alom bekend was geworden, en door zijn talrijke connecties had hij
weten te bewerken dat vele bladen lange artikelen aan dezen match
wijdden.
En in alle sportbladen hadden beschrijvingen van de beide tegenstanders
gestaan, met de opgave van hun lengte, borstomvang, dikte van kuit en
dijspieren, gewicht en andere bijzonderheden.
De belangstelling was dus zeer groot, en reeds dagen van te voren waren
alle beschikbare plaatsen in de zaal uitverkocht.
In het midden, op een hoogte van ongeveer anderhalve meter boven den
vloer was de ring opgebouwd, omspannen met een dubbele rij witte
koorden.
Daaromheen waren de rijen stoelen geplaatst, waarvoor de hoogste
prijzen waren betaald.
Op de eerste rij zat Pinkerton, die er van wilde genieten, hoe zijn
medeminnaar verslagen werd.
Nog laat in den middag had hij een onderhoud gehad met George Malony,
die hem had meegedeeld dat alles in orde was, en dat Joe zeker niet zou
kunnen winnen als het middel, hetwelk zijn lastgever hem ter hand had
gesteld, tenminste goed werkte.
Pinkerton had hem het overeen gekomen bedrag uitbetaald, en nu zat hij
daar, reeds bij voorbaat genietend van zijn overwinning op den gehaten
rivaal.
Eenige plaatsen verder zaten Raffles en Charly niet ver van een der
hoeken van den ring.
Op een soort platvorm had de filmoperateur met zijn toestel plaats
genomen, want ofschoon het avond was, zou hij zijn opnamen met gemak
kunnen maken zoo daghelder was de ring verlicht door een groot aantal
zeer sterke booglampen, die in een vierkant op een paar meter boven den
met linnen bespannen vloer van den ring waren aangebracht.
Juist om acht uur ging een deur achter in de zaal open en Jim Farrol
kwam binnen, vergezeld door zijn helpers, die handdoeken, sponsen en
eenige flesschen met een geheimzinnigen inhoud mede brachten.
Een luid gejuig steeg op onder de aanhangers van den bokser, die reeds
menigen prijs had gewonnen, en dan ook door de meeste hier aanwezige
personen als de vermoedelijke winnaar werd beschouwd.
Nauwelijks had hij den ring bereikt, of weer ging de deur open, en Joe
Mascott verscheen, in gezelschap van zijn leermeester Fred Simons, en
Bill Stevans, die als zijn secondanten zouden fungeeren.
Een zwak gejuig werd gehoord, toen de jonge man, in een langen
badmantel gehuld, door den haag van toeschouwers zich naar den ring
begaf, en vlug het kleine trapje opwipte.
Hij glimlachte even tegen Raffles en Charly, die hij dadelijk had
uitgevonden, en keek toen met een spottenden trek op zijn gezicht naar
Pinkerton, die hem opnam met een ongerustheid waarvan hij zich niet
aanstonds den oorsprong kon verklaren.
Die man zag er niet uit als een zwakkeling, dat was zeker.
Iedere spier scheen te zwellen van kracht, en toen hij den mantel
afwierp, toonde hij een lichaam, sterk en lenig als een horlogeveer.
Er ging dan ook een gemompel van bewondering door de rijen der
toeschouwers, voor het meerendeel kenners, en die dadelijk hadden
gezien, dat hun een spannende partij te wachten stond en dat die Joe
Mascott zeker niet de eerste de beste was.
De scheidsrechter had reeds in den ring plaats genomen, het horloge in
de hand.
Hij was in zijn hemdsmouwen en zag er uit als een gemoedelijke
kruidenier op Zaterdagavond.
Maar ieder sportman wist, dat hier een der beste scheidsrechters van
geheel Engeland tusschen de touwen stond.
Om even over achten nam hij het woord, en stelde met eenige woorden de
tegenstanders aan elkander voor, waarop de regels van het gevecht
werden voorgelezen, die ieder rechtgeaard Engelschman wel kan droomen,
maar die niettemin telkens opnieuw worden opgesomd.
Precies om acht uur klonk de gong, en de boksers namen tegenover
elkander plaats, wisselden een vluchtigen handdruk en vielen op
elkander aan.
