Die consequenti tardius solito convenerant, quoniam dies erat Veneris
jejunio sancta, qua non nisi semel cibum capiebat Coronaei domus. Qui
tametsi frugalissime viveret propter jejunium, diutius tamen aliquanto
prandium protraxerat, ut mihi1 tragoediam coeptam perlegere licuerit ad
extremum, quo Muphtes2, maximus sacrorum antistes ac divini juris
interpres, pro trium principum caede veniam a Deo precatus expiavit. Et
cum laudatorio Davidis cantico simul Deo gratias egissent, ut
consueverant: Vos, inquit CORONAEUS, lautioribus ferculis excepissem,
si per leges pontificias carnibus vesci licuisset.