De Graphic zei op 19 Juni: »Het duitsche Ministerie van
Buitenlandsche Zaken is niet altijd vijandig tegen ons; er gaan wel
eens welwillende uitlatingen door de pers over Groot-Brittannië en
zijn bedoelingen. Dat is de waarheid; maar het gebeurt om licht
begrijpelijke redenen. Vooreerst omdat er een conflict bestaat
tusschen de heerschende zienswijzen en dan omdat het vaste plan
bestaat, de britsche publieke opinie in slaap te sussen.
Wat het eerste punt aangaat, is het opmerkelijk, dat terwijl de
permanente staf van het duitsche Ministerie van Buitenlandsche Zaken
bijna tot den laatsten man Engeland vijandig gezind is, er onder de
administratieve hiërarchie nu en dan vriendelijker gevoelens worden
gekoesterd. Wij kennen daarvan voorbeelden, en die voorbeelden zijn
er niet al te best bij gevaren à propos van hun eigen vooruitzichten.
Aan den anderen kant draagt Buitenlandsche Zaken er angstvallig zorg
voor, dat er nu eens naar een berlijnsche, dan naar een keulsche,
dan weer naar een leipziger courant artikelen gaan met pro-britsche
gevoelens, die, naar men mag hopen, zullen werken als een nationaal
kalmeeringsmiddel en door de tegenstelling nog meer kracht zullen
verleenen aan de ernstige beschuldigingen, die het ministerie zelf
heeft uitgelokt. Diegenen dan, die de welwillende paragraaf lezen,
geïsoleerd, als ze daar staat, moeten bedenken, dat toch den geheelen
tijd door de stille veldtocht aan den gang blijft over andere lijnen.
Denkelijk weet het engelsche Ministerie van Buitenlandsche Zaken
dat wel, en dat kan verklaren, waarom ministers zulk een ernstigen
toon aanslaan in hun redevoeringen. Het geeft ook de verklaring
van het feit, dat er vermeerdering moet komen op ons programma van
scheepsbouw. Laat niemand vergeten, dat de duitsche pers, die niet
enkel in Duitschland werkt, de gevoelens van Middel-Europa te onzen
opzichte heeft gericht tegen ons, en het zal niet lang duren, of we
zullen onze krachten kunnen meten, als het engelsch-russisch-fransch
verbond een meer definitieven vorm aanneemt, gevolg van meer
daadwerkelijke sympathie en meer gemeenschappelijkheid van belangen.»
Dit was in de week van 's Keizers bezoek aan den Czar in de finsche
scheren! Dat was ook een leelijk prikkelende ervaring voor de engelsche
conservatieven en imperialisten!