Paulus schriwwt: Ick schäm’ mi wegen dat Evangelium von Christus nich.
Hüt schämen sick en ganz Deil för dat Evangelium. Allerdings de Legsten
sünd des’ Ort Lüd noch lang nich. _Vel leeger_ sünd de _Glikgültigen_,
dei dat Evangelium behanneln, as wir ’t äwerhaupt nich in de Welt,
wenigstens nich in Wismar, oder as wir dat blot för den lütten Mann oder
blot för de Hogen. Wenn Hagenbeck mit sin Löwen un Tigers un Isborn
kamen is, steiht up ’n Markt all en Stun’n, ihre noch de Kass upmakt
ward, en lang Reig von Lüd. Wenn de Landwirte en Turnier veranstalten,
löppt ganz Wismar rut, un up de Koppel un an den Weg bilden sick dicke
Minschenmuern. Jeder will dorbi sin. Äwer handelt sick dat üm dat
Evangelium un de Kirch, denn is kein Tid, denn is kein Kraft in de
Bein, den Minschen tau drägen, denn sünd de Nerven tau swack för de
Kirchenluft, denn sünd so vel Utreden as in de Harwsttid Stoppel up
dat Feld, man blot dat all des’ Utreden ebenso wenig wat dägen as de
Stoppel. Oft is dat mit des’ Glickgiltigen so: sei sünd tau klauk för
dat Evangelium von Christus, un wil sei tau klauk sünd dorför, sünd sei
tau dumm dorför, un wil sei tau dumm dorför sünd, kann sülwst de leiwe
Gott nicks mit ehr anfangen. Wenn sei in ’t Sarg liggen, krigen sei vel
Kränz’ un villicht ok vier Pird un de Klocken von alle drei Kirchen,
äwer wo de _Seel_ afbliwwt in de Ewigkeit, dorför kann einen grugen,
denn för de Glickgiltigen is de Himmel noch tau kein Tid apen west. — Am
_allerlegsten_ sünd de apenboren _Gegner_ gegen dat Evangelium, un is dat
ok nich en so grot Reig as de Glikgiltigen, so sünd dat doch ein ganz
Deil, ok in Wismar. Wat de Religion un de Kirch un de Pasturen anlangt,
so känen sei nicks as schellen un schimpen. Dat Evangelium, för dat _sei_
sick tau Apostels maken, weit nicks von Gott un Himmelriek un Erlöser.
Ne, ehr Evangelium lud’t: Lat’t uns eten un drinken, denn morgen sünd wi
dod. Sei lopen de Lüd mit Zettels in ’t Hus dat sei ut de Kirch uttreden
sallen un führen Lästerwürd up ehr Lippen, dat en Christenminschen dat
kolt äwer den ganzen Liw löppt. Tau helpen is ehr nich, wenn ’t einen ok
leed deit, dat sei so stiwnackig up de Höll losstüren. — Äwer sünd dei,
dei sick för dat Evangelium schämen, nich de Legsten un irst recht nich
de Allerlegsten, so sünd sei doch lang nich, as sei wesen müßten. Dat
ick ’t gradut segg, sei sünd de _Bangbüxen_ unner de Christen. Obschonst
sei recht gaud weiten, wo herrlich dat Evangelium von Christus is, un
obschonst sei in ’n Stilln ok sülwen dornah verlangen, so hewwen sei doch
nich den Maud, sick apen tau den Herrn Christus tau hollen un för sin
Riek un Kirch intautreden. So drist un frech de Spötter sünd, so bang un
ängstlich sünd sei. Wenn sei mit dat Gesangbauk in de Hand seihn würden,
wenn sei up de Arbeitsstäd sick mit en Wurd för de Kirch inleggen würden,
sei künnen jo utlacht un schabernackt warden! Oder wenn sei in en vörnehm
Gesellschaft ehren Christenglowen bekennten, dat künnen ehr jo all de
hogen Herrschaften mit den groten Geldbütel un mit de grot Bildung äwel
nehmen. Du leiwe Gott, wenn de Christen in de grugligen Verfolgungstiden
ebenso bang west wiren! Denn geww ’t kein Kirch un kein Evangelium mihr,
un de Düwel hadd noch mihr Gewalt, as hei hüt all hett. Un wenn Doktor
Martin Luther so bang west wir, denn wir dat mit de Reformation ebenso
flink wedder utwest, as dat anfungen hadd. Denn hadd hei up den Riksdag
tau Worms för Kaiser un Rik gewis seggt: »Hir stah ick un nehm alles
trügg, wat ick gegen Papst un Ablaß seggt un schrewen heww, wenn ji mi
blot nicks tau leden dauht. Hir stah ick un bidd juch von Himmel bet
tau’r Ird, lat’t mi blot wedder heil ut de Dör. Verbrennt min Schriften
ein nah de anner, man blot nich mi sülwen. Mag ut dat Evangelium von
Christus warden, wat will, ick will dormit nicks mihr tau dauhn hewwen,
un bün froh, wenn ick min Brot in Freden eten kann.« Äwer wat säd Luther?
»Hir stah ick, ick kann nich anners, Gott help mi. Amen.« Nich blot as en
rechten dütschen Mann stünn hei dor, nich blot as en gewaltigen Helden,
stark as en Eikbom un höger as uns’ Nikolai-Torm, sondern hei stünn ok
dor as en echten Christenminschen un Jesusjünger, dei dörch sinen Glowen
lewt. Un dorüm hett em Gott den Sieg schenkt un wi hewwen de Reformation
un dat Evangelium un all de Herrlichkeiten, dei dormit tausamenhängen.
Un somit is denn de Frag beantwurt’t: woans wi uns tau dat Evangelium
stellen möten? Nich as de Glikgiltigen, dei sick wat schämen süllen;
nich as de Gegners, dei sick irst recht wat schämen süllen; ok nich as
de Bangbüxen, dei sick schämen süllen, dat sei sick för dat Evangelium
schämen, sondern as Luther un Paulus un all dei, wecke von Harten an
dat Evangelium glöwt un mit Wurd un Wark ehren Glowen bekennt hewwen.
»Ick schäm’ mi wegen dat Evangelium von Christus nich,« so sall dat hüt
un alle Dag bi uns heiten, denn ward dat Evangelium ebenso gaud, as dat
de glöwigen Juden un Griechen selig makt hett, ok uns Meckelbörger un
Wismeraner selig maken. Un wer dormit inverstahn is, dei segg in sin Hart
mit mi: »Amen«.
7.