DAIFILO.
Terstont suldy 't verstaen,
Mijn Heer, de Coning is gheweckt, en voort gheresen*.
TISIPHERNES.
Siet of hy komt.
DAIFILO.
Mijn Heer, hy sal terstondt hier wesen.
TISIPHERNES.
Daer is de Coning, nu u bootschap, Voester, doet.
CONINGH. VOESTER. TISIPHERNES.
CONING.
Voester wat brengdy ons dus schichtich*? quaedt of goedt? [378]
VOESTER.
'T believe' u Heer, uyt my te hooren de gheschiedenis*,
En selfs te oordlen of 't voor quaet of goedt te dieden ,,is.
De Coning met ghedult aenhoore mijn vertreck*.
CONING.
Spreeckt klaerlijck, niemandt en sal steuren u ghespreck*.
VOESTER.
Hoewel een eedel hart van uytghenomen* sinnen*
Alle'eedel harten vroom, en deuchtsaem moet beminnen,
Soo heeft natuyr nochtans ghehecht aen ons ghemoedt
Een treck, die verre, d'een voor d'ander kiesen doet, [379]
Om door vereende liefd daer mee te zijn verbonden.
Als sulcken wederpaer* ghetreft wordt, of ghevonden,
Wast liefd' heftich en ras, doo datse naermen vijndt*, [380]
Geen nieuwe vrientschap, maer vrientschaps vernieuwing schijnt:
Recht of die sielen met elckander onderlinghen [381]
Ghepaert hadden gheweest, al eer zy lijf* ontfinghen. [382]
Des Tisiphernes sich niet belghe, dat mijn Vrouw,
Als sy gistr'avondt haer tot slapen geven souw,
Om 't aenstaend'huwelijck was droevich en t'onvrede*,
Alsoo 't aen haer [383] ghemoedt* niet ganschlijck en voldede.
De treurighe Prinsses seer veel, en yvrich* badt
De groote Goden, haer te jonnen 't geene dat
Die beter dan zy selfs voor 't best en schoonste kenden,
En konden, was het haer Godlijck believen senden. [384]
'Twoelend ghedacht* [385] had nau van 't bidden eyndt ghemaeckt,
Als zy, en korts daer op, ick ben in slaep gheraeckt.
Ick lach in diepe rust, mijn leden overgoten
Met sachten slaep, en al mijn sinnen toeghesloten,
Mijn siel ghedompelt in een grondeloos vergeet,
Soo dat de droomen oock, die buytens tijdts met leedt
En daechschen arrebeyt des lichaems,* komen quellen,
Met haer vernieuwingh niet vermochten die t'ontstellen*;
Wanneer een groot gheluyt schielijck mijn ooren sloech, [386]
En overklaere glans mijn vaeck uyt d'ooghen joech.
Ick hoorde soo, en sach, (O Goden leert my segghen)
Dat* d'opghetooghen* siel 't lijf onbeweecht liet legghen.
Siet daer, de kamer leeft, en tsiddert op de klanck,
En lieffelijcke maet van hemelsch spel en sanck
Der Godinnen ghekroont met groene lauren telghen. [387]
D'ontspronghen vensters op* en kunnen niet verswelghen
Het helle licht waer van de volle kamer blaekt,*
Vloer, Want, Tapissery*, het welfsel [388] vlammen braeckt
En alles sonder brandt, niet om [389] vernielen móórdich,
Maer tot erkentenis des Godtheyts [390] teghenwóórdich.*
De Sangsters schicken haer int ronde, en midden in
Den fraeyghevoechden ringh, verheft haer een Godin;
Granid' in als ghelijck; van* welgheschickte leden,
Van eerwaerdich* [391] ghelaet, van trony net* besneden,
Van oly-kleurt [392] ghesicht,* van dichte vlechten blondt,*
Van bleeckheyt des ghedaents,* en roo coralen mondt.
Het hooft, tot teecken van haer mannelijcke luymen*,
Dat deckt een blancken [393] helm, en blickert door de pluymen.
