dryf, as-’t-ware ’n koninkryk. Pa noem dit ’n verlige diktatorskap,
waarby hy bedoel dat Rasmussen feitlik koning is, maar alles vir die
beswil van die mense reël. Hulle het hul eie geld, drie soorte
muntstukke van verskillende waarde met ’n gaatjie in die middel. Die
handelstasie betaal hulle daarmee vir hul bont, en die Eskimo’s gebruik
dit weer om goed in die winkel te koop.
Die goedere word baie goedkoop verkoop, en volgens mnr. Rasmussen is
die bedoeling om die handelstasie selfbetalend te maak. Soos ek in ’n
vorige hoofstuk gesê het, het ons baie goedere van New-York
saamgebring. En nou neem ons die vosvelle, die winter se opbrings van
die jag, saam terug.
Vroeg in die agtermiddag van 15 Augustus het ons Thule verlaat.
Die volgende oggend, toe ek op dek kom, was ons by
Northumberland-Eiland en kon ek die eienste plek sien waar ons
skipbreuk gely het en so amper ’n hele ruk moes oorbly.
Ek was op die dwarshoute op die uitkyk na walrusse en gewaar toe ’n
paar seeleeus en twee wat moontlik walrusse kon wees. Toe ek begin koud
kry, neem Bob Peary my plek in. Kort daarna het ons die skip aangehou
weens die mis, en omtrent algar het ingekruip om te slaap, want met die
voortdurende sonskyn, lyk dit, kon ons nie genoeg tyd kry om te slaap
nie.
Ek was onder in die hoofkajuit toe mnr. Nielsen inkom en aan Carl, wat
Deens praat, sê dat daar ’n dooie wit walvis in die nabyheid was. Ek
gaan toe na Pa en vertel hom daarvan. Binne ’n paar minute was daar ’n
boot in die water en was hulle op pad om hom te kry. Toe hulle die
drywende liggaam bereik, skreeu hulle dat dit ’n wyfies-narwal was en
nie ’n wit walvis nie.
Hulle sleep haar toe aan en ons sit twee of drie takels aan haar en
begin haar op te hys. Sy was omtrent vyftien voet lank en het heel
moontlik oor ’n ton geweeg. Sy was al ’n hele ruk dood en het taamlik
sleg geruik, dus het ons besluit om haar oop te sny, terwyl sy langs
die skip hang, en die binnegoed uit te haal en ’n klompie van haar spek
af te sny. Die binnenste vleis was nog goed en bruikbaar.
Ons het ’n roeiboot langs die skip vasgemaak en Harry Raven en Fred het
daarin geklim en die ding stukkend gesny met hulle oliejasse aan, want
dit was ’n morsige werk. In die narwal het Harry ’n kleintjie gevind.
Hy was ook nie te klein nie, maar was vyf voet sewe duim lank. Hulle
het hom sorgvuldig gebalsem, d.w.s. Harry het ’n soort vloeistof in sy
are gepomp wat verhinder dat die vleis sal sleg word. Hy moet na die
Museum geneem word presies nes hy is. Ek dink ’n kleintjie van ’n
narwal is ’n skaars eksemplaar, en ons hoop algar ons sal hierdie een
in ’n goeie toestand kan aflewer.
HOOFSTUK X
ONS ESKIMO-KUNSTENAAR
Karna is ’n Eskimo-nedersetting aan Walvis-Sond, ten noorde van Thule
en regoor Northumberland-Eiland, waar ons skipbreuk gely het. Die
vorige keer kon ons weens die ys nie daar kom nie. Die slag het ons
reguit soontoe gegaan om jagters te kry, daar die omstreke van
Walvis-Sond uitstekend was vir walrusse en narwalle. Onmiddellik noord
daarvandaan word ook wit walvisse gevang.
Toe ons omtrent drie myl van Karna was, kom daar ’n kajak na die skip
toe. ’n Man klim uit en lag van oor tot oor toe hy vir Rasmussen
gewaar. Dit blyk toe dat hy Olsen, die sendeling van Karna en ’n ou
vriend van Rasmussen, was. Toe hy die maste gewaar, het hy gekom om ons
te ontmoet. Ons skip was natuurlik daardie jaar die enigste een.
