Lieve Gordon,
Je hebt groot gelijk dat je boos bent. Ik weet heel goed, dat ik,
geen aardige lieve minnebrieven schrijf. Ik heb daarvoor alleen maar
de brieven van Elisabeth Barrett en Robert Browning in te zien om te
constateeren, dat de warmte van mijn stijl nog veel te wenschen
overlaat. Maar je weet reeds en dat al heel lang, dat ik een hevig,
geëmotioneerd gemoed heb. Ik weet wel dat je verlangt naar zulke
zinnetjes als: "Den heelen dag denk ik slechts aan jou"... "Mijn
liefste, ik gevoel me alleen gelukkig als jij bij me bent...",
maar dat zou niet bepaald waar zijn. Jij vult niet al mijn gedachten,
107 vondelingetjes doen dat, en ik gevoel me werkelijk heel goed, ook
als jij niet hier bent. En ik wil natuurlijk zijn. Je zult toch niet
wenschen dat ik je vertel, dat ik me verlaten en eenzaam gevoel als
dat niet het geval is. Maar toch vind ik het altijd heerlijk als je
hier bent. Je weet dat heel goed en het is een groote teleurstelling
voor me als je niet kunt komen. Ik waardeer ten volle al je lieve
innemende karaktertrekken maar werkelijk, mijn goede jongen, ik kan
je geen sentimenteels brieven sturen. Ik denk nog steeds aan die
hotelkamermeid, van wie je de brieven op je lessenaar liet slingeren,
en nu hoef je me niet dadelijk te vertellen dat je die brieven niet
op je hart draagt, want dat weet ik ook wel beter.
Vergeef me als ik je met mijn laatsten brief pijn deed. Sedert ik
hier kwam, ben ik erg critisch geworden, wat het onderwerp "drank"
betreft. Jij zou net zoo zijn als je gezien hadt, wat ik hier heb
gezien. Verschillende van mijn kinderen zijn het treurig resultaat
van een paar aan drank verslaafde ouders en hun leven zal nooit
volkomen gelijk worden aan dat van een normaal kind. Ik kan de rijen
van onze kinderen niet langs kijken of ik moet aan dat vreeselijk
kwaad denken.
Ik ben bang dat je werkelijk gelijk hebt als je zegt, dat het een
truc van een vrouw is om groots woorden over vergeven te gebruiken en
er dan toch nog altijd op terug te komen. Maar zie je, Gordon, ik
weet eigenlijk niet wat het woord vergeving beteekent. Het kan niet
gelijk staan met vergeten want dat is een physiologisch proces en
hangt niet van den wil af. Wij allen hebben een verzameling van
gedachten, die wij graag kwijt zouden willen zijn, maar
ongelukkigerwijs verlaten juist die ons niet. Als vergeving beteekent
dat je ergens nooit meer over spreekt, dan zou ik dat wel kunnen,
maar het is niet altijd de verstandigste manier om iets onplezierigs
te begraven. Het groeit en groeit dan en stroomt als vergif door je
bloed en door je gedachten.
Ach Gordon, werkelijk, ik wilde je dit allemaal niet vertellen. Ik
wou lief en vriendelijk tegen je zijn, de zorgelooze, soms wat
lichtzinnige Sallie, die jij het liefste ziet. Maar ik heb in dit
laatste jaar zóó veel Realiteit meegemaakt, dat ik werkelijk bang
ben, dat ik in een heel ander meisje ben veranderd dan het
persoontje, waarop jij verliefd werd. Ik ben niet langer het
lichtzinnige wezentje, dat met het leven speelt. Ik weet dat voor
mezelf heel zeker en dat beteekent ook, dat ik niet altijd kan lachen
en gekheid maken.
Ik weet wel dat dit alweer een vreeselijk onhartelijke brief is, even
erg als de laatste en misschien nog erger, maar als je eens wist, wat
we achter ons hebben: een jongen, zestien jaar oud, erfelijk belast
kind van aan drank verslaafde ouders, heeft zich bijna vergiftigd
door het opdrinken van een flesch haarwater dat voor de helft uit
alcohol bestond. Wij hebben drie dagen lang hard geploeterd en ik
weet nu, dat hij genoeg hersteld is om het grapje te herhalen als hij
daartoe gelegenheid ziet. "It 's a gude warld, but they 're ill that
's in it".
Verontschuldig die Schotsche uitlating. Het is een slip of the pen.
Verontschuldig alles, wil je?
Sallie.