De agent voor de landverhuizers wreef zich vergenoegd in de handen,
omdat hij zoo gemakkelijk aan eenen dokter gekomen was, en keek naar
een stoomboot, die uit het Westen was gekomen, waarvoor nu plaats
aan de kade was gemaakt vlak tegen het Engelsche vaartuig aan.
Zijn scherpe blik zag, overal zoekend naar landverhuizers rond en
weldra ontdekte hij Njaedel en den opperloods, die juist aan wal
gekomen waren. Door de menigte drong hij heen en voegde zich bij hen.
"Landverhuizers, naar ik zie," zeide hij, terwijl hij hen groette.
De opperloods beantwoordde zijnen groet maar toen de agent hem
den reiszak, dien hij in de hand droeg, wilde afnemen, wilde
hij volstrekt niet hebben, dat die netgekleede heer zich daarmede
belastte. Intusschen praatte de agent onophoudelijk door en hielp hen
uit het gedrang, want velen spoedden zich naar het pas aangekomen
vaartuig. Njaedel volgde hen op den voet, hij zag alles met groot
mistrouwen aan.
"Zie zoo..... daar ligt de boot op welke gij de reis zult maken, een
prachtig vaartuig.... first class altogether, hebt gij al biljetten?"
"Neen!" antwoordde de opperloods.
"Very well! De biljetten krijgt gij aan boord, wees zoo goed aan
boord te gaan!"
"Hoe laat vaart de boot af?" vroeg Njaedel.
"Morgen ochtend heel vroeg," antwoordde hij en met eenen woordenvloed,
die Njaedel bijna deed duizelen, begon hij al de voordeelen van
de onderneming, waarvoor hij passagiers werfde, op te sommen; hoe
gelukkig het voor hen was, dat zij dadelijk, toen zij aan land kwamen,
hem ontmoetten, en hoe gemakkelijk het was, dat zij van avond reeds aan
boord konden komen, dat zij op deze manier de kosten voor huisvesting
spaarden, enz.
Dit laatste betoog had de gewenschte kracht; zij volgden den agent
naar boord en in minder dan een kwartier hielp hij hun aan kooien op
de tweede klasse voordeks. Hij droeg zorg voor de biljetten, ontving
de vooruitbetaling, schreef de quitantie, en beëindigde de zaak,
door de handen vrij hard tegen elkaâr aan te slaan, herhalende:
"all right, first class altogether!"
Toen dit alles in orde was, gingen zij weer aan land. Njaedel
fluisterde den opperloods in 't oor: "Wanneer... die mooi gekleede
mijnheer maar geen schelm is, hij praatte zoo in eenen adem door."
De opperloods lachte medelijdend en zei, dat dit Amerikaansche manier
was. Hun bleef nog over zich omtrent "de zaak" op de hoogte te stellen
en Christine in het hospitaal te bezoeken.
Njaedel was van meening, dat zij regelrecht naar den koning moesten
gaan, maar de opperloods lachte weer medelijdend en begon aan allen,
die hij ontmoette, den weg naar het ministerie te vragen.
Hij had geen geluk; de meesten lachten of antwoordden met eene
geestigheid, anderen bleven staan om hen na te kijken. Zij zagen
er ook in het oog vallend uit: de kleine, roodwangige opperloods in
zijn geel zeemansbuis en pelsmuts en de reusachtige gestalte, naast
hem, met den gekromden rug, den dikken verwarden langen baard en de
buitengewoon heldere onschuldige kinderoogen.
Zij gevoelden, dat zij de opmerkzaamheid trokken, vooral toen zij
in de voorname stadswijken kwamen. De opperloods vroeg niet meer zoo
direct aan ieder den weg; aan den hoek van het postkantoor gekomen,
zeide hij moedeloos: "Het is waarachtig al tien uur."
Juist keken zij op den kerktoren, toen een net gekleed heer met
papieren onder den arm den hoek omkwam.
De opperloods vatte moed en zei: "Neem mij niet kwalijk.... maar kan
u ons ook zeggen, waar het ministerie is."
"Welk ministerie?"
"Is er meer dan één," vroeg de opperloods op moedeloozen toon.
"Och mijn beste man," antwoordde de heer, "hoe zou het oude Noorwegen
het met één Departement kunnen stellen! maar wat komt gij eigenlijk
in het Departement doen?"
"Naar "de zaak" vragen," antwoordde Njaedel.
"Dat is te zeggen," verklaarde de opperloods nader, "het is over het
wier aan het strand en een groot afvoerkanaal of sloot."
"Ja, groote afvoerkanalen vindt men in alle departementen meer dan
genoeg," zeide de zoo goedig uitziende heer, "maar met het wier is
het eene andere zaak."
"Het is aan dat departement, waar een minister is," verklaarde de
opperloods verder.
"Och mijn beste buitenman, waar is geen minister! Wij hebben er elf
van dat soort."
