Cum ad coenam singuli rediissent, ego tragoediam Octavii persequi
jussus, cum ad eum locum pervenissem, quo Soliman, Turcarum rex,
primogenitum Mustapham fracta gula in interiore cubiculo coram ingenti
exercitu ad Prusiam1 coacto projici mandavit, praeconis voce ad tubae
sonitum altissime exclamante hoc carmen:
Sit unus coeli imperator2 maximus,
Sit unus terrae imperator praepotens;
consistere me jussit Coronaeus, qui quidem secundis3 mensis affabre
ficta4 poma veris ita miscuerat, ut acutissimus quisque5 posset falli.
1. Alibi: _Prassiam_, vel: _Russiam_. 2. Alibi: _temperator_. 3. Alius:
_sentiendi_. 4. Alius: _picta_. 5. Alibi: _quisquis_.
FRIDERICUS, homo minime malus, specie deceptus, cum pomum fictum
dentibus admovisset: Haud scio, inquit, an quisquam vestrûm non
falleretur. Quum caeteri propius intuentes admirati sunt tam
artificiose ficta1 poma, ut de arbore decerpta viderentur, CORONAEUS:
Si oculorum sensus, omnium acutissimus, tam absurde fallitur in rebus
levissimis, quî2 fieri potest, ut mens, quae nihil nisi a sensibus
habeat, rerum arduarum ac sublimium scientiam certam nanciscatur?