[1678] Quiero seguir
A ty ¡flor de las flores!
Sienpre desir,
Cantar de tus loores,
Non me partir
De te servir,
¡Mejor de las mejores!
[1679] Gran fyança
Hé yo en ty, Señora,
La mi esperança
En ty es toda ora:
¡De tribulança,
Syn tardança,
Vénme librar agora!
[1680] ¡Virgen santa!
Yo paso atribulado
Pena atanta
Con dolor atormentado,
E me espanta
Coyta atanta,
Que veo ¡mal pecado!
[1681] ¡Estrella de la mar!
¡Puerto de folgura!
¡De dolor é pesar
E de tristura
Vénme librar
E conortar,
Señora, del altura!
[1682] Nunca fallesçe
La tu merçed conplida;
Sienpre guaresçe
De coytas é da vida:
¡Nunca peresçe
Nin entristeçe
Quien á ty non olvida!
[1683] Sufro grand mal,
Syn meresçer, á tuerto,
Esquivo tal,
Porqué pienso ser muerto:
Mas ¡tú me val'!
Que non veo ál,
Que me saque á puerto.
[Nota 1678: Primeros endecasílabos castellanos que se conocen, si se
juntan los dos primeros versos y los dos segundos de cada estrofa. Es
de lo más delicado y poético, aéreo y sentido que pudo escribir el más
alado poeta.]
[Nota 1679: _Tribulança_ pide el verso por _tribulaçión_ del códice,
que se ve escribió mal los versos.]
[Nota 1680: _E me espanta_, corrijo lo que el códice dice: _En tu
esperança_.]
[Nota 1681: _E pesar_ pongo por _conplido_ del texto, que no consta.]