Meze de niaj adiaŭoj, disĵetiĝis ĉirkaŭ ni ajla odoro, kiu
incitis mian gorĝon. Ĝi estis la ĉambristino de la sinjorino,
kiu venis por sin rekomendi al ilia donacemo. Tiu kreitaĵo estis
montrinta sin pli ĝena ol utila, kaj de du tagoj oni estis
liberiginta ŝin de ĉia servo. Tamen S-ino Simons bedaŭris la
neeblecon, ion doni al ŝi, kaj petis, ke mi rakontu, kiel oni estis
forpreninta ŝian tutan monon. Haĝi-Stavros ŝajnis nek surprizita,
nek skandalita. Li levis simple la ŝultrojn, kaj diris inter siaj
dentoj: «Tiu Perikles!... malbona edukiteco.... La urbo.... la
kortego.... Mi devis antaŭvidi tion.» Li aldonis laŭte: «Petu la
sinjorinojn, ke ili zorgu pri nenio. Mi donis al ili servistinon, mi
devas ŝin pagi. Diru al ili, ke, se ili bezonas iom da mono por
reiri urben, mia monujo estas je ilia dispono. Mi akompanigos ilin
ĝis la piedo de l' montoj, kvankam ili riskas nenian danĝeron. La
ĝendarmoj estas malpli timindaj, ol oni kredas ĝenerale. Ili trovos
matenmanĝon, ĉevalojn kaj gvidiston en la vilaĝo Kastia: ĉio
estas antaŭvidita kaj pagita. Ĉu vi kredas, ke ili faros al mi la
plezuron premi mian manon, kiel atesto de repaciĝo?»
S-ino Simons ne konsentis facile, sed ŝia filino prezentis
decideme la manon al la maljuna Palikaro. Ŝi diris al li en Angla,
kun sufiĉe amuza petoleco: «Grandan honoron vi faras al ni, tre
interesiga sinjoro, ĉar en tiu momento ni estas la Kleptoj, kaj vi
estas la viktimo.»
La Reĝo respondis ne kompreninte: «Dankon, fraŭlino; vi estas tro
bona.»
La bela mano de Mary-Ann estis bruniĝinta kiel peco de rozkolora
atlaso, kiu restis dum tri someraj monatoj en montra fenestro.
Volu tamen kredi, ke ŝi ne bezonis peti min, por ke mi surmetu al
ĝi miajn lipojn. Mi kisis poste la rigidan metakarpeon de S-ino
Simons. «Bonan kuraĝon! sinjoro,» kriis la maljuna sinjorino
malproksimiĝante. Mary-Ann diris nenion; sed ŝi ĵetis al mi
ekrigardon, kapablan elektrizi armeon. Tiaj rigardoj egalvaloras
proklamon.
Post la malapero de la lasta eskortano, Haĝi-Stavros kondukis min
aparten kaj diris: «Nu! Ĉu ni faris do ian mallertaĵon?
--Ho ve! jes. _Ni_ ne estis lertaj.
--Via reaĉeto ne estas pagita. Ĉu ĝi estos? Mi kredas ĝin. La
Anglinoj ŝajnas havi la plej bonajn rilatojn kun vi.
--Estu trankvila, antaŭ tri tagoj mi estos malproksime de monto
Parnis.
--Nu, bonege! mi bezonegas monon, kiel vi scias. Niaj perdoj de
pasinta lundo faris breĉon en nia budĝeto. Mi devos rekompletigi la
personaron kaj la ilaron.
--Vi povas plendi! vi ĵus enkasigis cent mil frankojn per unu sola
fojo!
--Ne, naŭdek mil: la monaĥo jam deprenis la dekonimposton. El tiu
sumo, kiu ŝajnas al vi grandega, ne restos dudek mil frankoj por
mi. Kio okazus do, se la ĝenerala kunveno de la akciuloj decidus
fondi Invalidejon, laŭ jam farita propono? Mankus ankoraŭ, ke ni
devus pagi renton al la vidvinoj kaj orfanoj de la rabistaro! Ĉar
la febroj kaj la pafoj forprenas de ni po tridek homoj ĉiujare, vi
vidas, kien tio nin kondukus. Ni kovrus apenaŭ niajn elspezojn; mi
devus doni el mia mono, mia kara sinjoro!
--Ĉu okazis iam, ke vi malgajnis pro iu afero?
--Nur unufoje. Mi estis enspezinta kvindek mil frankojn por la konto
de la societo. Unu el miaj sekretarioj, kiun mi pendigis poste,
forkuris en Tesalion kun la kaso. Mi devis anstataŭigi la deficiton:
mi estas responda. Mia parto estis da sep mil frankoj; mi perdis do
kvardek tri mil. Sed la sentaŭgulo, kiu min ŝtelis, pagis ĝin
kare. Mi punis lin laŭ Persa kutimo. Antaŭ ol lin pendigi, oni
fortiris ĉiujn liajn dentojn, kaj oni plantis ilin per martelo en
lian kranion... por la bona ekzemplo, vi komprenas? Mi ne estas
malbona, sed mi ne toleras, ke oni malutilu al mi.»
