De Dro. Smollet, tradukita de D. H. Lambert, B.A. (Oxon.), 9660.
(Finigita; Vidu pagxo 118 por la komenco).
Malkovrinte gardistlanternon, ili trafis cxe la kvazaux dormanto, kaj
la tenanto enpusxis ponardon en lian koron. La perforto de la trudo
kunpremis la bruston, kaj speco de gxemo eliris el la trahxeo de la
mortinto. Oni refaris la frapon sen ia simila sono, pri kio la
mortigantoj kredis, ke sia tasko estis finita, kaj eliris el la
cxambro, decidinte reveni por rabi la korpon je sia libera tempo.
Nia heroo neniam pasigis iometon da tempo tiel agonie, kiel en la
nuna okazo; la tuta suprajxo de lia korpo kovrigxis de malvarma
sxvito, kaj liaj nervoj skuigxis de grandega tremado. Por mallonge
skribi, li estadis sub sveno, kiu versxajne helpis lian konservon:
cxar, se li estus reteninta la uzadon de siaj sentoj, eble la
elsaltoj de lia teruro estus farigxintaj lia malkovrilo. La unua uzo,
kiun li faris de lia rekonsciigxo estis rimarki ke, retirante, la
mortigistoj lasis la pordon malfermita; kaj li tuj estis utiligonta
tiun cxi ilian senzorgon, sin eljxetante sur ilin kun dangxero de sia
vivo, kiam lin haltigis interparolado, kiun li ekauxdis el la
malsupra cxambro, konstatante la intencon de la rabistoj denove
forveturi, esperante kapti pli da rabajxo. Ili tiel foriris, forte
ordonante al la maljunulino, ke sxi sxlosu la pordegon dum ilia
forestado. Ferdinando rapide efektivigis sian pripenson. Tuj kiam,
laux lia diveno ili suficxe malproksimigxis de la dometo, levigxante
el sia kasxejo, li kviete sin movas al la lito kaj, elsercxinte la
posxojn de la mortinto trovis monujon, plenigita de dukatoj, kiujn,
kune kun argxenta posxhorlogxo kaj diamanta ringo, li proprigis al si
sen bedauxro. Tiam, malsuprenirinte zorge kaj singardeme en la
cxambron, li sin prezentis antaux la maljuna pekulino antaux ol sxi
havis la malplejan ideon pri lia alveno. Kvankam kutimita al la
sanga komerco, sxi ne vidis tiun cxi aperajxon sen signoj de teruro
kaj mirego, kredante, ke gxi estis la fantomo de sxia lasta mortigita
gasto.
Mallevigxante sur genuojn, sxi ekkonfidigxis al la protekto de la
Sanktuloj, sin krucigxante je tiom da fervoro kvazaux sxi estis
titolata al la speciala cxiela atento. Nek sxia zorgeco malgrandigxis
kiam sxi klerigxis pri tiu cxi diveno, kaj eksciis, ke gxi ne estis
fantomo, sed vera homa formo kiu, ne atendante por sxin riprocxi pri
la vasteco de sxiaj krimoj, ordonis per minacoj de la morto, ke sxi
alkondukigu al li la cxevalon. Sxi devis obei tian ordonon, kaj li
sxin tuj sidigis sur la selo, kaj suprenirante mem poste, transdonis
al sxi la kondukilojn, jxurante per tonoj plej severaj, ke la nura
ilo por konservi sxian vivon trovigxis en lia senriska alveno cxe la
proksima urbo, kaj ke tuj kiam sxi kauxzus al li kian ajn dubeton pri
sxia fideleco li senkompate farigxus sxia mortigisto. Tiu cxi
deklaracio faris la deziritan efekton sur la maljuna inferulino kiu,
treege petegante al li kompaton kaj pardonon, promesis lin gvidi
sendangxere en vilagxon, malproksima de kelkaj kilometroj, kie oni
logxigus lin, kaj venigus al li nelacigitan cxevalon aux kion ajn
plie li bezonus por dauxrigi sian vojagxon. Per tiuj cxi kondicxoj,
li diris, sxi povus meriti lian bonanimon. Ili tiel kunrajdis, sxi
sidante forke sur la selo, tenante la bridon per unu mano, kaj
vipeton per la alia, dum nia aventuranto sidis poste, observante
sxian konduton, kaj altenante apud sxia orelo la busxon de pistolo.