Hy het ons die vaarweg na Karna gewys waar ons ’n goeie diepte van
water vir die skip gekry het.
Teen dat ons die anker laat sak het was daar ’n dosyn of meer mans aan
boord. Rasmussen en Pa was spoedig aan land en het jagters gehuur om
narwalle te jag. Kort na ons aankoms het die narwalle op ’n streep voor
die dorpie in die sond op- en afgeswem. Verskillende male het ons ’n
man in ’n kajak so-te-sê bo-op een gesien, klaar om die harpoen te
gooi, maar elke slag gebeur daar iets en hy kry hom nie. ’n Ander weer
het sy harpoen in ’n narwal gegooi, maar hom sê dat sy tou gebreek het.
Skynbaar spring ’n narwal omtrent net soos ’n seevark. Hy is baie mooi
met ’n gespikkelde vel soos blou seep met wit en loodkleurige kolle.
Die mannetjie het ’n groot slagtand wat aan die linkerkant van sy kop
reg na voor uitsteek. Dit is ivoor en het ’n spiraalvormige oppervlakte
(soos die horing van ’n springbok). Die grootste slagtand wat ek gesien
het is tien voet lank. Hulle is „eenhorings van die see” genoem. Die
grootste narwal wat ons gekry het, was vyftien voet lank. Waarskynlik
haal hulle ’n lengte van twintig voet.
Die grootste deel van die nag het ons in Karna deurgebring deur besoeke
af te lê en na narwal-skedels te soek, terwyl die jagters besig was.
Die afspraak was dat Rasmussen saam met Bob Peary in die groot
platboom-skuit met die Johnson-motor die fjord sou opvaar en probeer om
’n paar narwalle te kry.
Later het ek gehoor dat twee jagters hulle narwal in die nabyheid gekry
het net nadat Pa om halfvier ingekruip het. Toe ek in die oggend op dek
kom, lê daar ’n pragtige groot narwal met ’n slagtand. Hy was vyftien
voet lank sonder die slagtand wat omtrent sewe tot ag voet was. Later
het hulle ’n klein wyfie gebring wat omtrent nege voet was.
Fred en Harry was heeldag besig met die narwalle. Daar hulle so swaar
was, moes ons twee van die voorste takels van die slagseil gebruik om
hulle op die skip te hys. Fred het met gips afgietsels van die koppe,
sterte en vinne gemaak. Daar is van al die kante portrette van hulle
geneem, die mate geneem en stroke van hulle velle afgesny, sodat hulle
in die museum ’n natuurgetroue model van ’n narwal sou kon opbou. Toe
hierdie werk klaar was, het ons begin om die vleis van die bene af te
haal. Die meeste van ons het gomelastiek-stewels aangehad, sodat dit
nie iets sou saak maak as ons in die bloed trap nie. Maar die Eskimo’s
het niks omgegee nie. Hulle kry natuurlik die vleis vir hulle gebruik.
Terwyl ons gesukkel het en twee of drie keer moes sny, het die Eskimo’s
baie vinnig en handig te werk gegaan, daar hulle al dikwels die soort
werk gedoen het. Na ’n paar uur was die geraamtes heeltemal sonder
vleis.
Van Karna het ons ses jagters met hulle kajaks saamgevat om ons te help
om walrusse te kry. Vier van hulle was vroeër saam met Peary; hulle
name was Etoekasjoek, Poead-loena, Koedloektoe en Kesingwa.
Laasgenoemde was een van die Eskimo’s wat saam met kapt. Bob teruggekom
het van 87 graad 47 noorderbreedte, net ’n kort end duskant die
Noordpool, toe hy in 1909 saamgegaan het met Peary wat self verder
gegaan het tot by die Pool.
Hulle is algar mooi manne, en alhoewel hulle maar min Engels kan praat,
tog vat hulle ’n ding gou en is hulle baie gaaf om by te kom.
