TORALBA: Ut pervicacis animi est, perspicuis argumentis acquiescere
nolle, ita summae levitatis, temere omnibus omnia assentiri. Non desunt
etiam, qui minutorum theologorum multitudine nos obruere conantur, sed
non ego credulus illis1, vel ut Siculi pastoris2 oratione utar: ἐγὼ δέ
τις οὐ ταχυπειθής. Ecquis enim est tam angusti animi et ingenii, cui
probari possit, Deum aeternum post sexcenta millia saeculorum, imo post
infinitum tempus incorporeum fuisse, eundem tamen non ita pridem coelo
delapsum in mulierculae intimis visceribus novem menses delituisse, tum
carne, ossibus 250 ac sanguine concretis indutum ac natum utero clauso,
paulo post etiam turpissimo supplicio affectum ac terra conditum
revixisse et3 corpoream illam molem, antea coelo invisam, illuc
vexisse? Quod haec tam nova tamque insignis mutatio in Deum cadat,
omnes Ebraeorum et Ismaëlitarum populi, omnes4 philosophorum familiae
constanter negant. Imo gravis illa et coelestis vox obstat: _Ego Deus
aeternus et non mutor._5 Quae verba non modo ad essentiam pertinent,
verum etiam ad ea, quae illi accidere putantur.
1. Alibi: _ullis_. 2. Theocriti. 3. Omittuntur haec novem sequentia
verba in alio codice. 4. Alius: _omnis ... familia_. 5. Jes. XLIV, 6.
SENAMUS: Salomoni caetera quidem assentior, sed illud1 non capio, si
Deus etiam2 mentis habitu immutabilis est, cur toties irasci et
placari, toties poenitere facti dicatur?