TORALBA: Earum rerum historias mirari facilius est, quam qua ratione
fieri possint exquirere. Nam memini, cum essem in Hispania, Magdalenam
Cruciam1, monasterii Cordubensis principem, a Paulo III. Pontifice
Maximo veniam impetrasse, quod annos amplius triginta cum atro daemone
Ephialte concubuisset, tametsi tantam vitae ac religionis integritatem
prae se ferret, ut quasi ab angelo, dum sacra fierent, sublimis
veheretur a terra, quod Porphyrius etiam Jamblicho sacra facienti
contigisse tradit; quin etiam in hostia exadorea post consecrationem ab
altaribus2, fisso pariete,3 in buccam monialis evolare videatur. Ab ea
non aliter, quam ab oraculo patres ac pontifices4 responsum5
quaerebant. Notissima est ubique pervulgata historia, nec dissimile
est, quod Franciscus Picus scribit, se vidisse Benedictum Bernam
sacerdotem flammis ambustum,6 quod annos amplius quadraginta cum
Hyphialte (ut illa cum Ephialte) concubuisset.
1. Alius: _Cruceam_. 2. Alius: _alterius_. 3. Alibi: _fuco pari_. 4.
Alius: _principes_; alibi: _princeps et pontifex_. 5. Alius:
_responsa_. 6. Alibi: _combustum_.
SENAMUS: Etiamnum1 daemones utriusque sexus incubos et succubos Italia
parit? vereor, ne2 medicis plane haec deliria videantur.