Het was doodstil in de groote zaal, toen de eerste slagen vielen, want
nu zou binnen enkele oogenblikken beslist worden of de beide mannen aan
elkander gewaagd waren, dan wel dat een hunner veel sterker was dan de
andere.
Jim Farrol was in uitstekenden vorm, dat was duidelijk te zien.
Zijn bronskleurige huid glansde als die van een zeerob.
Hij had geen half ons vet te veel op het lichaam, en bovendien was hij
enkele duimen langer dan zijn tegenstander.
Maar de kenners hadden spoedig na de eerste minuten gezien, dat hij een
tempo te langzaam was voor Joe Mascott......
Diens slagen vielen met ongeloofelijke snelheid na elkander, en in de
eerste ronde kon Jim dan ook niet anders doen dan zich zooveel mogelijk
dekken.
Eenmaal had hij juist bijtijds een hevigen kaakslag ontdoken, maar niet
kunnen beletten dat een niet mindere zware slag hem even boven den
gordel in de maagstreek trof.
Pinkerton keek met wijd open gesperde oogen naar de strijdenden.
Het was hem een raadsel, dat Joe zich zoo weerde, en zijn blikken
zochten George Malony, die echter nergens te zien was, ofschoon hij
verzekerd had, dat hij het schouwspel voor geen geld zou willen missen.
De eerste ronde eindigde onder doodsche stilte.
Reeds nu heerschte er een hevige spanning onder de toeschouwers.
De nieuweling bleek een bokser van uitgelezen kwaliteit te zijn, dat
had men nu wel gezien.
Hij scheen in het minste niet vermoeid, ja haalde zelfs niet vlugger
adem, en wandelde glimlachend naar zijn stoel, die intusschen tusschen
de touwen door in een der hoeken van den ring was geschoven, terwijl de
helpers vlug op het platform waren gewipt. Zij waaiden hem koelte toe,
met hunne badhanddoeken, en bevochtigden zijn gelaat met een in water
en azijn gedrenkte spons.
Raffles had even zijn plaats verlaten, en wisselde op zachten toon
eenige woorden met zijn beschermeling.
„Hoe gevoel je je, Joe?” vroeg hij.
„Uitstekend, Mylord,” antwoordde de jonge man. „Uw middeltje heeft mij
voortreffelijk geholpen, als dat mogelijk was, zou ik zeggen, dat ik
mij nog krachtiger gevoel dan voor dien schurk zijn poeder in mijn thee
deed. Waar is hij nu?”
„In verzekerde bewaring,” antwoordde Raffles laconiek. „En als ik eerst
eens met Pinkerton gesproken heb, zal hij misschien denzelfden weg
opgaan. De Engelsche wet maakt geen grapjes met zulke dingen.”
Reeds luidde de gong weder en Raffles nam zijn plaats weder in.
Vol onrust had Pinkerton het korte gesprek gadegeslagen. Hij begreep er
niets van.
Had die schurk van een Malony hem voor den gek gehouden, en misschien
wel alles aan Joe medegedeeld?
Dan zouden de zaken wel eens geheel anders kunnen uitloopen, want Joe
Mascott zag er in het geheel niet uit, als een man, die van plan is
zich te laten kloppen.
De tweede ronde was nauwelijks een paar seconden oud, of Farrol kreeg
een slag tegen de kin, die hem deed wankelen.
Hij greep Joe vast, en twee malen moest het bevel „Los!” van den
scheidsrechter klinken.
Er was een gevaarlijk licht in de oogen van Farrol gekomen, en de
weinige supporters van Joe begrepen dat deze zich in acht zou moeten
nemen.
Farrol was bijzonder vlug, en juist de eerste ronde zou hij trachten,
zijn tegenstander door een zijner geweldige kaakslagen ten onder te
brengen.
Dadelijk na het loslaten had Joe moeten duiken, teneinde een dier
ontzettende slagen te ontkomen, en de harde kant van den handschoen
trof hem echter aan den achterkant van het hoofd.
Een oogenblik later greep hij Jim opnieuw vast om een zwaaienden slag
naar de kin juist bijtijds te ontgaan.
Jim worstelde om los te komen, en de beide mannen stonden hijgend en
kreunend tegen elkander gedrukt, terwijl de scheidsrechter vruchteloos
pogingen deed hen van elkander te trekken.
