Lieve Judy,
Je brief uit Jamaica heb ik ontvangen en ik ben blij, dat Judy Junior
veel van reizen houdt. Schrijf me elke kleine bijzonderheid van je
huis en stuur me wat foto's, zoodat ik zien kan hoe het eruit ziet.
Hoe zalig moet het zijn, in je eigen boot op die interessante
stroomen te varen! Heb je al je achttien witte japonnen al aan gehad
en ben je nu niet blij, dat ik je heb laten wachten met het koopen
van een Panama totdat je in Kingstown was?
Ons leventje gaat hier op de gewone wijze door, zonder dat er iets
bijzonders gebeurt. Je herinnert je nog zeker wel de kleine Maybelle
Fuller? (Het kind van het koormeisje, dat de dokter niet uit kan
staan). Ik heb haar kunnen onderbrengen. Eerst heb ik mijn best
gedaan om die dame te bewegen er Hattie Heaphy voor in de plaats te
nemen, je weet wel, dat kleintje van de avondmaalbeker-historie --
maar toen ik zag, dat Maybelle's wimpers het spel toch wonnen, deed
ik verder geen moeite. Zooals de arme Marie reeds zei, het is de
hoofdzaak in het leven om mooi te zijn, al het andere hangt daarvan
af!
Toen ik de vorige week van mijn kort uitstapje naar New-York
terugkeerde, hield ik een korte speech tegen de kinderen en vertelde
ik hun dat Tante Judy op een groot schip naar het Zuiden was
vertrokken. Het spijt me dat ik je eerlijk moet bekennen, dat de
belangstelling van de jongens dadelijk van Tante Judy op het groote
schip oversloeg. Hoeveel ton steenkolen verstookte dat dagelijks? En
was dat schip zoo groot, dat het wel van het wagenhuis tot aan het
Indianenkamp zou reiken? Waren er ook kanonnen aan boord en als een
kaper het nu aanviel, zouden ze het dan wel kunnen uithouden? En als
de matrozen aan het muiten gingen, mocht de kapitein de lui dan zoo
maar neerschieten en werd hij dan niet gevangen genomen als ze
landden? Ik moest werkelijk een beroep doen op Sandy's verstand om
mijn speech te kunnen beëindigen. Werkelijk, ik geloof, dat zelfs de
verstandigste vrouw niet alle vragen kan beantwoorden, die in een
dertienjarig jongensbrein opkomen.
Het resultaat van de groote belangstelling in schepen was, dat de
dokter zeven van de oudste en flinkste jongens uitnoodigde om et hem
een dag in New York door te brengen en daar met eigen oogen een
oceaan-stoomschip te aanschouwen. Ze stonden vanmorgen om vijf uur op
en pakten den trein van half acht en hadden den mooisten dag, die
alle zeven ooit gehad hebben. Ze bezochten een groote stoomboot,
waarvan Sandy den Schotschen machinist kent en werden van het
onderste hoekje van het ruim tot aan het topje van het kraaiennest
gevoerd. Daarna mochten ze aan boord lunchen en toen dat afgeloopen
was, bezochten ze het aquarium en den top van het Singer-gebouw en
namen den ondergrondschen trein, om een uur met de Amerikaansche
vogels in hun natuurlijke woonplaatsen door te brengen. Sandy kon ze
met groote moeite van den dierentuin wegkrijgen om nog net den trein
van 6.15 te pakken. Ze aten in den trein en vroegen met heel veel
belangstelling hoeveel dat wel kostte en toen zij hoorden, dat het
hetzelfde was of zij veel of weinig aten, haalden zij eens diep adem
en gingen toen vastberaden voor hun bord zitten met het kloeke
besluit niet toe te laten, dat hun gastheer ook maar voor een halve
cent bestolen zou worden. De menschen aan de tafeltjes om hen heen
staakten het eten om er van mee te kunnen genieten. Een reiziger
vroeg aan onzen dokter of het een kostschool was, die hij mee op reis
nam; daaruit kun je opmaken hoe de menschen over de manieren en het
gedrag van onze jongens oordeelen. Ik wil niet opsnijden, maar
niemand zal toch ooit zulk een vraag hebben gesteld als het de
kinderen van Juffrouw Lippett betrof. Komen die kinderen uit een
opvoedingsgesticht, zou de natuurlijke vraag geweest zijn, als ze die
kinderen aan tafel hadden gezien.
[Illustratie]
Mijn kleine bende kwam hier om tien uur 's avonds doodelijk-vermoeid
aan, met zeer opgewonden verwarde verhalen over reciproceerend
samengestelde machines en waterdichte schotten, dolfijnen,
sky-skrapers en paradijsvogels. Ik was bang dat ik er hen nooit onder
zou krijgen! O, ze hebben zoo'n heerlijke dag gehad! Ik wou, dat ik
hun meer zulke afleidingen kon bezorgen. Het geeft hun een beteren
kijk op het leven en doet hen meer op normale kinderen gelijken. Vind
je het niet aardig van Sandy, dat hij zoo goed voor hen was? Maar je
hadt dien man moeten zien toen ik hem wilde bedanken! Midden in een
zin gaf hij me ongeduldig te kennen, dat hij er niets van wilde weten
en vroeg brommerig aan Miss Snaith, of zij niet een beetje zuiniger
met de carbol kon omgaan. Het huis rook als een hospitaal!
Ik moet je ook vertellen, dat Punch weer bij ons teruggekeerd is met
absoluut verbeterde manieren. Ik kijk nu naar een familie voor hem
uit, die hem kan aannemen. Eigenlijk had ik gehoopt, dat die twee
lieve, oude dames hem voor goed bij zich zouden houden, maar ze
wilden weer op reis gaan en vinden, dat hij daarbij haar vrijheid te
veel zou belemmeren.
Ik sluit hierbij een schets met kleurkrijt in van je stoomboot, welke
Punch me zoojuist gaf. Er heerscht bij mij wel eenigen twijfel welke
richting dit schip uit gaat. Het lijkt wel alsof het achteruit vaart
en in Brooklyn terecht zal komen. Daar ik geen blauw potlood had,
moest onze vlag de Italiaansche kleuren aannemen. De drie poppetjes
op de brug zijn jij en Jervis en de baby. Het doet me leed te
constateeren, dat jij je kind in haar nek beet hebt alsof het een
katje is. Op die manier behandelen wij in het John Grier onze babies
niet, lieve dame! Let er alsjeblieft ook op, dat de artist Jervis
niet te kort heeft gedaan, wat zijn lange beenen betreft. Toen ik
Punch vroeg, waar de kapitein was gebleven, zei hij, dat die in het
ruim bezig was kolen op het vuur te gooien. Punch was verbazend onder
den indruk toen hij vernam, dat je boot 300 waggonladingen per dag
verstookte en natuurlijk vermoedt hij, dat alle man daarvoor in de
machinekamer bezig moet zijn.