OCTAVIUS: Non video, cur Ismaëlitis irasci debeamus, quod Christum
mortuum esse inficiantur, quod manibus hostium ereptum putant, cum
Christiani fateantur, deitatem pati nihil posse.
CURTIUS: Nullum fraudis arcanum majus a Muhammede excogitari potuit, ut
Christo deitatis opinionem et humanae salutis curam eriperet, quam quod
supplicio affectum esse negat, ne quis in ejus morte salutis spem ullam
collocaret aut de humano genere quicquam meritus esse videatur.
289 TORALBA: Frustra mortis Christi meritum1 praedicatur, si nihil
mereri potuit. At Christus mereri non potuit, cum semper fuerit in
summo felicitatis culmine collocatus et optimo fini, hoc est aeternae
deitati, convinctissimus, ut quidem illi jactant. At ne angelos quidem
aut beatas mentes mereri dicimus, quia praemium illis datum minus esset
merito, cum tamen praemia Deus semper tribuit meritis ipsis majora.
Majus autem praemium adipisci nemo potest, quam coeleste regnum, quam
Dei fruitionem, quae omnia illis obtigerunt. Ita Christus optimo fini
conjunctus mereri nihil potuit; nam si mereri potuisset, etiam errare,
peccare, labi potuisset, quia mereri nemo potest, qui semper in eo
statu est, ut si velit peccare, non possit2; Christum autem, si maxime
vellet, peccare tamen nullo modo potuisse ajunt. Postremo infinita
praemia merito Christi finito darentur, quia meritum Christi,
quantumcunque est, finitum sit oportet, cum ejus cadaver mortuum sit,
non etiam mens humana Christi, natura vero divina nihil penitus passa
fuerit. At peccata sunt infinita ut hominum infinitorum. Quod si
hominis tantum supplicio peccata dilui potuerunt, nihil necessum fuit,
Christum mori.