Jim had zijn linkerarm gebogen, en niet zoodra voelde hij de greep van
Joe verzwakken of hij stootte bliksemsnel toe.
De slag trof Joe onder den kaak, hij duizelde, een tweede, hevige slag,
dien hij slechts ten halve had kunnen ontwijken, velde hem
neer.........
Een kreet van teleurstelling ging onder de toeschouwers op, zelfs onder
degenen, die op Jim gewed hadden, want onwillekeurig ging de sympatiek
uit naar dien onberispelijk gebouwden, rustigen athleet, die niets in
zich had van wat gemeenlijk den bokser kenmerkt.
Joe was op het gezicht gerold, en lag stil.
De scheidsrechter knielde naast hem neder, en hield Jim met den
linkerarm van Joe verwijderd, terwijl hij met den rechter bij iedere
tel door de lucht zwaaide.
En in de drukkende stilte klonk het een—twee—drie—vier—vijf—zes......
Joe deed een poging om zich op een arm op te richten.
Zeven—acht—negen......
Joe lag nu op beide knieën, maar zou hij nog intijds overeind
zijn......
Maar voor de tiende seconde kon worden afgeteld, klonk de gong......
De ronde was geëindigd, Joe was voorloopig gered.
Jim uitte een vloek, terwijl de secondanten van Joe kwamen toesnellen,
onder de touwen door doken gewapend met hun handdoeken en emmers, en
hun man zoo snel zij konden naar zijn hoek droegen, waar zij in
koortsachtige haast begonnen zijn beenen te masseeren, zijn maag te
kneden, en een paar flesschen water met azijn boven zijn hoofd leeg te
gieten.
De rustpoos duurde slechts een enkele minuut—maar in dien korten tijd
hadden Simons en Stevans nieuwe levenskracht in den jongen bokser weten
op te wekken.
Kalm, bijna hersteld van den vreeselijken slag, trad hij bij het luiden
van de gong naar het midden van het strijdperk en wachtte zijn
tegenstander af, het hoofd tusschen de prachtige schouders weggedoken,
borst en maag dekkend met de gesloten vuisten.
Jim deed een schijnstoot met de rechterhand en trof Joe met de linker
op de wang.
De slag zou een niet geoefend man ter aarde hebben geworpen, maar Joe
vertrok geen spier.
Hij had den slag half ontdoken en trachtte nu zijn tegenstander af te
matten, door hem tot steeds nieuwe, forsche stooten uit te lokken.
Zijn voeten schoven in geregelden kadans over het linnen, waarmede de
vloer bekleed was en de voetpunten tikten daarbij telkens met een goed
hoorbaren klap op den grond.
Zoo joeg hij Jim een paar malen langs de touwen tot de gong een einde
aan deze ronde maakte, waarin beide strijders bijna of geen letsel
hadden gekregen.
De secondanten kwamen opnieuw toesnellen en die van Jim fluisterden hem
iets in, waarop hij grimmig knikte, met de armen wijd uiteen gespreid,
de handen op de koorden rustend, opdat de borst zooveel mogelijk lucht
zou kunnen inademen.
Nauwelijks had de gong geklonken, of Jim sprong als een tijger op Joe
toe, wiens helpers nog nauwelijks den ring hadden verlaten.
Hij greep hem vast en snel achtereen liet hij zijn vuisten dalen op het
smalste gedeelte van den rug, ter hoogte van de nieren.
De slagen waren met hevigheid aangebracht en dadelijk vertoonde zich
een scherp begrensde, vuurroode vlek op de blanke huid van Joe Mascott.
Deze omvatte de armen van Jim, teneinde te beletten, dat deze hem
nogmaals op die gevaarlijke plek zou kunnen treffen en de
scheidsrechter moest ten slotte een einde maken aan deze „clinching”.
Als hagel daalde nu de slagen van Jim op hoofd en borst en maag van Joe
neder, die alle moeite had, door snel duiken en afweren, dien regen van
hevige stooten te ontgaan.
Pinkerton zat stokstijf op zijn stoel en keek met valsch schitterende
oogen naar het schouwspel, waaraan voor hem zooveel afhing.
Hij kon zich volstrekt niet begrijpen, dat Joe zich zoo uitstekend
verweerde maar wat kwam het er op aan, als Jim de sterkste bleek?
