Voorzitter Henk sloeg met z'n hamer, niets meer dan 'n oude deurknop,
en dat slaan met dien hamer klonk als 'n geluid van vreugde, want
door dat hamergeklop verkondigde de voorzitter van de feestcommissie
aan de leden, dat 't groote ontwerp was aangenomen.
Onder 'n overstelpende herrie stonden de leden van hun zetels op,
dol blij met de gevallen beslissing!
't Groote ontwerp!
O, 't was groot en grootsch!
Geen jongenshart, van ridder of van wolf, dat niet popelde!
In hun verbeelding zagen ze al enkele onderdeelen van 't geweldige
plan uitgevoerd. Neem alleen maar dit: Verlichting van den ouden
halven toren en van de ruïne!
Stel je vóór, hoe zoo iets moest aantrekken!
Verlichting!
Wat doet 'n jongen liever dan verlichten, behalve z'n geest!
Ook het tweede punt vervulde twaalf jongensharten met 'n gevoel van
geheimzinnige vreugde. Henk had er zich niet over uitgelaten, toen
hij 't voorstelde: opvoering van 'n openluchtspel. Goeie hemel! De
meesten wisten niet eens wat 'n openluchtspel was.
Ze dachten aan voetbal, cricket of zoo iets. Toen had Henk uitgelegd:
"Een openluchtspel is 'n vertooning, 'n soort tooneelstuk. Maar dat
geef je niet in 'n zaal, maar buiten, en 't onze wordt op de ruïne
vertoond."
't Onze! zei Henk, en ze wisten er geen van allen iets van. 't Was
alleen van Henk of van Henks grooten broer.
In elk geval zou 't iets bizonders worden!
De mededeeling van Henk, dat ze er prachtige costumes voor noodig
hadden, dat ze allemaal mee moesten doen, deed hen beven van bange
verwachting.
Zie je, deze twee punten: de verlichting en 't openluchtspel, die dèden
't hem.
Dan omvatte 't ontwerp nog: feestelijke optocht met muziek, uitreiking
van eereblijken en nog 'n zéér bizonder nummer:
Ontsteking van een vreugdevuur!
Henk legde daarbij uit, dat 't gevonden kruit gewichtige diensten
zou bewijzen.
Wibbe kòn thuis z'n mond niet houden en Hesse was zoo dom niet,
of hij begreep heel goed, dat er vreemde dingen stonden te gebeuren.
Hij hield zich van den domme en vroeg nergens naar, al popelde
z'n hart.
Toen kwam op zekeren dag 't eerste teeken van 't naderende feest.
Hesse kreeg 'n brief, onderteekend door de feestcommissie. Daarin werd
hem hulde gebracht voor z'n bescherming van dieren en als bewijs van
hun groote waardeering kondigde de commissie 'n groot feest aan.
Hesse was toch zeker niet heelemaal zoo sterk als vroeger, want hij
lachte en huilde tegelijk.
Daarom las Wibbe hem 't programma vóór.
Dat zag er overbluffend uit!
Aan 't slot van den brief werd Hesse verzocht, enkele dagen niet bij
den toren te komen. Hij begreep wel waarom!
De toebereidselen voor 't feest waren in vollen gang. En wat zoo
aardig was, heel 't dorp wilde meedoen, zóó graag mochten de bewoners
den jongen dierenvriend lijden.
En dan--de burgemeester spoorde iedereen aan om 't feest uit te
breiden tot 'n festiviteit voor 't dorp.
Dus kon de gansche toren voorzien worden van ijzerdraadjes, mooi rond
gebogen en op verschillende plaatsen in den muur gestoken.
Daarin kwamen dan vetpotjes en als dan daarin 's avonds de pitten
werden aangestoken.... nou!
't Kruit dat de toren bijna zou vernietigd hebben, bewaarde de notaris
in 'n ijzeren bak. Die zou 's avonds midden in 't weiland geplaatst
worden en dan.... nou!
De kleine muziekvereeniging studeerde vroolijke nummers in en als
die jonge kerels op de pistons, d'r horens en trombones begonnen te
blazen.... nou!
Tal van handen werkten aan 't in orde brengen van 't Openlucht-theater,
waarvan de achtergrond gevormd werd door den muur van de kerk.
Met planken en balken maakten 'n tiental mannen de noodige zitplaatsen
en ze vormden 't gedeelte van 't vroegere kerkruim tot tooneel.