Daar is twee gawe seuns. Die een is Poead-loena se seun Matak. Die
ander een is Nils wat sestien is. Hy het baie ligte hare—omtrent soos
myne—en blou oë. Hy kom van Suid-Groenland, en ek dink sy pa is ’n
Deen. Hy is baie handig in ’n kajak en is algemeen goedgeboud. Al is hy
drie jaar ouer as ek, kom hy tog nouliks tot aan my skouer. Hierdie
mense is natuurlik algar baie klein. Baie min van die mans is langer as
vyf voet vyf, maar hulle is so sterk gebou soos osse met kort bene en
dik lywe net ’n bietjie vet, dog hard. Dié seun Nils het al op sy eie
seehonde en narwalle doodgemaak.
Ons het ook ’n gawe Eskimo aan boord geneem met die naam van Kakoetia
wat meer of min beteken „die een met die sagte stem.” Hy is ’n knap
tekenaar en maak graag tekeninge van die wapens wat hulle gebruik en
van diere en ander dinge.
Ons het hom papier en potlode gegee, en in die loop van twee dae het hy
’n mooi klompie tekeninge gemaak. Party van hulle sal gebruik word as
versierings in die boek wat uit hierdie aantekeninge sal ontstaan. Dit
is baie prettig om te dink dat my boekie oor Groenland gedeeltelik
geïllustreer sal wees deur ’n regte Eskimo, en dat die prente self
werklik in die kajuit van die Morrissey geteken is in die
teenwoordigheid van my en Pa, daar ver in Walvis-Sond op
agt-en-sewentig graad noorderbreedte.
Later het ek uitgevind dat Kakoetia ’n seun is van Panikpa vir wie
kapt. Bob baie goed ken. Hy was een van Peary se manne en was ook ’n
kunstenaar. ’n Klompie van sy tekeninge verskyn in verskillende boeke
oor Peary se reise na die Poolstreek. Dit is interessant om te sien hoe
die gawe om te teken oorgeërf word van vader op seun.
Ons gaan vir Kakoetia ’n groot rol papier gee, ’n paar skryfblokke,
potloode en ’n mooi klomp pragtige tekenkryt, meestal „Crayola” wat
Oupa Bub vir my gegee het. Hy is baie in sy skik daaroor, en ek reken
hy sal in die winter baie pret hê deur prente te teken en te kleur. Ons
het vir hom natuurlik ook nuttige dinge gegee, want hy was baie gaaf
teenoor my. Ek hoop om vir hom later deur Rasmussen, of op ’n ander
manier, ’n kopie van die boek te stuur, want Pa sê sy naam moet op die
tietelblad verskyn as die persoon wat verantwoordelik is vir die
versierings.
HOOFSTUK XI
WALRUSJAG
Omtrent om halfsewe in die aand van die sestiende Augustus het ons ’n
kort end van Northumberland-Eiland ’n trop walrusse gewaar. Hulle het
heeltemal vinnig in die water vooruitbeweeg, terwyl hulle so nou en dan
dryf en baie soos seevarke opkom. Hulle kry die meeste van hulle kos op
die bodem van die see; dit bestaan uit „clams” en ander goed van die
aard.
Tussen hakies, kapt. Bob vis dikwels met ’n sleepnet om eksemplare van
die bodem van die see te kry, en hier in Walvis-Sond het hy nog die
beste trekke gemaak. Daar is „clams” en garnale in groot getalle. Dit
is die rede waarom die walrusse van hierdie plek hou.
In ’n paar minute was die Eskimo’s in hulle kajaks en agter hulle aan.
Dit was baie interessant om hulle dop te hou. Een Eskimo gaan voor die
trop en maak ’n groot lawaai om hulle aandag te trek. Dan kom die ander
jagters stadig en stilletjies van agter en probeer om miskien tot op
twaaf voet van hulle te kom, en dan word die harpoen met alle mag in
die walrus gegooi. Mens hoor dan ’n harde geblaas soos van stoom wat
ontsnap, deurdat hy sy asem optrek. Dan slaan hy met sy stert en
verdwyn. Die man in die kajak gee gou pad, om te verhinder dat die
walrus miskien onder hom weer opkom. Dan hou hulle die dobber dop—dit
is ’n opgeblaasde seehondvel wat aan die ent van die harpoen se tou
vasgemaak is om te sien in watter rigting die gekweste walrus gaan.
