rakontis. Kaj nun mi volas mem pluen provi. En _mia_ maniero.
ALLMERS
(agitas la kapon) Ne estas pro la nefinita libro --
RITA
Ne, mi havas kroman kialon.
ALLMERS
Jen kiun?
RITA
(silente, pezanime ridetante) Mi volas akiri la pardonon de du
grandaj malfermitaj okuloj, vidu.
ALLMERS
(frapite, fiksas la rigardon sur sxin) Eble vi permesus al mi
kunlabori? Kaj helpi vin, Rita?
RITA
Cxu vi volus?
ALLMERS
Jes, -- se mi nur scius, ke mi povus.
RITA
(hezitante) Sed tiuokaze vi devus ja resti cxi tie.
ALLMERS
(silente) Ni provu, cxu tio sukcesos.
RITA
(preskaux neauxdeble) Ni provu, Alfred.
(Ambaux silentas. Poste _Allmers_ iras al la stango kaj levas la
flagon tute supren. _Rita_ staras apud la pavilono kaj rigardas lin
silente.)
ALLMERS
(revenas antauxen) Estos peza labortago por ni, Rita.
RITA
Vi vidos, -- tiam foje falos dimancxtrankvilo super nin.
ALLMERS
(silente, tusxita) Tiam ni perceptos viziton de la spiritoj, eble.
RITA
(flustrante) La spiritoj?
ALLMERS
(kiel antauxe) Jes. Tiam ili eble cxirkauxas nin, tiuj kiujn ni
perdis.
RITA
(kapsignas malrapide) Nia eta Eyolf. Kaj ankaux via granda Eyolf.
ALLMERS
(fiksrigardas antauxen) Eble ni ankoraux foje -- sur la vivovojo --
kvazaux ekvidos ilin.
RITA
Kien ni rigardu, Alfred --?
ALLMERS
(fiksas la okulojn sur sxin) Supren.
RITA
(kapsignas konsente) Jes, jes, -- supren.
ALLMERS
Supren, al la pintoj. Al la steloj. Kaj al la granda kvieto.
RITA
(etendas al li la manon) Dankon!