Apan gisabut ni Minay ang iyang igsoon lake nga kong managtagbo na
gani sila, mokalit siya paggulá ug iyang lutoson si Isko.
Si Isko, sa pagkabasa sa balus, nalipay ug gihulian sa iyang mga
kasakit. Miadto sa tagbo, ug ikog sa pagi na ang gidalá. Sa pagtan-aw
nga hayag na ang luyó sa balay ni Minay ug mahawan, nakaingong:
"Mao na kini karon. Mahawan, mahayag, dili kita pagakulbaan ug sama
sa usa ka dumogan....
Sa pagkataod-taod, nabati kiní:
--¡Isko!--miingon si Minay.
--¡Minay!--mitubag si Isko.
--Karon--nagpadayon si Isko--anía kana gayud. Kagabii hilabihang
antus ko. Marika, Minay, marika, ayaw kahadlok.
Dinhi migulho pagkalit ang igsoong lake ni Minay ug gilutos si Isko
nga nagkabuang ug dagan hangtud nga hibiyaan ang ikog sa pagi. Naligo
sa singot nga mabugnaw, gahangos ug nanakmol, miabut si Isko sa
iyang balay ug nagkanayón: "Maayo niini polis ang dad-on ko kong
mangayog tagbo si Minay. Díli kini mahimo: mamatay akó sa kanunay
nga dinaganay".
Ug nahikatulog, nagdamgo sa mga parayeg ni Minay nga wala niya
hiagumi....