Maar deze ronde, waarin Jim bijna voortdurend was aangevallen, had hem
blijkbaar vermoeid en zijn secondanten liepen zenuwachtig heen en
weder, met water en in azijn gedrenkte sponsen, terwijl Joe kalm naar
zijn stoel liep en zich rustig liet behandelen, zonder een zweem van
vermoeidheid.
Toen de gong het begin van de vijfde ronde aankondigde, veranderde Joe
eensklaps van taktiek.
Hij liet eerst een waren wervelstorm van slagen op zich neerkomen, dien
hij moedig het hoofd bood en greep toen Jim plotseling vast, waarna hij
hem bliksemsnel achtereen drie hevige stooten in de maagholte
toebracht.
Jim wankelde achteruit en vergat een onderdeel van een seconde, zich te
dekken.
Dat was voldoende voor Joe.
Hij draaide vliegensvlug om den tegenstander heen, die slechts
stommelend scheen te volgen en naar adem snakte en trof hem met een
zwaaienden slag tegen de kaak.
Jim ging tegen den vloer.
Hij viel als een blok en bleef bewegingloos liggen.
De scheidsrechter knielde naast hem neder en begon te tellen.
Reeds waren vijf seconde verloopen.
„Meetellen, meetellen, Jim!” brulden de supporters van den bokser.
Maar Jim was niet bij machte, mee te tellen, want hij wist niets meer
van een bokswedstrijd, van Joe Mascott—hij was bewusteloos.
De tien seconden werden onder doodsche stilte uitgeteld.
Toen verhief zich een waar gebrul en men bestormde den ring, om Joe in
triomf rond te dragen.
Pinkerton zat wit van woede op dezelfde plaats.
Het was zoo snel gegaan, dat hij nog ternauwernood wist, wat er
eigenlijk gebeurd was.
Toen hij weer eenigszins tot besef van zijn toestand was gekomen, keek
hij in het gelaat van Lord Aberdeen, die op zachten toon tot hem zeide:
„Ik zou u zeer gaarne op dit oogenblik even gesproken hebben over een
gewichtige zaak, mijnheer Pinkerton! Hebt gij soms een kwartier voor
mij? Mijn auto staat buiten en uw huis is niet ver hier vandaan!”
Pinkerton keek Raffles een weinig verbaasd en versuft aan en zeide:
„Als het een zaak van belang betreft, Mylord..... Ik kan mij alleen
niet begrijpen.....”
„Het zal u spoedig duidelijk worden, als ik u zeg, dat het den
wedstrijd betreft—en wat daaraan is vooraf gegaan!”
Pinkerton werd zoo mogelijk nog bleeker en stotterde:
„Ik begrijp u niet, Mylord!”
„Dan zullen een paar woorden voldoende zijn, om u de zaak uiteen te
zetten,” hernam Raffles kortaf.
En hij maakte een beweging naar den uitgang, die aan duidelijkheid
niets te wenschen over liet.
Ondanks zich zelf, stond Pinkerton op en volgde Raffles naar den
uitgang van het Cristal Palace.
Daar stond de groote blauw gelakte auto van Lord Aberdeen reeds te
wachten.
Raffles noemde zijn chauffeur het adres van den bankier en daarop
stapten beiden in.
Onderweg werd geen woord gewisseld.
Slechts eenmaal had Pinkerton getracht, aan Raffles te vragen, waarover
hij hem wel mocht willen spreken, maar deze had kort geantwoord:
„Dat kan ik u beter in uw woning zeggen, mijnheer Pinkerton.”
Nu stond de auto stil en Pinkerton haalde zijn huissleutel te
voorschijn en bracht Raffles naar zijn werkkamer.
„En nu ben ik toch waarlijk benieuwd naar hetgeen gij mij te zeggen
kunt hebben, Mylord!” kwam Pinkerton met een flauwen grijnslach om zijn
dunne lippen. „Neem plaats wat ik u verzoeken mag.”
„Dank u. Wat ik te zeggen heb, kan ik ook wel staande doen en mijn tijd
is kort,” kwam Raffles afgemeten.