Haer voorsichtighen arm [394] ghewapent schijnt te zijn
Met eenen schilt van klaer doorsichtich cristallijn;*
Maer dat zy 's wijslijck bruyekt, en [395] niet en soeckt door desen
Als soete vrede, blijckt aen haer besaedicht wesen,
En den olyventack, een [396] teghenteecken van 't
Crijchsduyend gras,* die zy reyckt met haer rechterhandt.
Sy wendt haer tot Granid' en goddelijcke zeden*
Ontsluyten haeren mondt, met dusdanighe reden;
Welck goddelijcke kracht [397]
Diep druckt' in mijn ghedacht*. [398]
Granidá ontwaeckt, dat rust u buyten slaepe vinde, [399]
Siet hier Minerva die noch inde wiech u minde,* [400]
En haer ghenaede sandt. Geen mensch valt u te lót,
Maer in des hemels throon, de Liefd een eewich Gódt.
Uw liefde tot de Liefd, doet Liefd in liefde blaken,
Die kiest u tot sijn Lief; ick sal het huwlijck maken,
Ghy sult de weerliefd zijn, sijn Bruydt, en sijn Godin,
Een Vrouw van staeghe liefd, niet van de wulpsche Min.
U vryer wacht 'om hooch, wy zijn u koomen haelen.
Godinnen voert haer mee, de doorschynighe saelen
Des hemels sullen haer niet schaemen dit cieraet.
Nieuwe Godin, u [401] hart van aertsche last ontslaet.
Wt hadse. mit ontsteeckt het wellustighe* speelen
Der neghen Sangsters, daer zy lieflijck onder queelen:
Nu ontslaet u d'Aertsche last,* [402]
1360 Beter past
U de Godtheyt aen te trecken*.
Salighe Godinne, wy
Voeren dy,
Nae des hemels hoochste plecken*,
1365 Plecken al tij t hel en klaer,
Plecken, daer
Nemmer last kan lust bevlecken.
Soo ras sy desen sanck met spelen heffen óp*,
Ontlaskt* sich het Palays tot boven in den tóp,
Het gulde welfsel splijt, en de ghemetste dacken.
Granida voerens' op Olijf en Laurentacken,
Dus singend' hemelwaerts, al hooch, en hoogher heen,
Vervolcht van mijn ghesicht, tot dats' er uyt verdween.
Doe voechden sich 't ghebouw en alles in sijn stede,
Bedaerend'* als ick mee ten langen lesten deede.
Suffe verbaestheyt van [403] mijn leên allensjens streeck,
Ick rees' en 't geen ick wel besien* had overkeeck.
Granidaes leeghe Coets tuycht dat der oude vrouwen
Ghesichten niet altijt voor droomen zijn te houwen.
Hier is mijn geest af vol, dit coom ick dienen aen,
De Coning oordeel nu nae dat hy 't sal verstaen.
CONINGH.
Mijn Dienaers, gaet terstont wat'er af is bespooren*. [404]
TISIPHERNES.
Mijn Heer, de Vrouwe raest.
CONINGH.
Soo deed zy noyt te vooren.
TISIPHERNES.
Voor seker raestse nu, al raesdse noyt misschien.
VOESTER.
Noch oyt, noch nu.
CONINGH.
'K en weet.
TISIPHERNES.
Men salt haest* cunnen sien.
Ick spoey my derwaerts heen.
CONINGH.
1390 Doet daer in u behaghen.
En laet op 't rascht aen ons de tyding herwaerts draghen.
CONINGH.
