En werkelijk kwam er zoo'n dierendokter met z'n auto aanzetten.
Deze heer onderzocht 't aapje en zijn meening was: "Ten doode
opgeschreven." Die woorden veroorzaakten 'n vreemde stilte.
Al de aanwezigen keken den veearts aan en toen zei deze nog: "De
longen zijn op."
Na zijn vertrek viel de burgemeester uit:
"Nu blijft 't zeker hier! 't Arme beest moet z'n laatste dagen ten
minste rust hebben."
Hij zocht den eigenaar weer op, vertelde dien kort en goed, dat 't
aapje longtering had en dus binnen zekeren tijd moest sterven. Hij
vroeg, of de man nu niet liever wat geld had, dan 'n ziek aapje.
Met enkele bedreigingen er bij wist hij den man eindelijk over te halen
't geld aan te nemen.
Groote vreugde bij Hesse en Wibbe!
Nu konden ze de laatste levensdagen van 't ongelukkige diertje
verzachten....
Voorloopig bleef 't nog in huis, maar door de uitstekende behandeling
knapte het weer aardig op.
Het mocht alweer in 't zonnetje zitten en na 'n week leek 't hersteld?
't Kreeg lust in spelen met de jongens en zoo vergezelde 't hen op
'n tocht naar den toren, om kennis te maken met de andere ridders.
En dat ging van zelf!
De zon viel door 't lichtgat in de kelder en wierp daar 'n groote
warmteplek neer.
't Aapje moest er natuurlijk in zitten en Henk kocht van z'n pas
gekregen dubbeltje onmiddellijk--apenootjes!
Alle vijf lagen of zaten ze om 't diertje heen en ze genoten van
't leuke knabbelen, 't aardige kijken met de ronde verbaasde oogjes.
Ze mochten 'm zelfs aanraken en op 'n gegeven oogenblik kroop 't
zelfs bij Hesse!
Die nam 't tengere beest in z'n armen en zóó scheen Dodo zich veilig
te voelen.
Veilig?
Ja zeker! Want over den rand van 't groote lichtgat verscheen
'n hoofd....
't Aapje had er 't eerst erg in....
Toen Wibbe!
"De wolven!" riep hij.