Cogit me multimode vestre dileccionis commissio, quatenus, si quid
novitatis meis foret allatum auribus, huius vos inscias (!) non
sinerem, set scriptis vestris favoribus transmittere dignarer. Vestris
igitur cupitis in omnibus obtemperans ea, que nunc occurrunt, vobis
stilo rudi breviter insinuare curavi. Inaudita quidam (!) a nostri
studii exordio acciderunt noviter hactenusque in dubio ventilantur.
Errant etenim studentes ut grex solus in agris pastoris neglecto
regimine ocio continuo intenti. Nam nec lecciones nec exercicia
nec disputaciones nec resumpciones habebantur publice a qui(n)dena
hucusque. Accidit forte quinta feria de sero in hac sillaba Fus
Arnolphus Prax Mag. etc.[68] anno 1458, quod aliqui studentum (!) ex
fecundis caliditatibus plus solito lascivi quosdam laycos messores eis
molestos crebris ictibus graviter vulneraverunt. Eo facto unus reliquo
fugam captante ad consocios cerevisie insudantes subito refugium
quesivit, quos vicina rusticitas clamoribus excitata in domum vallavit,
eandem cum fustibus et gladiis, cultris et phalangis obsidendo. Deinde
famuli civitatis presidio fulti iudicis domum subiverunt et eos quamvis
multipliciter renitentes, ymmo durissime ferientes captivos ad locum
vinculi traducere conabantur. Set studencium affluens tumultus extra
domum prestolatur, et (!) cum eductirentur (!) captivi, liberi forent
laycis a ianua fugatis. Interea civitatis famuli metu perculsi domum
exire non audentes sine periculo magistrum civium nunctiis vocaverunt,
qui veniens cum vicinis studentes propellere laborabat. Set ipsi
non ignavi exemptis gladiis et cultris laycos acriter invaserunt,
invasos prostraverant (!) et prostratos feriebant durissime. Layci
vero pretorium accedentes campanulam pulsant, que in magnis consuevit
pulsari disturbiis, qua (!) reliquarum campanarum sonus assequebatur.
Pene tota in civitate commota tum ex campanarum tinnitu tum ex ictuum
fragore et populi murmure in arma quilibet prorupit. Accurrente igitur
armatorum multitudine studentes inermes et pauci laycos innumeros
et armatos sustinere non poterant, set fugam accelarabant (!),
quorum aliqui in fuga conversa (!) laycorum plerosque terram invitos
osculare (!) coegerunt. Studencium insuper reliqui versus cimiterium
sancti Nicolai, ut collegium subirent, gressum maturantes ante bursam
nostram, que ecclesie vicina est, se in laycos converterunt et nos e
bursa vocantes in auxilium laycis viriliter restiterunt. Sapientes
vero burse nostre castrensium foraciam (!) ac multitudinem cernentes
illud attendunt: Nil potiter (!) iusta tucius esse fuga; bursam firmis
clauserunt obicibus. Nos autem ad fenestras cucurrimus spectatum,
aliqui vero e nostris iniuriam consociorum forinsecus feriencium
dedignati lapidibus laycos obruunt et eos quasi mortuos in vico
civitatis relinquerunt (!) prostratos. Quo facto isti ribaldi furore
succensi arcus tendentes unum ex nostris aspicientem duntaxat per
nasi acuciem in maxillam trajecerunt, quod nos egre valde sustulimus,
attamen extra bursam venire non poteramus velantibus magistris. Rursus
laici in foro congregati cum quibusdam consulibus in bursam nostram,
deinceps in alias irruant (!) maturant, set vix quorundam discretorum
sedati prohibitu. In captos, quorum prius est mencio (!), quilibet suam
profuderat rabiem, hic ferit, hic pungit, pungnis hic percutit, iste
crines evellit; et tandem captos in locum detencionis recluserunt,
quorum x erat numerus. Alii vero studentes illesi a periculis abierunt,
saltem sine vulneribus, licet non sine ictibus. Set laicorum plures in
terram prostrati, ni armati fuissent, gladiis, interiissent, qui plura
arma dimiserunt territi fuga, que studentes ceperant et ad collegia
asportaverunt. Vale.