Mi ĝojis pensante, ke la Palikaro, kiu ne estas malbona, malgajnos
okdek mil frankojn el la reaĉeto de S-ino Simons, kaj ke li
ekscios ĝin kiam mia kranio kaj miaj dentoj ne estos plu trafeblaj
de li. Li ŝovis sian brakon sub la mian, kaj diris al mi kvazaŭ
familie:
«Kiel vi faros por pasigi la tempon ĝis via foriro? La sinjorinoj
mankos al vi, kaj la domo ŝajnos al vi granda. Ĉu vi volas
trarigardi la ĵurnalojn el Ateno? la monaĥo alportis ilin. Jen
la _Oficiala Gazeto_, la _Espero_, la _Palikaro_, la _Karikaturo_.
Ĉiuj, versimile, parolas pri ni. Plendindaj abonintoj! Mi lasas vin.
Se vi trovos ion kuriozan, vi rakontos ĝin al mi.»
La _Espero_, redaktata France, kaj destinita por iluziigi Eŭropon,
dediĉis longan artikolon por nei la lastajn novaĵojn pri la rabado.
Ĝi mokis sprite la naivajn vojaĝantojn, kiuj vidas ŝteliston
en ĉiu vestaĉita kamparano, armistan bandon en ĉiu polvonubo,
kaj petas pardonon de la unua arbetaĵo, kiu ilin haltigis ĉe la
maniko de ilia vesto. Tiu verema folio laŭdis la sendanĝerecon de
la vojoj, gloris la malprofitemecon de la indiĝenoj, prikantis la
trankvilecon kaj la facilan meditadon, kiujn oni nepre trovas sur
ĉiuj montoj de l' reĝolando.
La _Palikaro_, redaktata sub la inspiro de kelkaj amikoj de
Haĝi-Stavros, enhavis elokventan biografion de sia heroo. Ĝi
rakontis, ke tiu Tezeo de la modernaj tempoj, la sola homo en nia
jarcento, kiu estis neniam venkata, provis fari fortan militesploron
apud la Scironaj ŝtonegoj. Nesukcesinte pro la timemo de siaj
kunuloj, li retiriĝis kun sensignifaj perdoj. Sed, kaptite de
profunda naŭzo al degenerinta profesio, li rezignas de nun la
praktikon de la rabado kaj forlasos la Grekan teron; li ellandiĝos
al Eŭropo, kie lia glore akirita riĉeco ebligas al li, vivi kvazaŭ
princo. «Kaj nun, aldiris la _Palikaro_, iru, venu, kuru en la
ebenaĵon kaj en la montaron! Bankieroj kaj negocistoj, Grekoj,
fremduloj, vojaĝantoj, vi havas plu nenion por timi: kiel Karolo la
Kvina, la Reĝo de la montoj volis rezigni atinginte la supron de la
gloro kaj de sia potenco.»
En la _Oficiala Gazeto_ oni legis:
«Dimanĉon, la 3an de l' kuranta, je la kvina vespere, la
militista kaso, kiun oni kondukis al Argos, kun sumo da dudek mil
frankoj, estis atakata de la bando de Haĝi-Stavros, konata sub la
nomo Reĝo de la montoj. La rabistoj, je nombro da tri aŭ kvar cent,
sin ĵetis sur la eskorton kun nekredebla furiozeco. Sed la unuaj
kompanioj de la 2a bataliono de l' 4a linia regimento, komandataj
de la brava majoro Nikolaidis, kontraŭstaris heroe. La sovaĝaj
atakantoj estis forpuŝataj bajonete, lasante la batalejon kovrita
per mortintoj. Haĝi-Stavros estas, laŭdire, grave vundita. Niaj
perdoj estas sensignifaj.
«La saman tagon, je la sama horo, la trupoj de Lia Reĝa Moŝto
trafis alian venkon, je dek mejloj da distanco. Apud la supro de
monto Parnis, je kvar stadioj de Kastia, la 2a kompanio de la 1a
bataliono de ĝendarmaro venkis la bandon de Haĝi-Stavros. Tie
ankaŭ, laŭ la raporto de la brava kapitano Perikles, la Reĝo de
la montoj estas pafvundita. Bedaŭrinde, tiu sukceso estas kare
pagita. La rabistoj, ŝirmataj de la rokoj kaj arbetaĵoj, mortigis
aŭ vundigis grave dek ĝendarmojn. Juna oficiro de granda estonteco,
S-ro Spiro, eks-lernanto de la lernejo de Evelpidoj, trovis gloran
morton sur la batalkampo. Ĉe tiel grandaj malfeliĉoj, estas konsole
pensi, ke tie, kiel ĉie, la venko restis al la leĝo.»
La ĵurnalo _Karikaturo_ enhavis malbone desegnitan litografion, sur
kiu mi rekonis tamen la portretojn de kapitano Perikles kaj de la
Reĝo de la montoj. La baptofilo kaj la baptopatro ĉirkaŭbrakis unu
alian. Sub tiu bildo, la artisto estis skribinta la jenan klarigon: