'n Week lang merkten de ridders geen spoor van vijanden. Hun onrust
zakte en van zelf begonnen ze afleiding te zoeken in andere bezigheden.
Dodo en Rip waren weer hersteld, maar toch bleven ze in huis, de
kelder bleek 'n alles behalve veilige schuilplaats te zijn.
De notaris had de ridders ook eens onder handen genomen en hen gedreigd
met afsluiting van den toren als dat vechten niet ophield!
Hesse en Wibbe verdedigden zich!
Zij waren niet begonnen, zij wilden niets liever dan arme dieren
zoeken en die verplegen, zij waren geen laffe beulen....
De notaris wist 't wel en dus vertelde hij, dat de vreemde jongens
eenvoudig niet meer in 't dorp werden toegelaten.
Van nu af aan herleefden ze!
Wat wisten zij van Flips vreeselijke plan!
Onbewust van 't dreigend gevaar begonnen ze met nieuwen moed hun
zwerftochten door de omstreken, op zoek, zooals echte ridders betaamt
naar onderdrukte en lijdende dieren. En 't lot was hun gunstig!
In 't naburig dorp Elde werd kermis gevierd. Nou, kermis en jongens,
die trekken elkaar aan. Mevrouw had Wibbe en Hesse 'n extra kwartje
gegeven onder voorwaarde, dat ze 't geld niet al te dwaas zouden
besteden.
Henk en Jan en Kees waren óók van de partij!
'n Vroolijke boel, daar in Elde!
Langs de hoofdstraat aan weerskanten tal van kramen en stalletjes,
twee draaimolens en 'n paar spellen!
En 'n volk op de been! Heel veel uit de stad. Met d'r vijven lieten
ze zich door den stroom mee voeren, wrongen zich eens los om te
blijven kijken naar 't bal werpen, 't messen gooien en meer van die
vermakelijkheden, waar jongens dol op zijn.
Hesse waagde 'n dubbeltje, want hij zag 'n mes--'n mes, nee maar,
'n pracht van 'n mes. En hij zou den ring er ineens over wippen. Zeven
ringen voor één dubbeltje! Zeven kansen!
En Hesse mikte.... mikte.... gooide zes maal mis.... zeven maal
mis.... en Hesse had 'n dubbeltje minder en ook wat plezier.
Kees moest met alle geweld 'n koek winnen, 'n groote natuurlijk,
zoo één met 'n vracht suikerletters en kleurige vruchten.
Zoo'n koek had je pardoes voor 'n stuiver! Ja zeker, voor 'n stuiver,
als je ten minste wòn. Twaalf menschen moesten meedoen, elk voor vijf
centen en wie dan 't hoogste aantal oogen wierp, die hàd de koek.
Niets moeielijk!
Je zorgde maar, dat je méér gooide dan de anderen!
Tot z'n groot verdriet gooide Kees minder en dus kreeg hij géén koek en
'n stuiver was weg.
Henk liet zich nergens toe overhalen en lachte om Wibbe, die eventjes
met 'n bal zou werpen in 't kuiltje, waar 'n roode streep door
liep. Dan won je 'n doos chocolade!
Stel je voor, 'n groote doos voor 'n dubbeltje! Maar och help, Wibbe's
bal kwam in 'n heel ander kuiltje, en daarom kreeg hij 'n dun reepje
van zes centen waarde!
Henk zei: "Je had voor je dubbeltje beter 'n reep van 'n dubbeltje
kunnen koopen!"
En Jan probeerde listig met 'n flesch te slingeren, 'n leege flesch,
die aan 'n touwtje hing.
Bij 't teruggaan moest je 'n kegeltje omwerpen en dan won je iets
moois, dat je mocht kiezen uit 'n verzameling.
Maar die domme flesch slingerde akelig aan den linkerkant van 't
kegeltje terug, als je hem rechts had doen afgaan.
En Jan verloor ook 'n dubbeltje!
'n Dubbeltje, waarvoor je vijf keer in den draaimolen kon zitten, of
't kalf met twee koppen voor mocht bewonderen.
