oet 't Emmer Kerspel op reize nao Grönningen um 't Peerdespul van Carré
te zeen en wat hum daorbij overkwam, hen en weerum.--Door H. Boom,
~OCTOBER 1878.~
Eergisteraovend zat ik bij den heerd um te prakkeseeren. Mien zeuntien
Geert preukelde mien piepe oet, onze Siep lag met de twee veurpoote in
de asse en wol slaopen en mien vrouw hemmelde de keuken wat op, zooas ze
nou al vieftien jaor daon hef.
De stobbe, die an den heerd lag, snisterde zoo miseraobel, dak hum wal
dree maol umdreide en Siep, die 's aovens geen zeggen kan hebben, bromde
as een dronken stukrieder.
Ik prakkeseerde maor deur, want ik hadde wat an Jaaije te zeggen.
Toe mien jonge niet meer preukelde en de stobbe niet meer snisterde en
Siep niet meer bromde, hoestte ik eerst drie keer en zee toe: »ai je mij
nou vraogen, wol ie ook wel is nao Grönningen hen, um 't peerdespul van
Carré te zien, dan zeg ik: jao."
»Maor dat vraog ik oe nou precies niet"--zee Jaaije kort of en schuef de
hond met de klomp wat op zied om 't vuur op te rakelen veur de koffie.
Ze was sikkeneurig omdat de zwarte kippe was begunnen oet te scheiden
met leggen, umdat de schaokerel een brieffien van de belasting had
bragt van wege mien vergetelachtigheid en umdat ik as polsdraoger met
de Scholte op de vossejagt was west en bij die gelegentheid ~vief~
zeupies hadde drunken--dat zesse te veul was--zee ze.
»Onmeugelijk," zee onze jonge, »want ~zesse~ kan niet ofetrokken worden
van ~vieve~."
As belooning veur zien rekenderij stopte zien moeder hum in 't washok
en toe zee ze tegen mij: »ie hebt mij verofgrondeerd Berend, umdat ie
as paljas speult veur de Scholte, die oe toch niks telt. Wat hef ie lest
zegd, toen je zien stemme vruegen um as olderlink in 't hok te zitten?
»Gao in 't zwienehok, Berend, en zing de motte wat veur!" en toch loop
ie hum nao, um een niksweerdigen vos op te jagen, maor die toch veul
wiezer is dan de scholte en ie--met oe beiden, te zaomen."
Ik wuerd kregelig toe Jaaije mij over die Grönneger reize zoo ofjakkerde
en kreeg de Steenwieker almanak oet de laotaofel, um ees nao 't weer te
zien op vieftien November Anno Christi 1877.
Regen en wind--zee Don Antonio.
Dan gao'k--dacht ik--want, zee onze olde doomnée, de almanak zeg 't
aaltied net anders umme as 't wordt. Hij was een natuurkundige en as hij
oet wol, lag ie 's mörgens al vrog op de knieën in 't gras um te zien of
de pieren de kop ter ook oet stakken.
Dan kwamp ter volop zunneschien--zee ie.
Verder sprak ik 's aovends geen woord en Jaaije ook niet.
De knecht krulde de onderste lippe nao de leegte en de bovenste nao de
heugte, dat niet mooi stiet, maor dat döt ie aaltied tegen onze meid
Margien--waorveur ie inclinaosie hef--as um de liefde anvlög, zoo'n paor
keer in de maond, of as ter niet pluus is in de brouwerije. Onze jonge
die deur zien moeder in een wip in 't bedde was estopt, stak de neuze
gedurig deur de gerdienen, om te lusteren nao 't peerdespul, dat um niet
lukte.
't Was kwartier veur tiene en de knecht gunk nao bedde zunder gonnacht
te zeggen. Dat döt ie maor éés in 't jaor, nijjaorsaovend; dan veur 't
heele jaor, zoo as zien bep hem leerd hadde.
't Is een goeije kerel maor ie is wat stiems.
De meid gunk achter hum an en stootte hum nog is an den arm, maor hij
gaapte.
Ik zette de slaopmusse op, um is even buuten deure te gaon, zoo as ik
in mien trouwen al vieftien jaor alle aovend daon heb en mien vrouw
giet dan altied meê, want wij hebt veur mekaor geen geheimen en as we
dan eendragteliek in de sterens hebt ekeken, gao we weer in hoes, schoef
ik de grundel op de deure en stappen wij achter mekaor an in 't bedde,
eerst ikke en dan Jaaije, zoo as dat fersoenlijke dorpslue past.
In de stad giet dat niet heelemaole precies zoo--zekt ze.
Ik wol, toe we trouwt waren, veur in, maor Jaaije was ter bepaold tegen.
't Heurde zoo niet.