As die dobber wegtrek of deur die dier onder die water getrek word, dan
volg hulle. Dit is alles verskriklik gevaarlik en menige Eskimo word
beseer of doodgemaak as die verwoede walrus ’n aanval maak op hul ligte
bootjies wat hy met een stoot van sy slagtand kan verpletter. As die
walrus aanval, lig hy sy kop op en kom met sy slagtande neer op die
ding wat hy aanval, waardeur hy dit verskriklik oopskeur. Ek het hulle
al baie dobbers op die manier sien aanval.
As die walrus opkom en die manne kan naby kom, dan word die hele ding
weer herhaal, behalwe dat hulle dié slag probeer om naby genoeg te kom
om die dier met ’n speer dood te steek. Die origes bly dikwels naby die
gekweste en blaf en brul, baie nes die geloei van ’n koei, en proes en
blaas water uit. Dit is ’n verskriklike lawaai, en dit is baie
opwindend. As die ander naby kom, dan stamp die Eskimo’s met die
roeispane op die rand van die boot en skreeu om die walrusse af te
skrik, of anders mog die hulle aanval. Partykeer as hulle die walrusse
so wil verwilder, kom hulle tot drie of vier voet van hulle af.
Binne ’n kort tyd was daar vier walrusse geharpoeneer waarvan drie met
die speer doodgesteek was en gereed om op die Morrissey gehys te word.
Die gewonde een was aan die groot boot vas. Ons wou hom nie skiet nie,
want hy het ’n pragtige kop gehad, en ’n koeël beskadig maklik die
kopbeen en bederf dit as ’n eksemplaar.
Art, Pa en kapt. Bob het in die groot boot uitgegaan om hom te haal.
Die kaptein wou hom self doodsteek. Hy het vir Art georder om hom met
sy pyl en boog te skiet, Art het sewemaal na hom geskiet en hom elke
slag in die nek geraak. Hy het erg gebloei en was net briesend. Die
pyle sou sy dood veroorsaak het, maar hulle wou hom so gou as moontlik
afmaak.
Hy het so hard geruk dat hy die Morrissey geswaai het. Hy was nou aan
die skip vas met ’n Eskimo-tou wat van die vel van die gebaarde
seehond, of oeghsoegh, gedraai is. ’n Bewys van sy wonderbare krag is
die feit dat hy in staat was om die skip om te swaai.
Eindelik het hy hoop opgegee om los te kom en toe storm hy reg op die
groot boot af. Hy draai half op sy rug, sit een van sy groot vinne aan
elke kant van die boot se boeg en maak met sy slagtande ’n verwoede
aanval op die boot. Ons het op die dek gestaan en kyk, omtrent maar net
dertig voet van hom af, en kon die splinters sien waai. Hy het twee
gate dwarsdeur die boot gemaak.
Die Eskimo’s was in hulle kajaks en hulle en kapt. Bob het daarin
geslaag om die groot bul dood te steek. Een slag het hy direk onder ’n
kajak opgekom wat werklik so-te-sê van sy rug afgegly het toe die man
daarin weg roei vir al wat hy werd was.
Toe hy dood was, het ons die twee voorste takels van die stagseil aan
hom gehaak en hom aan boord gehys, ’n taamlik moeilike werk. Daarna het
ons die ander gaan haal wat die jagters doodgemaak het. In die geheel
was dit sewe en ’n kleintjie waarvan ek netnou sal vertel.
Wat mooi is by hierdie soort jag is dat nie ’n enkele pond vleis
verlore gaan nie. Mens kan sê dit is ’n seën vir die Eskimo’s. Hulle
vat elke stukkie en gebruik dit as kos vir hulle self en vir hul honde.
Ons koms het hulle net gehelp om ’n voorraad te kry. Ek reken hulle het
in die geheel vier of vyf ton vleis gekry van die walrusse en narwalle.
Daarna het Pa, Dan en ek in die klein roeiboot twee jagters in kajaks
gevolg. Hulle het reguit tussen ’n trop van omtrent veertig ingegaan en
een geharpoeneer en vir ons ’n teken gegee om hom te kom skiet. Daar
was ’n taamlike groot trop van hulle binne vyftig tree van ons wat
geproes, geknor en geblaf het. So nou en dan het een tot amper teenaan
ons boot afgedwaal. Hulle lyk vreeslik komieklik as hulle hul gesigte
met die baarde uit die water steek en ’n mens aanstaar soos kwaai ou
mans. Dan gee hulle ’n knor, blaas ’n straal stoom uit en verdwyn.