O Goden groot, soudt ghy my wel [405] hebben ghespaert
Tot 't alderlaetste van den ouderdoom bejaert,
Op dat ick troosteloos daerin soude [406] versmachten*,
Berooft van 'tgeene dat alleen haer leet kon sachten?* [407]
Maer hoe? indien alsoo de saken zijn ghestelt,
Als ons de Voester voor de waerheyt heeft vertelt,
Soo loov' ick dancbaerlijck uw goedtheyt hooch van waerden*,
Hoewel ick eensaem blijv' en mis mijn lust op aerden. [408]
Want als ghy my onttrockt dit eenich pandt soo soet
Door onghe val of doot, ghelijck misschien ghy doet,
Soo soud' ick teghens u en my misdoende dwalen,
Indien ick op u wil, en wetenschap* ging smalen,
My steurende* dat ghy quaemt wedereysschen, 't geen,
Dat ick soo langh van u ghenoten* had te leen:
Recht of ick bet als ghy wat oorbaer* was verstonde,
Recht of ick my en haer meer goets, als ghy ons, jonde.
Men soeckt; [409] en soomen haer noch doodt noch levend vindt,
Soo neem ick 't blijcklijcxt aen, en houd dat sy besint*
Van een verheven Godt ten hemel is ghevaeren:
Want de bescheyden* reên, en 't deftighe* verklaren
Des Voesters brengen 't mee, wiens troubevonden mondt
Noyt spreken was ghewoon versuft of onghegrondt.
Maer siet de Vrouwen daer, die brenghen nieuwicheden.
REY VAN IOFFEREN. CONINGH.
REY.
Grootachtbaer Heer het Slot, van boven tot beneden,
Hebben wy [410] heel doorsocht, en omghekeert ter vlucht*,
Granida' is nieuwers, maer een lieffelijcke lucht,
Met goddeliicke reuck vervult haer' gansche camer.
CONINGH.
O gróóte Pallas, noyt was mensch u aenghenaemer*
Als Perseus door u jonst ghesegend wonderlijck;
En noch ter tijdt op sijn naesaeten in het rijck
'T welck van hem naeme voert, Godinne wijs van raede,*
Ghy duyren laet u jonst, en anhoudt u ghenaede.
Lof seechbare* Godin, Lof hooch verheven Godt
Eewighe liefde, die [411] van aertsche bruyloft, tót
Een hemels huwelijck Granida comt verheffen,
Geen danckbaerheyt, geen lof u prijs can overtreffen.*
REY.
1428 Lof, eewige Liefde, wy [412]
Geven dy,
Die u hooghe goetheyts straelen,
Door de dicke wolcken heen,
Al beneên,
Laet tot opter aerden daelen.
1434 Die op uwe [413] crachten let,*
Ende set
Boven al op u het óóghe, [414]
Treckt u goetheyt overschoon
Inden throon [415]
Des besonden hemels hóóghe. [416]
1440 Heylich, goedertieren, eel
Zydy heel,
Die in uwe vlammen blaken,
Cundy oock op aerden hier, [417]
Door uw vier,
Met een hemel salich maken.
1446 Soo, wie dat u lieven sal,
Suldy al,
Niet alleen Granida schaeken.
TISIPHERNES. DAIFILO. CONING. REY VAN IOFFEREN.
TISIPHERNES.
Daer leydt mijn throon in d'asch, en de beloften mildt
Van 't schoonpratich gheluck, en [418] te vergheefs ghespilt
Soo veel moeylijcke last, ter nauwer noot deurkroopen,
Soo veel ghevaers, soo veel te leurghestelde hoopen,
Soo veel anxstighe vrees en arbeyt* uytghestaen,*
Soo veel treffende sorch, en soo veel weers ghedaen,
Soo veel ghesochte ramps, soo veel verdriets gheleden,
Soo veel verbeten smarts, soo veel vertwijfeltheden.
Ay dul gheluck, ick ken u onbescheyden* cracht!
DAIFILO.
Maer op een vroom ghemoet, mijn Heer, heeft zy geen macht.
TISIPHERNES.
Niet langher dan het selfs haer overlast wil lijen.
Dit sal [419] my 't laeste zijn. Mijn handt sal my bevrijen,
'T is langh ghenoech gheleeft. Gaenwe. Mijn hart verstout
U tot een kort verdrach*.
DAIFILO.
Mijn Heer, besindt u, houdt.*
CONINHG.
