CURTIUS: Jesum etiam1 creaturam fuisse fatemur, quatenus corpore ac
mente constat, conceptum in utero virginis, genitum, educatum, mortuum,
267 sepultum, neque quatenus est creatura servator dicitur, sed
quatenus creator. Tametsi ad pariendam hominibus salutem humano corpore
usus est. Ac tametsi Deus simul et homo sit, non tamen divina essentia
cum humana mente confusa est, neque alteri naturae altera concreta aut
mista2, sed quodammodo utraque utrique copulata sub unam et eandem
Christi hypostasin.
1. Alibi: _quoque_. 2. Alius addit: _nec tamen omnino altera divulsa_.
Alibi pro mista legitur: _infinita_; pro _divulsa_ alibi: _dimista_.
SENAMUS: Dubitavi saepe, quid esset, quam ob rem Petri Lombardi aetate
verum erat hoc enunciatum1: Deus assumsit humanam naturam ut
indumentum; nihilominus tamen falsum et haereticum postea esse coepit,
quia indumentum corpori non copulatur, at humanam naturam divinae
copulari credunt.
1. Scotus l. III. dist. dicit, hoc enunciatum haereticum esse coepisse
post Lombardi aetatem.
TORALBA: Nulla dualitas, inquit Dionysius, principium esse potest, sed
et unitas dualitatis initium est1. Quod si utraque natura, scilicet
divina et humana, non est in unum et idem concreta, nec altera penitus
ab altera discreta, certe copulata dualitas erit, cui opus est vinculo
quodam ac nexu, quoniam illae duae naturae majore intervallo a se
invicem distant, quam contraria, quae sub eodem genere continentur. At
infinitum et finitum eodem genere coërceri nequeunt nec ulla copula
possunt uniri. Nam eorum, quae uniuntur, ratio quaedam est, infiniti
autem in finitum nulla, ex quo sequitur, utramque naturam ab utraque
avulsam esse. Nam si utraque confusa esset, utramque perire oporteret,
ac tertium quoddam ex utraque constituendum, ut superius demonstratum.
Quodsi natura divina simplicissima est, nullam omnino compositionem
ferre potest, alioquin ajentia et negantia simul esse vera aut simul
esse falsa oporteret de una et eadem re.