OCTAVIUS: Tune igitur, Curti, Deum acerbiorem arbitrare, quam humanos
judices?
FRIDERICUS: Ut sit excusatio1 metui cruciatus2, quo minus clara, voce
quis Deum aeternum profiteatur, non video tamen, ut quisquam excusandus
sit, quod ante Dianae aut alterius virginis statuam procumbat, ne
opibus aut3 honoribus cariturus sit, modo patriam deserere liceat, ut
licuit Abrahamo, qui ne ad siderum cultum adigeretur, sedes patrias
jussu divino mutavit. Alioquin non video, quibusnam rationibus oraculum
illud divinae vocis effugere possimus4: Qui me confitetur coram
hominibus, confitebor et ego eum coram patre meo, qui in coelis est.
Itaque Christiani veteres, qui Juliani Augusti fraude sacra daemonibus
fecerant, a suis pontificibus admoniti ac poenitentia fracti, publice
exclamabant5: Nos animo Christiani sumus ac fuimus, Christe servator,
fidem tibi non fregimus.
1. Alibi: _Ut sic excusatur_. 2. Alibi: _cruciatuum_. 3. Alibi: _et_.
4. Matth. 10, 32. 5. Epiphanius lib. III.
OCTAVIUS: Si fidem ista ratione non fregerant, errore decepti, nihil
erat, quamobrem errorem deprecarentur aut precarentur veniam, cum qui
errant, nullam praebeant assensionem1.