„Je vader is naar DeHaag,” vertelde Georgine’s moeder, haar mantel
losknoopend.
„Naar DeHaag?” vroeg Georgine verwonderd.—„Ja—bij je broer.”—„Waarom
zeg u me dat nòù pas?”, verweet Georgine.—„DeHaag is toch geen
Amerika?... Morgen ga ik naar ’m toe. Ik vertrouw je vader niet.”—„Wat
ongezellig, zoo je heele familie weg”...
„Tja,” hoofdschudde de moeder: „je ben niet voor je plesier in de
wereld.”—Ze kwam het laatste avondje bij ons doorbrengen.
Georgine zette koffie, liet Frits taartjes halen.—„Trek dan uw mantel
uit, moeder... Wat is dat vrindelijk van vader om niet eens goeien dag
te komme zegge—hè wat ààrdig! Net weer iets van hèm...”—„Alles is bij
ons geen rosegeur,” praatte ’t dribbelvrouwtje, bedrukt. Haar mantel
dee ze uit, ’t kralen notedophoedje met de blauwe blommetjes schommelde
op ’t roezig haar. De lorgnet sneed vinnig in ’t wippend neusje: „Wat
’n histories, wat ’n histories!... Je broer Jan is ’n stommeling... wat
doet-ie ons ’n verdriet an!... Nog altijd is-die met die nààister. Nog
altijd... Begrijp jij soo’n stomheid... Se is swanger van ’m—sóóver
het-ie ’t late komme... En nou laat sìj ’m niet los.—Hij het ’n
engagement genome in DeHaag bij de Fransche opera.—En toen wou-die ’t
afmake.—Sij mocht de meubeltjes houe sei-die.—Maar sij wou niet.—Se wou
sich verdrinke... Hoor is an!... Verdrinke doe je je soo maar niet...
Nou het-ie d’r tòch meegenome naar DeHaag.—En nou sendt-ie òns geen
cent!—Geen cent!—Je vader het niks te doen en hij geen cént—geen
cént!—Da’s je dank.—Da’s de dank van je kindere en dat allemaal om
soo’n smerige meid.—Uitgaan doet se niet.—Se sit de heele dag thuis.—As
’k tege d’r seg: ga is mee ’n straatje om segt se: nee ik heb geen
sin.—As ’k seg late we van avond is naar de kemedie gaan: nee ik heb
geen sin.—Se het in niks geen sin.—Da’s ’n stràf soo’n meid, hoor. As
díé d’r natje en d’r droogie het is sij in d’r sas.—Vroeger stopte Jan
me sóóveel in de week toe.—Nou geen cént.—Verléje week is je vader ook
naar DeHaag gegaan.—Die het altijd sulleke ideeë dat ’r buiten
Amsterdam méér te verdiene is.—Nou motte jullie sijn brief is leese”...
Uit haar zak kwam ’n slagersbriefje, ’n vervouwen papiertje èn de
brief. Eerst las Georgine ’m. Toen ik.