As hulle kwaad gemaak word soos nou, dan vorm hulle ’n kring met die
slagtande van die bulle na buite, na die jagters gekeer. Ek kan my nie
’n meer spannende soort sport voorstel nie. Ek wens ek kan eendag leer
om ’n kajak regtig goed te hanteer en probeer om self ’n walrus dood te
maak.
Toe ons taamlik naby was, skiet Pa vyf skote, en ek dink vier daarvan
het hom in die nek en in die kop geraak. Maar dit was net ’n 2.56
geweertjie—nie ’n groot kalieber nie—en het dus niks uitgevoer nie. Toe
skiet Dan ’n skoot met sy groot ver-draende geweer, en raak hom agter
in sy nek sodat hy dadelik omval. Hy het egter op die water gedrywe.
Baie van hulle sink sodra as hulle dood is.
Toe het ons teruggegaan na die een wat Dok en Keilerman geskiet het,
nadat ons die ander gehaal het. Twee jagters in kajaks het daar gewag.
Dit was ’n walrus-koei. Maar die interessantste was dat daar by haar in
die water twee kleintjies was. Die oudste een was ’n bulkalf, omtrent
’n jaar oud, reken ek.
Hierdie tweetjies wou ons lewendig in die hande kry, dus het Carl sy
lasso gaan haal. Pa het hom in ’n klein skuit soontoe geroei. Carl
staan daar en swaai, sy lasso gereed om te gooi as hy die kans kry.
Hulle roei tot teenaan die koei wat gedeeltelik bo die water drywe.
Toe die kalf met die slagtande opkom, gooi Carl sy tou, maar dit gly
af. Toe besef hulle dat dit makliker sou wees om die klein kalf sonder
slagtande te vang, daar hy skynbaar nie so wild was nie. Carl probeer
dus om hom te vang, en met sy derde gooi kry hy sy tou om die dier, wat
glad nie maklik was nie, want sy kop was klein en glibberig, en hy het
gou geduik.
Daar was ’n groot gespat en ’n gedoente. Die klein walrus was gladnie
so klein nie. Hy het omtrent 150 pond geweeg en was so sterk soos ’n
jong bul. Carl trek toe die tou oor die agterstewe en kry dit
uiteindelik nog ’n paar slae om die dier, en toe maak hy hom heeltemal
vas. Ten slotte het hulle hom na die Morrissey gesleep en toe is hy met
die takels vir die platboom-skuite op die dek gehys. In die tussentyd
het die ander jong walrus verdwyn.
Ek dink dis seker die eerste keer dat ’n walrus met ’n tou gevang is.
Dit is in elk geval die eerste keer dat hierdie „cowboy” dit reggekry
het. Ek weet dat ysbere al vantevore so gevang is.
Ons het die klein walrus twee dae lank aan boord gehou. Pa het hom
Halitosis genoem. Hy het nie al te lekker geruik nie. Ons het probeer
om hom melk te voer en hy het skynbaar deur ’n waterslang ’n bietjie
ingekry. Hy het vir elkeen kwaai geblaf. Maar dit was regtig treurig om
hom te sien net nadat hy aan boord gekom het. Die liggame van die ander
walrusse het in ’n groot hoop op die dek gelê. Hy begin toe dadelik
rond te snuffel totdat hy sy moeder kry, en toe gaan lê hy doodstil
teen haar.
Later het Harry hom op ’n pynlose manier doodgemaak, met kloroform. Hy
is toe gebalsem om net soos hy was, saamgeneem te word na die
Amerikaanse Museum vir Natuurstudie.
HOOFSTUK XII
NA JONES-SOND
Ons het al ons jagters by Karna agtergelaat, nadat ons ’n dag daar deur
gebring en rondgekuier en met die Eskimo’s afgereken het vir die werk
wat hulle vir ons gedaan het. Hulle het natuurlik al die walrusvleis
gekry, ook die vleis van nog twee narwalle wat gedurende ons
afwesigheid gevang is. Dit het ons aan dr. Rasmussen te danke gehad,
want hy het daarvoor gesorg dat elkeen sy uiterste bes doen om vir ons
die nodige eksemplare te verskaf.