Hij keek den bankier even strak aan en begon:
„Misschien hebt gij wel vernomen, mijnheer Pinkerton, dat ik belang
stel in Joe Mascott. Het spreekt dus ook van zelf, dat deze wedstrijd,
waarvan voor hem zooveel afhing, mij bijzonder aantrok. Nu is Joe
verliefd op een jong meisje, zekere Daisy Chairman, waarop ook gij uwe
blikken schijnt te hebben laten vallen, al is het dan ook op een andere
wijze dan onze jonge vriend, die niets liever wenscht, dan haar tot
zijn vrouw te maken—en dat ook doen zal, als het in zijn macht ligt!”
Hij zweeg even en vervolgde toen, op den zelfden rustigen toon:
„Het is mij bekend dat gij een schuldvordering op den ouden Chairman
hebt, mede in den vorm van aandeelen in zijn zaak. Ik stel u voor, de
eene zoowel als de andere van u te koopen!”
„Te koopen, Mylord?” herhaalde Pinkerton op zoetsappigen toon. „Maar ik
denk er niet aan, mij van die papieren te ontdoen!”
„Ik begrijp uw beweegredenen zeer goed, mijnheer Pinkerton,” ging
Raffles onverstoorbaar voort. „Gij denkt met die schuldvorderingen den
ouden Chairman in uw macht te hebben—en ook Daisy, zijn dochter! Gij
redeneert—om haar vader van den ondergang te redden, zal zij toegeven.
Maar gij vergeet, dat nu de toekomst van Joe Mascott verzekerd is. Ik
bijvoorbeeld zou ten volle bereid zijn, hem morgen als hij er om
verzocht—en ook al deed hij het niet—desnoods tien duizend pond
sterling op zijn prijzen voor te schieten—en ik weet zeker dat ik het
geld spoedig zou terugkrijgen. Maar daarover spreken wij thans niet. Ik
herhaal alleen mijn verzoek, mij uwe schuldvordering op Chairman te
verkoopen. Uw spel is toch verloren—en gij doet er misschien een
voordeelig zaakje mede. Voordeeliger dan..... dat andere zaakje met het
middeltje, hetwelk George Malony aan Joe heeft moeten toedienen, op uw
bevel!”
De slag was raak!
Pinkerton werd grasgroen en moest zich aan de tafel vasthouden.
„Wat.... wat bedoelt gij, Mylord?” stamelde hij.
„Kom, laten wij geen comedie spelen, mijnheer Pinkerton!” antwoordde
Raffles ongeduldig. „Ik weet alles, Malony zit al achter slot en
grendel wegens het toebrengen van lichamelijk letsel—en het behoeft Joe
maar een enkel woord te kosten, of hij klaagt u ook aan. En dat woord
kan ik hem laten spreken, bedenkt dat.”
Hij wachtte even en vervolgde toen glimlachend:
„Nu—die papieren?”
Pinkerton schraapte een paar maal zijn keel en zeide toen op heeschen
toon:
„Als ik u die schuldvordering verkoop, Mylord—kan ik er dan zeker van
zijn dat Joe Mascott geen gevolg geeft aan........ aan die zaak met
Malony?”
„Daarop geef ik u mijn woord, al hebt gij het zeker niet verdiend!”
Zonder iets te zeggen, trad Pinkerton snel op zijn bureau toe, ontsloot
het en nam er een pak papieren uit, dat hij aan Raffles ter hand
stelde.
„Deze bladerde er even in, en zeide toen koeltjes:
„Ik koop ze voor het nominale bedrag—is dat goed?”
„Dan lijd ik schade—maar in ’s hemels naam—ik heb de partij verloren,”
zeide Pinkerton met een zuurzoet lachje.
Raffles schreef snel een cheque en stak die den bankier toe.
Daarop liet hij de schuldvorderingen in zijn zak verdwijnen, nam zijn
hoed, maakte een stijve en zwijgende buiging voor Pinkerton en verliet
diens huis, om zich haastig naar Chairman te begeven, waar hij een
vroolijke en gelukkige familiegroep bijeen vond, waarvan ook Joe
Mascott deel uitmaakte.......
Des avonds echter zeide hij droogjes tot Charly, toen de beide vrienden
zich ter ruste zouden begeven:
„Schrijf dien Pinkerton eens even op ons lijstje, mijn waarde!”