Houdt Tisiphernes.
REY.
1465 Ach.
DAIFILO.
Heer geeft de reden plaetse.
TISIPHERNES.
'T gheluck en gheeft haer geen.*
DAIFILO.
Iae 't.
CONINHG.
Hoe?
DAIFILO.
Bedaert, en vaetse.*
CONINGH.
Hoe nu toe* brave Prins?
TISIPHERNES.
Ghelijck mijn ramp my jaecht.
CONINGH.
Is dit de liefde die ghy tot Granida draecht?
TISIPHERNES.
Ick liefde' haer niet, ten waer ick my 't verlies liet rouwen. [420]
CONINGH.
Niet haer verlies, maer 't uw, want sy is hooch behouwen. [421]
TISIPHERNES.
Soo spuwt het wreedt gheluck op my haer crachten uyt.
DAIFILO
'T gheluck en steurt* u niet, maer dat ghy 't qualijck duydt*.
CONINGH.
Misjondy aen u lief Granid' een hemels houwelijck?
TISIPHERNES.
Neen, maer ick vlie de smert van mijn misvallen* grouwelijck.
DAIFILO.
Liefde ghy haer, mijn Heer, 't geen dat u is gheschiedt, [422]
Soud u om haer gheluck, lief zijn, en rouwen niet.
TISIPHERNES.
Haer ben ick quijt, en sie voort* al mijn toelegh slechten*.
DAIFILO.
De Goden vinden 't goet, wie sal haer onderrechten?
TISIPHERNES.
Sy vinden 't goedt; maer dat ick doof het sterven my
Bevry, dat sullen oock geensins beletten zy. [423]
DAIFILO.
Ghy kundt leven dat u 't gheluck soo [424] seer niet hinder.
TISIPHERNES.
Het is te wanckelbaer, en licht*.
DAIFILO.
Vertrouwt het minder.
TISIPHERNES.
Vertrouwen? ick vertrout nae desen nemmermeer.
Ick sie wel 't en verheft maer,* om van boven neêr,
Met ysselijcker slach 't verhevene te smijten;
Ghelijck den Arent trots, die [425] niet in stucken rijten
Den Schiltpad yserhardt met felle claeuwen kor,
Hem strenghelijck* om hooch, schier voert tot in de Son,
Van waer zijn scharp ghesicht kennende berch en [426] dallen,
Hy dan op rootsen hardt, hem laet [427] te berste vallen.
My wallecht van de werlt; en sal ick nu voortaen [428]
Leven, soo sal ick my [429] die levendich ontslaen.
De last, en het ghebiedt* van mijn beseten Landen,*
Daifilo, lever ick van nu af in u handen. [430]
Zijt ghy [431] voortaen de Prins. Ick levers' u, door dien
Daermede niemandt can waerdigher zijn versien. [432]
U trouwe dienst is meer dan yemandt can versinnen;
'T heeft u belieft voor my [433] uw eyghen lief te winnen.
Dese versloech den Parth, en [434] gaf hem in ghevaer
Des vreesselijcke doodts, willich om my en haer. [435]
Grootachtbaer Heer, wilt hem in mijnen staet * bevesten.
CONINGH.
O wonderlijck beleydt! maer 't is beleydt * ten besten
TISIPHERNES.
Voor my, * ick ben terstont het Hof te laten, ree,
Mijn peynsachtich [436] ghemoedt wil geen blijvende stee;
Maer mijn voorneemen is van d'eene tot den anderen, [437]
Met eensaem selschap cleyn te reysen en te wanderen.
Ick bid om oorlof voorts, want hier vertoev' ick niet
DAIFILO.
Ick danck mijn Heer, die my soo grooten eere biedt.