Henk deed niets, tot hij aan de schietkraam kwam. 't Gezicht van de
windbuksen, al de pijpen die je stuk mocht schieten, al de knoppen,
die je kon raken en waardoor dan iets aardigs te voorschijn kwam uit
'n hokje, 't dansende glinsterende balletje op 'n spuitend fonteintje,
't deed Henk 'n dubbeltje offeren om twee maal te kunnen schieten.
En Henk, bewonderend gadegeslagen, legde aan, mikte en schoot niets!
En Henk legde weer aan, mikte weer en schoot weer....
Toen raakte hij 't knopje van 't linkerkastje, waaruit onder algemeene
toejuichingen en groot gelach 'n komieke oude vrouw kwam schuiven.
Ze reed tot vlak bij en--gaf Henk 'n dubbeltje!
"Zie je," zei Henk, "twee maal geschoten, jool gehad en 't heeft
niets gekost."
"Nou ja, omdat je bij ongeluk geraakt hebt," zei Jan.
Henk stoof òp!
"Bij ongeluk? Raak is raak! Dan zijn alle raakschoten bij ongeluk!"
Ze kregen haast ruzie, maar gelukkig trok 'n nieuw schouwspel hun
aandacht.
Aan 't eind van de straat sloeg je rechts af, dan kwam je op
'n pleintje. Daar zat 'n kat in 'n ton en die ton hing hoog aan
'n paal. Met knuppels probeerden nu 'n aantal boerenjongens de kat
te raken.
't Beest klemde zich met de nagels in doodsangst vast, maar elke stoot
tegen de ton, deed er haar toch weer half uitvliegen. Dan probeerde
'n volgende 't dier te treffen, want wie 't beest doodelijk raakte,
die was winner!
Hesse geloofde z'n oogen niet!
Mòcht dat? Voelden die jonge mannen niet, hoe vreeselijk zoo'n dier
moest lijden?
Ze dachten er natuurlijk niet over. Hun vaders hadden ook heel wat
katten doodgeknuppeld, waarom zij niet? Ze vonden 't een leuk spel.
Hesse niet!
Zijn gevoelig hart kwam in opstand, maar wat kon hij er aan doen?
O, maar dan ken je Hesse niet!
In 'n oogenblik wist hij, wat hem te doen stond.
Tot verbazing van de spelers verscheen er 'n tweede kat, nee,
'n jongen, die als 'n kat in de paal klom, ruiter te paard over de
dwarsbalk schoof, zich liet zakken, de kat bij 't nekvel greep en
haar boven op de dwarspaal zette....
Toen eerst beseften de jonge kerels wat er gebeurde! Ze begonnen te
schreeuwen, maar Hesse liet ze schreeuwen!
Langzaam schoof hij terug, nam de kat mee, en daarna gleed hij met
't versufte beest naar beneden.
De spelers wachtten hem op, maar Hesse, vechtend voor 't leven van
'n dier, sprong als 'n dolleman heen en weer, nu geholpen door de
vrienden.
Schreeuwend als 'n bezetene, trappend en schoppend verdedigde Hesse
't geredde beest, tot één der beulen riep: "Laat loopen! katten
genoeg!" En Hesse liep!
En de vier ridders liepen!
De heele kermis vergaten ze, tot ze buiten 't dorp uitgeput neervielen
met poes.
't Dier zag er treurig uit!
Eén pootje hing er bij en één oog zat half toe.
Na kort beraad besloot Hesse, 't gewonde beest naar huis te brengen,
dan mochten de anderen verder kermis vieren.
"Tegen!" brulde Henk, "samen uit, samen thuis! We gaan mee en dan
laten we die heele kermis waaien."
"Dan gaan we morgen draaien!" riep Jan.
"Met rijmen!" bromde Henk.
"Dan redden we wéér 'n kat!" schreeuwde Hesse, "ik vind 't geen leuke
beesten, maar ik kan toch niet hebben, dat ze mishandeld worden."
Mevrouw sloeg de handen in elkaar van verbazing bij de verschijning
van de nieuwe gewonde.
"Nee maar!" riep ze, "dat is nummer vier! Hou nu alsjeblieft op! m'n
huis is toch geen ziekeninrichting!"
