CURTIUS: Si purgatorios ignes aut gelidissima loca poenis subeundis ac
peccatis expiandis statuamus, ut hinc aditus muniatur ad beatorum
sedes, prospiciendum nobis erit, ne infinita genera suppliciorum apud
inferos admittamus, abhorret enim universa natura infinitatem. Praestat
igitur, duo tantum loca statuere, unum praemiorum, alterum poenarum.
CORONAEUS: Si qua immortali Deo juris ac justitiae cura est, quam
summam esse confidimus, in extremo vitae spiritu poenitentium scelera
non quidem abolitione1 penitus deleri, sed quodammodo extenuari2
confitendum sit. Demus enim duos homines, alterum illustri virtute ac
pietate totum vitae tempus floruisse3, nihil unquam injuriae fecisse,
ac ne praemiorum quidem ulla spe Deum aeternum, sed divini amoris solo
intuitu coluisse, in quo justitiae consummata perfectio consistit, ad
extremum tamen in adulterio deprehensum, sine poenitentia caesum esse;
alterum vero stupris, adulteriis, caedibus, parricidiis, contumeliis ac
impietate summa erga Deum totam vitam exegisse, extremo tamen spiritu
poenituisse vitae ante actae et humili scelerum confessione peracta
exspirasse. Hunc quidem Curtius ac Fridericus in altissimas beatorum
sedes ab angelis subvehi credunt, illum vero aeternis inferorum
suppliciis cruciari. Perpendite, si quid injustius decerni possit?
1. Alius: _absolutione_. 2. Alius: _exterminari_. 3. Alius:
_peregisse_.
CURTIUS: Haec vetus est Israëlitarum querela, qui Deum iniquitatis
insimulare non dubitarunt ob eam causam. At ille per vatem:1 _Anima_,
inquit, _quae peccaverit, ipsa morietur, nec filius sustinebit scelera
parentis, nec parens flagitia filiorum. Quodsi aversus impius a
flagitiis omnia edicta mea amplexatus fuerit, judicium et justitiam,
vivet ille quidem, nec praeterita peccata illius commemorabuntur. Ita
quoque si justus converterit se ab integritate ad impietatem,
superiorum virtutum nulla futura est commemoratio, sed in peccatis suis
morietur. Vos tamen dixistis: Judicia Dei non sunt aequa. Audite, domus
Israelis, num judicia mea aequa non sunt? Num vos potius aequi non
estis?_ Ex his sequitur, duos tantum esse exitus animorum.