Tiamaniere arangxitaj, ili transiris parton da la sama arbaro, kie
lia kondukisto lin forlasis la antauxan tagon. Estas kredeble, ke li
ne pasigis la horojn en plej agrabla revado, sin trovante envolvata
en la labirinto de tiuj ombroj, kiuj sxajnis al li esti la oftejo de
rabado kaj mortigo.
Ordinara timo estis komforta sento nekomparinda kun tia, kian li nun
posedis. La unuaj pasxoj, kiujn li alprenis por sinkonservo estis la
efektoj de nura instinkto, dum lia kapablecoj estingigxis aux
subpremigxis de malespero. Sed, nunatempe, kun la reveno de
pripensado, plej teruraj antauxsentoj lin atakis. Cxiu brueto de la
vento tra la arbaretoj sxveladis gxis la rauxkaj minacoj de mortigo!
La skuado de la brancxoj prezentadis al li la vibradon de ponardoj,
kaj cxiu ombro de arbo farigxis la apero de sangema fripono!
Mallonge, en tiuj cxi okazoj li elsentis tion, kio lin turmentis
milfoje pli ol la piko de vera rapiro, kaj kun cxiu nova spasmo de
timego, li rememorigis al sia kondukantino per ankauxa torento de
jxurajxoj, sxin avertante, ke sxia vivo neeviteble dependis de lia
opinio pri lia propra konservo. La homa naturo ne povis longe ekzisti
meze de tiel komplektitaj timoj. Fine li sin trovis for de la arbaro
kaj benita de malproksima vidagxo de logxejo. Li tiam ekturnis siajn
pensojn je nova afero. Li pripensadis cxu li paradus sian brevegecon
kaj sindonemecon, konfesante sian ruzon, kaj transdonus sian
gvidantinon al la legxpuno, aux cxu ne estus pli sagxe, ke li
forlasus la maljunan Hekaton kaj sxiajn kunsciantojn al konsciencaj
pikoj, kaj ke li kviete dauxrus sian vojagxon Parizon, je
sendisputata posedo de la kaptajxo, kiun li jam akiris. Tiun
cxi pasxon li do decidis fari, rememorigxante, ke per siaj sciigoj la
rakonto de la mortigito nepre elvokus la atenton de la justeco, en
kiu okazo la havo kiun li _prunteprenis_ de la mortinto devus esti
redonata en favoro de liaj heredantoj. Jen argumento, kiun nia
aventuranto ne povis kontrauxstari. Li antauxvidis la versxajnecon,
ke oni de li malproprigus lian akiron--kiun li rigardis kiel premio
de la kuragxo kaj sagxeco--kaj lin detenus kiel atestanto je la
rabistoj, kun evidenta domagxo al liaj propraj aferoj. Eble li ankaux
elsentis konsciencajn kauxzojn, kiuj lin malkonsilis atesti kontraux
kanajlaro, kies emoj preskaux ne povus diferencigxi de la siaj!
Tiel pripensinte, li cedis al la unua petegado de la maljunulino,
kiun li eksigis cxe loko apud la vilagxo, elpetinte, ke sxi forlasu
vivadon tiel malhonestan kaj siajn krimegojn, transdonante siajn
kunkulpulojn en la manojn de la justeco.
Sxi ne mankis promesi tutan reformigxon kaj, dejxetinte sin antaux li
pro lia bonegeco, sxi foriris al sia dometo, forte decidinte konsili
siajn kunmortigantojn, ke ili rapidege rajdu al la vilagxo por
kulpigi nian heroon.
Sed tiu cxi, sagxege, nekonfidante je sxiaj protestoj, nur haltis por
lui kondukanton gxis la proksima haltejo, kiam li sin trovis en la
urbo Chalons sur Marne.