Fred, de groote broer van Henk, had 'n mooi stuk geschreven en hij
zelf was al 'n poos bezig om dit in te studeeren.
Er kwamen verscheidene volwassen menschen bij te pas en toch werkten
de jongens ook mee.
Ze hadden wel niet veel te zeggen, maar toch heel wat te doen.
En zoo werkten jong en oud om 't schoone feest te doen slagen.
De twintigste September naderde.
's Morgens al heel vroeg ontwaakte Hesse door 'n allervreemdst
geluid....
Hij schoot naar 't raam en--daar klonken de schetterende tonen van
't muziekcorps hem in 't oor.
Een extra nummer: Welkom bij 't ontwaken op dezen feestdag.
Hesse luisterde en lachte maar.
Mevrouw onthaalde den ganschen troep op thee en 'n stuk feesttaart,
waarna nog 'n nummertje werd geblazen.
Om zes uur tien, verzocht Wibbe, z'n vriend om vóór 't raam post
te vatten.
Daar naderde 'n zonderlinge stoet!
Voorop liep Bles, hinkend en schuddend, opgetuigd met kleurige linten,
en om z'n nek 'n koord, waaraan 'n blad papier bengelde.
Op z'n rug zat Dodo met iets in z'n pooten, en versierd met 'n sjerp
van groene zij.
Daarachter stapten Rip en Kas, met 'n fraaien halsband en elk met
'n pakje op den rug. Lizi kwam al springende achteraan, terwijl Wibbe
Knuppeltje en Koko droeg, en Witje zat op zijn schouder.
Voor 't raam hield de stoet halt.
De notaris, óók al met 'n sjerp, hield 'n korte toespraak:
"Dit zijn je beste vrienden! Ze willen je zoo graag hun dankbaarheid
toonen door 'n klein geschenk. Hesse, je bent 'n ferme beste
jongen. Dat je de arme dieren overal wilt beschermen, pleit voor je
goede hart. Hou vol, en 't zal je wèl gaan!"
Wibbe overhandigde toen de geschenken.
Eerst 't blad papier waarop stond: Van Bles, Dodo, Rip, Kas, Lizi,
Knuppeltje, Koko en nog vele anderen!
Hesse zei niets--deze huldiging trof hem méér dan hij weten wilde,
en vooral 't zien van 't stumperige oude paard, dat hem misschien
't leven had gered, deed z'n tranen vloeien.
Hij schaamde er zich niet voor en hij zocht afleiding in 't uitpakken
van de geschenken.
'n Mes!
Geen gewóón! O nee! Zoo één met 'n zaagje, met 'n boortje, met 'n
priem en zoo meer.
'n Verrukkelijk mes!
Dan kreeg hij 'n kompasje, 'n boek over 't leven van de dieren,
'n doos met reepen en 'n vulpen.
Hesse's oogen schitterden en z'n koonen gloeiden.
Toen Wibbe op 't punt stond, de dieren weer terug te brengen, wenkte
Hesse hem.
Pijlsnel kwam hij naar buiten draven mèt 't noodige lekkers voor
z'n vrienden.
En allemaal smulden ze en allemaal vonden ze 't heerlijk, dat de
jonge baas weer aardige woordjes tegen ze zei....
Aan 't ontbijt sprak de notaris nog 'n hartelijk woord en hij prees
Wibbe, die al de moeilijke dagen tijdens Hesse's ziekte zoo geduldig
en toegewijd voor z'n vriend had gezorgd....
Nauwelijks had de notaris dit gezegd, of Hesse stond op, greep Wibbe's
hoofd en hij wist z'n diepe gevoelens niet beter te uiten dan door hem
'n zoen te geven op iederen koon.
Wibbe vond 't een beetje gek, maar de notaris riep: "Bravo! Flink
gedaan!"
Toen kwam er 'n geschenk voor Wibbe: een groote drukdoos met pers,
letters en alles er bij. Daar had de jongen niet op gerekend! Des te
uitbundiger was z'n blijdschap.
Nou, de dag begon uitmuntend!
De uren van den morgen brachten Hesse en Wibbe samen gezellig door en
's middags verschenen de vrienden, óók al met 'n cadeau!
Niets minder dan 'n timmerkist, gevuld met de beste gereedschappen.
Mevrouw zorgde voor de noodige versnaperingen en 'n half uurtje bleven
de vrienden.
Toen moesten ze weg naar de laatste repetitie!
Hesse zat te popelen, maar hij bleef thuis en probeerde zich voor te
stellen hoe de avond zou worden....