Alleen, dat wil zeggen onvergezeld door blanken, is miss Charlotte
Mansfield dit jaar in snelle dagreizen door Afrika van Zuid naar
Noord gereisd. Ze vertrok 9 Januari 1909 uit Londen en kwam er 14
Augustus terug. In de Daily Chronicle heeft een verslaggever verteld
van het interview, dat hij met haar had. Charlotte Mansfield had
voor haar veiligheid een geweer en een revolver bij zich om zich te
verdedigen in geval van nood en om te jagen voor haar maal. Maar de
inboorlingen--zij is geweest in oorden, waar geen blanke voor haar
een voet had gezet--deden haar nergens kwaad.
Juffrouw Mansfield is vol bewondering voor de inboorlingen,
nl. voorzoover zij niet door teveel beschaving besmet waren. "Wat
me het meest aanstond", zei ze, "was dat, schoon ik geheel alleen
was bij al die mannen--groote, sterke, gezonde, gelukkige wilden,
die lezen noch schrijven konden en niets van misdaad afwisten--zij
mij met verwonderlijke ridderlijkheid behandelden. Ik vind het heel
jammer, dat men hun godsdienst en zeden wil veranderen; men moest ze
met rust laten, en niet raken aan hun oude gebruiken."
Met het Christelijk zendingswerk had juffr. Mansfield dan ook weinig
op. "Het is mooi en wel", zei ze, "die inboorlingen te leeren, dat zij
zindelijk en vlijtig moeten wezen, maar velen hunner worden, zoo gauw
ze het Christendom hebben aangenomen, huichelaars. Zij vereenzelvigen
het Christendom met dophoeden en europeesche kleeren. Het is voor
hen geheel een kwestie van kleeding. Ik behoor tot geen bepaalde
kerk, maar ik moet zeggen, dat de Katholieken de inboorlingen op hun
plaats houden en dat zij daarom geëerbiedigd worden. Het kwaad is,
dat zooveel zendelingen de jongens bederven. Het is bespottelijk den
inboorling te behandelen als een "zwarten broeder". Zij verliezen
alle achting voor u. De goede manier om ze te behandelen is billijk
en rechtvaardig, maar tevens streng voor ze te wezen."
Juffr. Mansfield is verrukt over Rhodesië. Daar zou ze willen
boeren. Wat ze er nu van den oogst heeft gezien leidt er haar toe,
te zeggen, dat Canada nog eens in Rhodesië een zwaren mededinger
zal krijgen. Het is een prachtig land voor landverhuizing, volgens
haar. Zij weet van iemand, die in Canada niet slagen kon, en het in
Rhodesië heeft beproefd. Zeven jaar geleden begon hij er met £ 50 en
huurde 100 stuks vee van de regeering. Nu heeft hij 750 runderen en
alles wat een boer kan wenschen.
De reis van juffr. Mansfield duurde 218 dagen, waarin zij 27,000
K. M. aflegde. Gedeeltelijk reisde zij per boot en spoor, gedeeltelijk
ging zij te voet en voor een ander deel droegen haar inboorlingen
in een soort hangmat. Waar zij in het binnenland kwam, wist men al
van »de witte donna« die alleen door de woeste wereld trok. Den 9en
Januari vertrok zij uit Londen, den 8en Februari uit Kaapstad, den 26en
Juli kwam zij te Kaïro aan en Zaterdag 14 Aug. was zij weer te Londen.
Juffr. Mansfield gaat een boek over haar reis schrijven en er lezingen
over houden. Zij zal ook werken voor landverhuizing naar Rhodesië.