Een hooch en waerde* gaef wordt my van hem ghegeven;
Maer hy weet tot wat eyndt ick coos' het hoofsche leven,
Te weten om de dienst van de Prinsses, geensins
Op hoop van voordeel, min van selfs* te worden Prins,
Welck pack voor mijnen hals zijnde te swaer om draghen,* [438]
Een laghen Harders rust my beter doet behaghen.*
Maer wel sal ick, mijn Heer, blijvend' uw trouwe knecht, [439]
Uw dinghen gaede slaen, nae mijn bequaemheyt slecht*,
Tot dat ghy wat ontlast van 't schielijcke* beswaeren,
Met hulpe vanden tijt sult comen te bedaeren*,
Om met vernoeging weer te keeren tot den staet,
Die 't lusteloos ghemoedt door tegenheyt* verlaet:
Mijn Heer soeck het, ghelijck hy 't goedt vindt, te besadigen*.
CONINGH.
Ach luttel wenschend hart! luttel can u [440] beschadighen*.
Ach wat onttreckt ghy, met begeerlijckheyts verhoên,*
Het speelsiecke gheluck al stofs om quaet te doen?
Dats Prinslijck, Daifilo, geen prinslijckheyt begeeren.
TISIPHERNES.
Ick bid u oorlof, Heer, om tot mijn reys te keeren.
CONINGH.
Vaert wel mijn Prins, vaert wel, en [441] zijt ghetroost*.
TISIPHERNES.
Ick ty
Van stonden aen op reys; Vaert wel mijn Heer, en [442] ghy
Daifilo wel. [443]
DAIFILO.
Ick sal mijn Heer tot huys versellen,
Om t'reddeloos* ghesin* verbaest* in rust te stellen.
VIIFDE DEEL
OSTROBAS. ARTABANUS.*
OSTROBAS.
Artabanus, siet hier uw Prins soo braef* vernaemt*,
Maer, hey, geweest! met wien ghy hier in Persen quaemt,
Wien, doen hy leefde, ghy ghetrouw pleecht* aen te cleven,
En nu versuymt sijn wraeck te nemen nae sijn leven.
Artabanus siet hier uw Prins soo braef wel eer
Vernaemt, wiens hooghe roem nu leydt ghevelt ter neer,
Ghevelt, niet van den Prins, (ay spijt! (en cundy slapen?)
Maer van een Harder slecht vervalscht in Prinssen waepen*.
Hey laster*! hey! flux rijst Artabanus, en boet
Mijn wraeckrasenden dorst, [444] ten minsten met sijn bloedt.
ARTABANUS.
Wapen*! Ick volch mijn Prins, [445] 't ghebodt dat ghy verclaerde*,
Ick volgh, mijn Prins, ick volgh, al waer't tot inde aerde, [446]
Ghy zijt vertrocken,* maer inwendich ick aenschouw
Uw beeldt, en vast gheprent in mijn ghedachten houw
U hayr 't samen ghegroeyt met bloedt, u bleeckgheschonden [447]
Trony, u cranck* ghesicht, en u gapende wonden. [448]
Hey wapen! wapen hey! mijn Prinsse roept [449] om wraeck.
Flux op Artabanus verhaelt terstondt de saeck
Aen u gheselschap, en ontsteeckt haer [450] met uw woorden,
Om op gheleghen plaets den moorder te vermoorden.
DAIFILO.
Lang over middernacht ick 't al te wesen gis,
Het licht dwerrelt ghemengt onder de duysternis, [451]
De blonde dageraet [452] met haer blosende kaeken,
En d'uyr dat mijn Godin mijn coomst verwacht, ghenaken.
Want, doen icks' op het Landt ghebracht had, liet ick haer
In het gheselschap van mijn trouwe suster daer,
En soo* de korte tijdt ons haestich dwongh te scheyden,
Besloten wy, dat sy mijn weercoomst souw verbeyden,
Eer dat de tweede Son soud' aen den hemel staen.
Siet hier de naesten wech, dit dient my in te slaen.
GRANIDA.
1569 Vaert wel scepters, vaert wel, vaert wel verheven thróónen, [453]
Verheven soo, dat my van uwe steylheyt yst,
Vaert wel dwingend* ghewaedt, en al te sware [454] cróónen,
Afgoden die met windt uw ydle dienaers spijst.
