
"Nu, ĝuste tion mi ja diras; jen oni ree asertas, ke estis
malakceptita aŭ ĵaluza amanto, kiu mortigis ŝin. Strangaj ja estas
la cirkonstancoj. Onidire ŝi hieraŭ ĉe la maskobalo sufiĉe longe
parolis sola kun maskulo, kiun konis neniu. Ŝi baldaŭ poste
foriris, kaj kelkaj homoj pretendas, ke ili vidis la saman maskulon
eniranta en la kaleŝon al ŝi. Super tio neniu scias ion certan; sed
mi baldaŭ sciiĝos, kiel estas pri la afero."
"Mi scias, ke vi ja havas viajn proprajn sciiĝilojn, kaj certe
ankaŭ ĉe Bianetti vi havas servistaranon. Estas homoj, kiuj nomas
vin la urba kroniko."
"Tro da honoro, tro da honoro", la komerca konsilanto ridis kaj
ŝajne sentis sin iom flatita. "Sed ĉi-foje mi ne havas alian
spionon, ol la medicinan konsilanton mem. Vi supozeble rimarkis, ke
mi tute kontraŭ mia kutimo ne promenas sur la tuta strato de unu
fino al la alia, sed ĉiam restas inter la Karla kaj la Frederika
stratoj."
"Certe mi tion rimarkis, sed mi pensis, ke vi faras fenestran
promenon antaŭ la edzino de ŝtatkonsilanto _Baruch_[5]."
"Lasu min trankvila pri ŝi! Ni rompis unu kun la alia antaŭ tri
tagoj; mia edzino ne ŝatis la rilaton, ĉar tiu sinjorino ludas tiel
altspeze. Ne, la medicina konsilanto Lange ĉiutage je la dekdua
pasas tra la Larĝa strato, irante al la kastelo, kaj mi ĉi tie
embuske atendas, por tuj celi al li, kiam li venas el post la
stratangulo."
"Tiam mi restos ĉe vi", la amiko diris, "la aferon pri Bianetti mi
devas aŭdi pli detale. Vi ja permesas tion, Bolnau?"
"Kara sinjoro, neniel lasu ĝeni vin", la alia respondis. Mi scias,
ke vi manĝas je la dekdua; do zorgu, ke via supo ne malvarmiĝu.
Plie Lange en via ĉeesto eble hezitos pri la rakontado; prefere post
la manĝo venu en la kafejon, tie vi aŭdos ĉion.—Cetere foriĝu,
tie li jam venas el post la stratangulo.