Fr. _Bardey_, Pastor in Wismar.
Römer 1, 16-17. Ick schäm mi nich wegen dat Evangelium von
Christus, denn dat is ’ne Kraft von Gott, dei selig makt all,
dei doran glöwen, de Juden vörut un ok dei Griechen. Wil dorin
apenbort ward de Gerechtigkeit, dei vor Gott gellt, wecke kümmt
ut Glowen in Glowen, as denn schrewen steiht: De Gerechte ward
dörch sinen Glowen lewen.
De Reformation föll in ’ne grote Tid, dei de Welt un uns’ Volk vel
Gaudes bröcht hett. Amerika würd entdeckt, un dat hett de Welt ’n Ruck
vörwarts bröcht; dat Bäukerdrucken würd erfunnen, un wenn dat upstunns
ok Bäuker giwwt, dei höchstens taum Anbeuten dägen, wil dat sei de
Seelen vergiften, so is doch Guttenbarg sin Erfinnung in’n Ganzen taum
Segen worden. Allein wat hadd süs ut de Biwel, de Martin Luther mit so
vel Mäuh in ’t Dütsch äwersett hett, warden süllt? Äwer dat best an
de Reformationstid is doch de Reformation sülwst, un dat best an de
Reformation sülwst is das _Evangelium von Christus_, nämlich up de Ort,
dat dat nu wedder predigt un justement so predigt würd as in de irsten
Johrhunnerten, wo ’t sonne Lüd as den Papst und Tetzel, un wo ’t all de
verkihrten Lihren, gegen dei Luther strieden müßt, noch gor nich gewen
ded. »Wi bruken kein Evangelium!« schrigen hüt Dusende. _Grad bruken_ wi
’t un am meisten von allen, vel mir noch as Sülver un Gold, vel mihr noch
as Roggen un Weiten, vel mihr noch as Licht un Fürung. Un dorüm will ick
hüt reden äwer dat _Evangelium von Christus_:
=1) wat för ne Kraft dat in sick hett,=
=2) woans wi uns dortau stellen möten.=