1573 Uw ydle dienaers ghy duysenderleye noot, breyt*, [455]
Door uw beloften loos* die ghy soo qualijck houdt,
Want zy, besietmen 't wel, verkleenen inde grootheyt,
Slaven in d'heerschappy, verarmen in het goudt. [456]
1577 Een laegh'en diepe rust my beter mach verquicken
Die my te saemen smelt met een lief ander-ick;
Ick laet u warrich Hof, en kies voor soo veel stricken,
Een al veel strengher*, maer och hoe veel soeter strick!
1581 Bedauwde bloemkens versch, en ghy bloosende [457] róósen
Die uwen mantel groen nu effen open doet,
Welcoom, en danck dat ghy verquickt mijn amelóósen,
En afgepijnden* geest, met uwen aesem soet.
1585 Nu biggelt op het gras, en cruydtjens onbetreden,
Mijn laeuwe traentjens die den dauw soo wel ghelijckt;
Traentjens niet meer [458] van smart, niet meer van bitterheden,
Maer van een teêr ghemoedt, dat schier van vreucht beswijckt.
1589 O boomen schaduw-mildt, ootmoedelijck laet daelen
Uw nygend' hooft, als ghy 't eerwaerdich aenschijn siet,
Leydstar* en Morgenstar met weerlichtende* straelen, [459]
Indien mijn blijschap slaept, waerom weckt ghy hem niet?
1593 Vroliicke Vogeltjens die nu [460] 't begint te daeghen,
Met uytghelaeten sangh het stille woudt ontrust*,
Ghy Nachtegael voor heen,* vlied [461] uyt de bootschap draeghen,
Dat hy sich haest, ick wacht alhier mijn lieve lust.
DAIFILO. GRANIDA.
DAIFILO.
Ach! om mijn vlieghend hart snellijcker [462] te doen spoeyen,
Hoeftmen geen Vogeltjens noch nieuwe boôn te moeyen,
De liefde port dat staech, en drijft tot sijn Godin
Mijn eerwaerdighe Vrouw.
GRANIDA.
Uw dienstmaecht, uw slavin,
Die 't nemmermeer * aen u te slaven* [463] sal verdrieten,
Die om uw minste dienst haer leven souw vergieten,*
Handelt en leeft met my naer uw sin, hoe ghy doet, [464]
Vercoopt my, doodt me', ick wil't.
DAIFILO.
Mijn Vrouw, en al mijn goedt.
Hoe onlangs noch soud' ick niet hebben derven dencken
De vreucht die 't u belieft ghenadelijck te schencken
Aen die's onwaerdich was, die niet en had verdient
Uw dienst, ik swyghe uw ionst.
GRANIDA.
Ayme, mijn groote vriendt,
D'onwaerdeerlijcke [465] prijs, en uytghenomen* crachten
Van uwe deuchden deên, dat noyt uyt mijn ghedachten
O Daifilo' u ghedaent van siel en lichaem ghingh,
T'sint ick door 's hemels ionst daer kennis af ontfing.
Het sal voor uw waerdy altyt te luttel vallen,
Wat ick u geven can.
DAIFILO.
En ick u niet met allen,
Al 't mijn van recht en reên u toegheeygent wart.*
Ach mijn Godinne' hoe vol is van u al mijn hart!
GRANIDA.
Mijns hartsen* bloedt.
DAIFILO.
Mijn Son die boven
d'ander claer ,,is,
Ick houd' u in mijn arm, in twyfel of het waer ,,is.
Mijn siel is soo beroert (ayme!)* dat ick daer van [466]
De grond(e)loose vreuchd niet [467] vol ghenieten can.
Ick en gheloove nauw mijn staet dus hooch gheresen,
En denck vast* of ick wel Daifilo niet [468] sou wesen.*
ARTABANUS. GRANIDA. DAIFILO.
ARTABANUS.
