CURTIUS: Id quidem auctoritate Christi certissimum est, cum praedicat,
eum esse metuendum, qui non modo corpus, verum etiam animam occidere
potest.
SALOMO: Tametsi Ebraei poenas a sceleratis tum vivis tum mortuis exigi
tradunt, nullas tamen certas definierunt iis, qui vita defuncti essent,
ne quid in rebus tam arduis temere affirmarent, sed corporibus varias
pro scelerum varietate poenas decreverunt. Aut enim ab invitis, aut ab
errantibus, 342 aut volentibus, aut a pervicacibus peccatur. Qui
peccavit invitus, nulla poena obstringitur, quia ne peccatum illud
quidem suum dici potest. Qui errore peccavit, non quidem punitur, sed
purgatur applicatione.1 Qui doceri non vult, hujus poena est Maltut aut
Marhut,2 pecuniaria gravior. Qui animi pervicacia quadam et contemtu
divinae legis peccat, capite plectitur, etiamsi levissima parte legis
offendat. Qui vero contumeliosior fuerit erga Deum, non modo gravissima
morte punitur, sed etiam ejus pecunia, suppellex, vestis, quantaecunque
sit aestimationis, incendio absumitur, ne suis haeredibus ullum sui
fructum aut desiderium relinquat, quin etiam ejus praedia quasi
exsecrabilia inculta3 deseri jubentur.
1. Alius: _admonitione_. 2. Moses Rambam l. III. more nebochim. 3.
Deest in alio codice.
CORONAEUS: Supplicia sempiterna pervicacium hominum improbitati decreta
esse, Christus ipse clara voce denunciavit.1