_ Picturæ lævæ partis Lesches Delphicæ, Ulyssis descensum ad inferos
exprimentis, descriptio — fratrum Catinensium pietas in parentes —
pietatis in deos nonnulla exempla — de Eurynomo Inferorum dæmone. _
Habet altera picturæ pars quæ ad lævam est, Ulyssem ad inferos
descendentem, ut Tiresiæ manes de suo in patriam reditu consulat. Est
vero talis ejus picturæ forma. Aqua conspicitur, quem Acherontem esse
fluvium facile existimare possis. Plurima in eo palustris arundo et
piscium formæ adeo exili corpore, ut piscium potius umbras quam pisces
ducas. Navis est in eodem amne et ad remos portitor. (2) Secutus est, ni
fallor, Polygnotus Minyadem poesin, in qua ubi de Theseo et Pirithoo
agitur hi sunt versus:
Hic ergo umbriveham, quam grandis portitor egit,
naviculam in portu non offendere paratam.
His adductus Polygnotus jam grandem natu pinxit Charonem. (3) Umbræ nave
vehentes ad quosnam pertineant, omnino non est perspicuum. Inter eos
tamen Tellis apparet ætate puber, et Cleobœa adhuc virgo; hæc cistam
sustinet genibus, eadem forma qua Cereri fieri cistas solenne est. De
Tellide aliud nihil compertum habeo quam Archilochum poetam esse
Tellidis nepotem. Cleobœam vero primam tradunt ex Paro insula Thasum
Cereris initia transtulisse. (4) In Acherontis ripa infra Charontis fere
navem iniquus in patrem filius ab ipso parente suo laqueo strangulatur.
Prisci enim illi parentes præ cunctis rebus plurimo dignabantur honore;
quod facile quum ex aliis exemplis colligas, tum vero ex eorum facto qui
apud Catinam Siciliæ urbem Pii sunt cognomento appellati. Quum enim ex
Ætna ignis in eam urbem deflueret, nulla vel auri vel argenti habita
ratione fugientes matrem hic, patrem ille humeris sustulerunt. Sed quum
haudquaquam otiose festinantes incendium tamen urgeret neque illi
propterea parentes dimitterent, ita illum flammarum torrentem in duas
aiunt partes discessisse, ut per medios ignes cum ipsis parentibus
adolescentes incolumes evaserint. Iis apud Catinenses hac etiam ætate
certi et solennies honores pietatis ergo habentur. (5) Prope ejus
effigiem, qui quod patrem insolentius tractasset apud inferos pœnas
luit, est in eodem Polygnoti opere homo qui ob sacrilegium plectitur;
apparet mulierem, a qua ille punitur, quum veneficiorum, tum aliorum
tormentorum esse gnaram. (6) Egregie sane in religionis studium tum
adhuc homines incumbebant. Præclara ejus rei documenta Athenienses
dedere, quum capto Jovis Olympii apud Syracusas templo nihil quicquam ex
omnibus donariis amoverunt; Syracusanum etiam sacerdotem, qui ea
custodiret, reliquerunt. Declaravit etiam Datis Medus homo quam impense
deos vereretur, non verbis tantum quæ Deliis dixit, sed etiam re ipsa,
quum Apollinis signum in Phœnissa navi repertum statim Tanagræis Delium
reportandum tradiderit. Erat enimvero omnibus olim gentibus præcipuæ
curæ deorum cultus; cujus rei non inscius Polygnotus sacrorum
expilatorem ad eum modum pinxerat. (7) Supra eos quos jam enumeravimus
est Eurynomus. Inter deos inferos Eurynomum numerant qui Delphis sunt
sacrorum interpretes, et circumrodere eum dicunt mortuorum carnes ita ut
nuda relinquat ossa. Sed neque Homeri de Ulysse carmina, neque poesis ea
quæ est Minyas appellata, nec postremo quæ Nosti inscribitur (in iis
enim de Orco deque inferûm terroribus multa exposita sunt), ullum norunt
inter manium deos Eurynomum. Illud mihi fuerit reliquum, ut qualis hic
sit et qua adumbratus forma, ostendam. Colore est inter cæruleum et
nigrum medio, quales muscæ sunt quæ canibus insident; dentes ostentat;
sedenti vulturis est substrata pellis. Continenti post Eurynomum spatio
proxima est Auge ex Arcadia et Iphimedea. (8) Illa quidem in Mysiam ad
Teuthrantem venit, et præ ceteris quibuscum fuerit Hercules congressus
feminis, patri simillimum filium peperit. Iphimedeæ vero Mylasis (Cariæ
ea civitas est) magni fuerunt a Caribus honores tributi.