Daar was in werklikheid nog drie narwalle, maar een kleintjie het Harry
heel gehou en gebalsem. Die geraamtes en kopbene van die ander het ons
ook saamgevat. Kellerman het ook lewende beelde geneem wat wys hoe mens
die dooie narwalle aan land bring en stukkend sny. Dit was in die nag
toe dit betrokke lug was en nie lig genoeg om portrette te neem nie.
Dus het ’n paar mans helder flikkerligte wat Kellerman gehad het,
opgesteek en die het die strand met ’n snaakse helder, amper
verblindende lig verlig.
Nadat die narwalle aan land gebring is, het Koedloektoe en die ander
groot stroke van die vel afgesny waarvan hulle algar baie hou. Hulle
het dit uitgedeel en al die mans het dit gretig geëet. Hulle manier om
dit te eet is om ’n groot stuk in die mond te stop totdat hy vol is,
dan sny hulle dit met ’n mes teen hulle lippe af. Hoe hulle nooit hul
neuse of lippe raaksny nie, begryp ek nie. Dit lyk in elk geval baie
komieklik, en behoort ’n goeie rolprent te maak.
Ek het ook narwalvel geproe, maar het dit niks lekker gevind nie. Dit
is taaierig en word skynbaar afgesluk sonder om gekou te word. Ek dink
die binneband van ’n outo sal omtrent net so lekker wees, behalwe dat
hy beter sal ruik.
Poeadloena en nog ’n jagter het saamgegaan na Northumberland-Eiland.
Die agtermiddag het ons nog ’n paar walrusse gekry, maar terwyl ons
rondgepeuter het om ’n paar lewende beelde te neem, het ons twee van
hulle verloor. Ek dink dit het die Eskimo’s ontmoedig, want hulle kon
nie begryp nie hoe die wit mense goeie vleis kon laat verlore gaan wat
hulle feitlik doodgemaak het deur allerhande fratse uit te haal vir ’n
man wat in ’n masjien kyk en ’n handvatsel draai. Daar was daarem een
groot walrus, en ons het sy vleis na Keate geneem, die dorpie waar ons
die jagters afgelaai het. Dit was net ’n klein endjie van die plek waar
ons skipbreuk gely het.
Daardie aand het ons begin om Baffin-Baai oor te steek na Jones-Sond
aan die Kanadese kant. Ons was eers van plan om verder noord te gaan na
Eta wat maar omtrent sestig myl vandaar was. Maar dit het laat in die
jaar begin word, en die Morrissey het vir kapt. Bob al baie moeilikheid
gegee. Al was hy goed heelgemaak, het hy darem nog ’n bietjie gelek en
’n klomp plekke het gebars. Die voorste dek het byvoorbeeld so erg
gelek dat toe die walrusvleis daar opgestapel was, die bloed afgetap
het tot in ons kajuit en die tafel, maar veral Bob Peary se kooi
besmeer het. Dit was eenvoudig onmoontlik om die dek in orde te bring,
want al die voeë moes opnuut toegestop word todat die skip weer na ’n
skeepswerf kon gebring word.
Dit het in elk geval raadsaam gelyk om nie verder noordwaarts te gaan
nie. Buitendien moes ons nog terug na Holsteinsborg om Hobbs se
geselskap te haal. As dit nie die geval gewees het nie, sou kapt. Bob
verder gegaan het na Eta.
Nadat ons een dag goed gevorder het met ’n stywe windjie vir ’n paar
uur, het ons die mond van Jones-Sond bereik, en daar is ons ontvang
deur ’n digte mis wat al ons takelwerk met ys bedek het. Nadat ons ’n
hele end in Jones-Sond geseil het in die hoop om die laerliggende land
te bereik waar ons miskien muskus-osse sou kry, is ons deur dik dryfys
teruggehou. Oornag is ook nuwe ys gevorm. Die winter was blykbaar net
om die hoekie.
Ons draai toe om en vaar weer na die mond en wag toe vir die mis om op
te klaar. Daar was aan alkante van ons volop dryfys, dus was dit nie
raadsaam om te waag om te ver in deur die ys gevang te word nie. ’n
Skielike windvlaag kon dit byvoorbeeld rondom ons vaswaai en ons totaal
verhinder om uit te kom.