Nu toe ghesellen,* maer dat ghy niet dootlijck krenckt,
Den valschen Moordenaer, die noch op boelen* denckt;
Val aen ghelijck, en crijcht hem levendich in handen,
Ghy zijt ghevanghen. Stae. knoopt hem in vaste banden.
GRANIDA.
Ach, ach!
DAIFILO.
Hoe nu toe*? wat wort'er vereyscht op my?
ARTABANUS.
Het leven.
GRANIDA.
1635 'T leven? och! dat het geen onrecht zy. [469]
Draecht beter kennis* van uw vyandt, eer gh'u verder [470]
Vergrijpt.
ARTABANUS.
Kennis ghenoech, [471] het is de valschen Harder,
De moorder van de Prins der Parthen wijt vermaerdt.
DAIFILO.
Verwinner.
GRANIDA.
De Tyran was sulcken straffe waerdt.
DAIFILO.
Wie eyscht mijn leven? dat hy coom alleen en maeck ,,strijdt.
ARTABANUS.
Dats Ostrobas, wiens bloet, en bleecke schim om wraeck ,,krijt.
Wy sullen, hem voldoende' u offren aen* sijn graf.
GRANIDA.
Laet hem, hy heeft geen schuit, en keert op my de straf
Siet hier Granide', om wien de Prinsse leyt verslaghen, [472]
Dees Godt heeft my gheschaeckt, en willich wech ghedraghen*.
Verschoont hem, woedt op my den oorspronck van het quaet.
ARTABANUS.
Granida? jae Granidá. O wonderlijck verraet!
Wy sullen (wilt haer oock met banden vast belaeden)
De Princelijcke siel met beyder bloedt versaeden.
DAIFILO.
Daifilo wat ghy siet, [473] Granida lijdt, zy lijdt,
En staet het aen (een) koordt dat ghy haer niet bevrijdt?
Dat's stucken. Goden nu, nu crachten, nu cloeckmoedicheyt.
Nu arbey* al wat mach*.
GRANIDA.
Och 't is vergeefsche woedicheyt!
ARTABANUS.
Gef* hem maer, gef hem maer, doot beter als ontvloôn.
GRANIDA.
Och laet my voorgaen!
TISIPHERNES. ARTABANUS. GRANIDA. DAIFILO.
TISIPHERNES.
Houdt, houdt op wert u gheboôn,
Houdt op, houdt op 't ghekrijs, vechters, en scheydt u drangen*. [474]
ARTABANUS.
Vlienwe, zy zijn ontset, vlienwe. [475]
TISIPHERNES.
Ghy zijt ghevanghen.
Artabanus met wien ist dat ghy twistich zijt?
Zijdt ghy hier Daifilo? hebdy alleen den strijdt
Teghen soo veel? [476]
ARTABANUS.
Verstaet, Prinsse de [477] valsche treken
En wilt u onghelijck nevens het onse [478] wreken.
TISIPHERNES.
Hoe dat?
DAIFILO.
Ach ramp op ramp! uyt d'een in d'ander last!
GRANIDA.
Och 't scheen ontset, maer las*!
DAIFILO.
Een meerder vyant wast.
GRANIDA.
Ach hard ghelucx besluyt!
ARTABANUS.
Prinsse ghy [479] zijt bedroghen,
Siet hier Granida', en al des Voesters reden loghen.
Siet hier den valschen Godt, van wien zy is gheschaeckt,
En trouwheyt daer ghy soo veel wercks af hebt ghemaeckt.*
Sy kiest een Boer voor u, tot haer en uw verminderen*,
Een Boer den Adel hoont, en schaeckt der Prinssen kinderen.
Ick quam om Ostrobas te wreken, wreeckt ghy nu,
Op beyde, beyder leet van onsen Prins en u.
TISIPHERNES.
Wats dit?
DAIFILO.
Ach wilt u leet op my alleen vergelden!
GRANIDA.
