EERST PACIFICEEREN IN DE KAMARA.

Misschien herinneren onze lezers zich wat wij meedeelden over het werk

der grenscommissie, die in Liberia werkt, om de afbakening tusschen

die republiek en de fransche bezittingen ten Noorden daarvan vast te

stellen. Luitenant Moret houdt de lezers van de Nieuwe Rotterdamsche

Courant van haar vorderingen op de hoogte. De laatste berichten zijn

niet erg rooskleurig.

De heeren moeten werken in een gebied, dat allerlei bezwaren

meebrengt. Dat Kamaradistrict, waar de Macona doorheen stroomt,

wordt blijkbaar bewoond door die elementen der bevolking, die elders

zich niet wilden of konden schikken in het geregeld, soms europeesch

bestuur. Drie onafhankelijke hoofden, die samengaan in hun leus »het

zwarte werelddeel voor de zwarten«, besturen de landstreek, waar

hun gezag in hoofdzaak op roof en plundering berust. De tegenstand,

dien de met vreedzame bedoelingen komende missie ondervond, bleek

intusschen niet gering en bovendien goed georganiseerd.

Er moest een kampement tot verdediging worden ingericht, en wat van

dat vrij hoog gelegen punt van de Kamara te zien was, wees op kloeke

plannen tot verzet bij de bevolking. Voor het bestormen van versterkte

dorpen was de expeditie niet ondernomen: men moest topografisch-werk

doen en daarvan was geen sprake bij het aanhoudend gevaar van te worden

overvallen en het krijgszuchtig geschreeuw, dat de inboorlingen bij

verschillende ontmoetingen aanhieven.

Zij lieten het daar niet bij; alle drie groepen, waarin de missie zich

had gesplitst, hadden aanvallen te verduren en de 40 tirailleurs van

elke groep moesten van de wapens gebruik maken. Bij een dorp, dat men

moest passeeren, werden verscheiden versperringen genomen, en in een

gevecht, dat op 8 September werd geleverd en vier uren duurde, kreeg

een afdeeling der expeditie negen gewonden, gelukkig niet ernstig. Uit

alles bleek, dat men er niet met het werk kon voortgaan en nadat een

poging van de vereenigde groepen, om met de Kamaranen te onderhandelen

en hen tot vrijwillige onderwerping te bewegen, niets had uitgewerkt,

besloot men terug te trekken en elders de grensregelingswerkzaamheden

te vervolgen, terwijl in de Kamara gewacht moest worden op voorafgaande

pacificatie door fransche militairen.

Op den Uitkijk, Jaargang 1909 Bijblad bij De Aarde en haar Volken · 第 30 / 353 题