Milapas ang duha ka tuig. Si Anás ug si Tiyong, sulod sa ilang
hataas nga hinigugmaay, nagpugong sa pagpakasal. Walá silá pakasal
dayon kay gihulat nila kong si Usting buhi pa bá; apan kini walá na
gayud idungog.
Si Anás nagilis kay kasal na: moadto ná sa simbahan. Usá ka takna na
lang ang kulang. Si Tiyong andam ná usab ug dihá sa luyó ni Anás. Sa
pagpanganaog nila, usá ka tawong ambungan nga nagsapót ug "de lana"
ang tanan, mahinay ug lihok, nangotana kang Anás pagingón:
--¿Asa ká padulong, Anás?
--¿Kay kinsa ikaw?--mitubag si Anás.
--¿Walá ka ná makailá kanako?
--Akó walá makailá kanimo. ¡Pahawa!....
--Akó maó si Usting nga bana mó, si Usting nga tingali gitohoan ná
nimong patay, si Usting nga tapus ang hilabihan pagantus tungud dá
usab sa iyang mga salá, karon anía mibalik kanimo kay buut mangayo
sa imong pasaylo. ¿Nagduhaduha ka? Tan-awa kining atong handumanan.
Gilulho sa tawo ang manggas sa iyang bukton ug gipakita si Anás sa
duhá ka larawan nga pinatik nga maó siya ug si Usting. Si Anás, sa
naghinigugmaay pa silá si Usting, kini iyang gisugo sa pagpatik sa
iyang larawan sa bukton sa iyang hinigugma, aron dili siya hikalimtan.
Sa pagkakita ni Anás sa mga larawan, misinggit sa kalisang ug misaká
pagdalí-dalí sa itaas ug gibiyaan si Tiyong, ang iyang pamanhonon.
--¡Usting, pasayloa akó! ¡Usting, akó imo sa gihapon!--mituaw siya.
--Anás, pasayloa usab akó. Kining Usting mong tinamay, nagpangga
gihapon kanimo.
Ang kasal napakyas. Si Tiyong nga andam ná ug namustura nag tinuod,
mipauli sa ila punó sa kapungot ug gipamuspusan ang ilang mga binatonan
ug iring.