Vroeg in die agtermiddag het die mis verdwyn en ons seil toe in
Craig-Hawe wat aan die noordekant van die sond by Ellesmere-Land lê.
Pa, Rasmussen, Dok en Joe, die matroos, gaan toe aan land en berig dat
die stasie gesluit was. Dit is die noordelikste poliesie-pos in die
wêreld en is gewoonlik deur die beroemde Noordwestelike
Berede-poliesiemag beset.
Tot ons groot teleurstelling was daar niemand by die stasie nie. Later
het ons verneem dat hulle verder noordwaarts getrek het na ’n nuwe
stasie op Ellesmere-Land. Ons het ’n briefie agtergelaat om te sê dat
ons daar gewees het. Daar was twee hoofgeboue, barakke en ’n pakhuis
met olievate en sakke steenkool daaromheen gepak. Alles het baie
netjies gelyk. Die geboue self was gesluit.
Toe ons Craig-Hawe verlaat, gewaar ons op ’n taamlike afstand twee
gebaarde seehonde op die ys. Toe die Morrissey naby die een kom, skiet
Art Young hom met ’n koeëlgeweer dood met ’n netjiese skoot dwarsdeur
die nek. Toe draai hy om en skiet na die ander een. Hy het hom wel
geraak, maar die seehond het van die ysskol afgeseil en waarskynlik
gesink.
Toe hulle die eerste seehonde kry, spring Jim, die matroos, wat gewoon
is om op die seehond-jag in Newfoundland gedurende die lente seehonde
dood te maak, op die ysskol en gee die seehond met ’n swaar haak wat
spesiaal vir die doel gemaak is, ’n hou oor sy kop. Dit het die kopbeen
gebreek, sodat die seehond nutteloos was as ’n eksemplaar vir
wetenskaplike doeleindes. Ek het dus orders gekry om uit te kyk na meer
van hulle, want ons wou baie graag ’n goeie eksemplaar hê.
Ons was nie seker of daar walrusse in Jones-Sond was nie. Maar Dok en
ek het spoedig omtrent ’n myl vorentoe drie diere op ysskolle gewaar
wat vir ons baie na groot seehonde gelyk het. Ons het hulle met die
verkyker dopgehou en dit blyk toe dat dit walrusse was, en dit nogal
besonder grotes.
Ons seil toe reguit na hulle toe en Carl en Dok en Cal en Pa sit in die
boeg klaar met hulle geweers. Toe hulle taamlik naby was, skiet hulle
en raak ook die walrus, maar sonder om hun dood te maak. Dit is baie
moeilik om hulle dood te kry en as daar nog enige lewe in hulle is,
seil hulle van die ys af in die water. Die arme groot walrus lig hom
toe met sy vinne op om te sien van waar die lawaai kom en wat dit
beteken.
Dit lyk of hulle in die water taamlik kwaai is, en dit is taamlik
moeilik om naby hulle te kom. Maar op die ys, lyk dit, is hulle baie
dom en treurig en lomp, soos ’n yslike lui koei. Maar daardie slagtande
van hulle is natuurlik verskriklik gevaarlik, en ek glo nie daar is ’n
dier wat met ’n walrus kan baklei nie, nie eers ’n ysbeer nie. Maar
hulle hoor en sien bepaald maar swak. En as hulle op ’n ysskol in die
son lê en slaap, en die water is so stil dat die ys nie skommel en
hulle stoor nie, dan is dit regtig maklik om baie naby hulle te kom.
Hierdie walrus, al het hy drie skote gekry, probeer om van die ysskol
af te kom. Toe skiet Carl hom met Pa se groot geweer dood. Ons laat
staan hom op die ysskol en gaan verder na die ander skol, waar nog twee
lê en slaap. Hulle het elkeen ’n raakskoot gekry, maar dit het hulle
darem nog geluk om die water te bereik. Carl gooi toe my harpoen van
die skip in die een, maar die ander een het gesink, hoewel Nielsen,
Rasmussen se bestuurder wat ons op hierdie deel van ons reis vergesel
het, hom amper met sy harpoen gekry het. Ons was jammer om hom te
verloor.