Sijn trouw is onbevleckt, hem canmen niet beschelden*;
Maer u op my verhaelt, en koelt uw gramme moedt,
Met wraeke, niet van 't quaet dat u Granida doet,
Maer van het welck, op dat de doot haer 't ooch souw luycken,
Den Goden 't heeft belieft tot oorsaeck haer te bruycken.
TISIPHERNES.
O liefde! O vreemt beloop! Daifilo segt my hoe [480]
De dinghen wonderlijck dus zijn ghecomen toe;
Mijn geest en can 't beleyt noch het vervolch* niet vaten.
DAIFILO.
Mijn Heer, den laesten nacht, passeerd' ick by der straten
Onder de venster [481] van mijn Vrouw, ghelijck ghy weet,
Dat ver van haer te zijn my was het meeste leedt,
En om haer by zijn, ick ten Hove was ghecomen,
En om haer dienst, van u ick hadde dienst ghenomen:
Mijn Vrouwe stondt voor 't glas, en soo* sy my sach gaen,
Sondt zy haer Voester af, om my te roepen aen.
Mijn Vrouw vernederde' haer, en [482] quam* my selve vraeghen,
Wat oorsaeck inder nacht my daer ontrent mocht jaeghen;
Ghevraeght heb ick ontdeckt [483] van mijn ghemoedt de grondt,
Waer op, o mijn Godin, ghy blijcken liet terstondt
De jonst die ghy my droecht, door dien ghy van te veuren
De róóck van mijne vlam wel hadt cunnen [484] bespeuren.
Te laten, boodse my haer Conincklijcke staet,
Om met my naer het landt [485] te trecken op ter daet*;
Onwaerdich kend' ick's my, en hiel de swaricheden
Van sulck bestaen, haer voor: maer haer ghegronde reden
Vertoochden* my haer liefd', en dat zy bet met mijn
Soo cleenen staet, als met een Prins vernoecht souw zijn. [486]
Den Hemel zy ghetuygh van 't gheen dat ick oorkonde*, [487]
Dat ick, tot die tijdt toe, Granid' aen niemant jonde, [488]
Als u, mijn Heer, want mijn ghedacht dus hóóch niet steegh.
Maer, doen ick onderrecht van haer, 't ghevoelen creech
Dat dit haer best sou zijn, bestond ick het ten lesten,
(De Goden weten 't) meer om haer, als mijnen besten. [489]
Maer, ach verblende mensch, hoe luttel kundy sien
Of uwe wijste raedt* tot schaed' of voordeel dien!
GRANIDA.
Prinsse dus ist mijn schult, straft my 't wert* u ghebeden.
DAIFILO.
Neen eedel Prins, maer zijdt met my alleen te vreden. [490]
TISIPHERNES.
O wonderlijck beloop! o raedt* der Goden rijck*! [491]
O liefde gansch volmaeckt, en sonder zijns ghelijck! [492]
Om haer ghetrouwe lief een groote Coninginne
Verwisselt haeren staet, en wordt een Harderinne.
Een Harder weyghert, om sijn Lief te laten niet,
Een Prinsselijcke staet diemen hem annebiedt,
'T geen om elckanders wil ghy zijt t'ontbeeren vaerdich*,
Bet met elckander ghy zijt te besitten waerdich.*
'T is recht dat ghy gheniet*, Daifilo, dat ghy wont, [493]
En ghy Granid', uw Lief die ghy de waerdste vondt.
Den hemel u vereent, den hemel deed bereyden
Den wech tot u gheluck. Neen ick en sal niet scheyden
Het echste paer dat oyt ter werelt is ghesien.
Ghelieven zijt ghetroost*, u sal geen leet gheschien.
Prinssesse rijst, en ghy Daifilo van [494] der aerden.
GRANIDA.
Ach eedele ghemoedt!
DAIFILO.
Ach heusheyt hooch van waerden! [495]
GRANIDA.
Ach onverwachte troost! recht Prinslijck, eedel bloedt,
Wie sal u dese deucht* loonen, als uw ghemoedt? [496]
Dat sal u lof en loon nae deuchts waerdije geven.
TISIPHERNES.