Ondanks d'r gemopper begon ze toch dadelijk de arme poes te behandelen
en daarbij keken acht belangstellenden toe, te weten: vijf ridders,
Dodo, Rip en de vleermuis.
Na 'n uitstekende verbinding werd poes in een mand gelegd
en--eensklaps, gebeurde er iets vreemds, want de huiskat, Mimi
genoemd, die van jaloezie weg was geloopen, kwam binnen en ze begon
bij 't zien van die indringster te blazen en aanstalten te maken tot
'n gevecht op leven en dood.
"Hoor 's," zei mevrouw, "jullie wolven komen waarschijnlijk nooit
terug. Ik zou dus de kelder maar weer in gebruik stellen, want je
ziet hoe 't hier zou gaan."
En ze drukte Mimi tegen zich aan, in elke hand, één poot.
Zoo kwam 't, dat vier zieken over werden gebracht naar de kelder,
waar elk 'n eigen hoekje kreeg.
't Groote schild lieten ze nog maar voor 't luchtgat. Je kon nooit
weten!
Dodo en Rip vonden 't niet zoo bar plezierig! Zij zouden liever
in gezelschap van die lieve mevrouw gebleven zijn, maar de ridders
sloofden zich uit, om 't den dieren naar den zin te maken.
En dan, ze waren nu toch met d'r vieren!
"Verbeeld je," zei Jan, "verbeeld je, dat Rip de kat dood bijt of de
kat eerst de vleermuis op eet."
Jan werd uitgelachen!
"Zieke dieren eten elkaar niet op en dan--ze zullen toch wel begrijpen,
dat zoo iets verboden is," beweerde Kees.
Toch sloten ze 't vleermuisje door wat latwerk 'n beetje af, en ook
poes diende zich voorloopig met 'n hokje te vergenoegen, tot gebleken
was, hoe Rip over die zaak dacht.
Het werd dien dag te laat om nog naar de kermis terug te gaan.
Maar--onder 't middagmaal vertelden Hesse en Wibbe van 't katknuppelen.
Eigenlijk gezegd zat Wibbe z'n vriend hemelhoog te prijzen om z'n
dappere daad, en natuurlijk stemde de notaris daar mee in.
Toen Hesse vertelde, dat hij den volgenden dag weer 'n kat ging redden,
stak de notaris er 'n speldje vóór.
"'t Is nu goed afgeloopen," zei hij, "'n tweeden keer zullen ze je
niet gemakkelijk laten begaan! Je hebt gehandeld uit echt medelijden
en dat is goed, heel goed! Maar verder--basta!"
Dat verbod speet Hesse geweldig, al moest Wibbe eerlijk bekennen,
dat 't voor de tweede maal een gevaarlijk werkje zou worden.
En de drie stadsridders vonden 't ook maar beter toen ze er den
anderen dag van hoorden. Dien morgen hielden de vijf zich met de vier
bezig. Het bleek dat Rip heelemaal niet van plan was om de verminkte
poes aan te vallen, integendeel, hij en Dodo zaten broederlijk bij
de doos en keken ook verder vredelievend toe bij 't vernieuwen van
't verband.
Knuppeltje noemden ze de kat en de vleermuis die nog steeds niet
fladderen kon, kreeg den naam van Oortje.
Na de algemeene verzorging van de dieren in de kelder, na 't
uitdeelen van verschillende lekkernijen vervaardigden de ridders
meerdere afgeschoten plaatsen en met d'r negenen gebruikten ze 't
tweede ontbijt.
's Middags trokken de ridders er weer op uit om goede werken te
verrichten.
't Lot bleef hen gunstig!
In 'n weiland zagen ze 'n aantal kinderen met iets bezig....
Hesse vermoedde mishandeling!
Hij er op af!
En jawel, 'n paar jongens hadden kikkers gevangen en nu waren ze
bezig om die dieren zoo goed als dood te martelen.
De ridders sloegen de martelaars op de vlucht, brachten vier half
doode beesten in de kelder.
Henk kreeg 'n paar folteraars te pakken. Hij schudde ze dan door
elkander en vroeg: "Waarom doen jullie dat, hè? Dacht je, dat die
arme beesten geen gevoel hadden?"