Nu zonk den opperloods de moed geheel in de schoenen, en hij zag
zijnen vriend radeloos aan.
"Daar heb ik een broer," zeide Njaedel.
"Ah zoo! en hoe heet hij?"
"Hij heet Anders--Anders Mo."
"Ah, Mo! o dien ken ik heel goed; zoo zoo, is hij uw broer, gaat dan
beiden maar met mij mee, ik ga denzelfden kant uit." Hij ging vooruit
en de beide anderen volgden hem.
"Hij hoort tot de echt voorname lui," fluisterde Njaedel, "want hij
schaamt zich naast ons te loopen."
"Ik vertrouw hem nog niet recht," antwoordde de opperloods voorzichtig.
"Hier breng ik u twee echte exemplaren van het uitstervend dierenras
"Volk" zeide George Delphin tot Mortensen, toen hij met den opperloods
en Njaedel de kamer, waarin deze zat, binnen kwam; "en hier mijne
heeren," en hij wendde zich tot de twee reizigers, "ben ik zoo vrij
u den waren "vriend des Volks," den heer Mortensen voor te stellen."
De redacteur stond op en boog deftig, ofschoon hij nooit recht op zijn
gemak was, wanneer de hoofdcommies schertste. In eenige hoogdravende
bewoordingen zeide hij, welk een genoegen het hem deed, zoo van
aangezicht tot aangezicht te staan tegenover hen, die de eigenlijke
kern van het volk uitmaakten. Noorwegens eerlijke, vrije mannen, enz.
Deze kleine comedie lokte Oerseth en drie of vier andere heeren uit de
aangrenzende kamers; de opperloods had echter het bolle bleeke gelaat
van Mortensen nauwkeurig beschouwd en voelde, dat hij op het punt
stond in drift uit te barsten; toch gelukte het hem zich te bedwingen.
"Deze heeren," zeide de bureau-chef, terwijl hij zich gereed
maakte heen te gaan, "beveel ik uwe bijzondere zorg aan, mijnheer
Mortensen! en ik betwijfel volstrekt niet of gij zult met vreugde van
de gelegenheid gebruik maken, u den waren Vriend des Volks te toonen."
"Pardon, mijnheer Delphin," antwoordde Mortensen een weinig knorrig,
"maar van daag hebben wij wezenlijk geen tijd gekheid te maken."
"Gekheid," zeide Delphin, "gekheid? Hoorde wellicht een der heeren
of de commies Mortensen van "gekheid" sprak?--Ik kan mij zulks niet
voorstellen"--vervolgde hij, terwijl de schampere glimlach, die de
schrik zijner vijanden was, zich om zijne lippen plooide, "ik kan mij
de mogelijkheid niet voorstellen, dat de commies Mortensen een bevel,
dat ik hem geef, als "gekheid" zou opvatten. Deze twee heeren komen
hooren naar eene zaak over strandwier en over een groot afvoerkanaal,
die bij ons Departement is ingediend. Wees zoo goed mijnheer Mortensen
oogenblikkelijk naar alle papieren, die zaak betreffende, te zoeken
en de heeren de noodige inlichting te geven."
De Redacteur zag vuurrood van kwaadheid en de anderen, bemerkende
welke wending de comedie nam, slopen naar hunne plaatsen en bogen
zich over hun werk.
Nu nam de opperloods Sechus het woord:
"Neem mij niet kwalijk mijnheer, maar--maar wij willen liever den
minister zelven spreken--ik wil niets met dien mijnheer te doen
hebben."
"Ja, daarin heb je gelijk," antwoordde de bureau-chef, en bracht
de twee boeren door al de vertrekken tot in de wachtkamer van den
minister. Hier verzocht hij hen te wachten, omdat deze nog niet op
het bureau was.
Het duurde bijna een uur vóór hij verscheen--en bitter slecht geluimd.
Gedurende zijn ministerieele loopbaan had de heer Bennecken geleerd,
om, hoe slechter hij gehumeurd was, een des te opgeruimder gezicht te
zetten. Vandaag had hem zulks echter ontzettend veel moeite gekost,
want de verdrietelijkheden waren al vroeg begonnen, en hadden hem
geen oogenblik met rust gelaten.
Na de ongelukkige scène met Johan had hij een langdurig onaangenaam
tête-à-tête met zijne vrouw gehad: Het had hem veel moeite gekost
de energieke dame aan het verstand te brengen, dat dwangmiddelen en
opsluiting geene afdoende middelen waren om een schandaal te voorkomen
en waren dus tot de conclusie gekomen, dat het het beste zou zijn de
zaak te laten zooals zij was en haar op hunne eigenaardige manier
aan de wereld mee te deelen: Johan had lust een tocht naar Amerika
te maken en Hilda zou hem voor pleizier vergezellen.
"Ach God! geen mensch zal het gelooven," jammerde Mevrouw!
"Dat hangt geheel af van de wijze, waarop wij het vertellen,"
antwoordde haar man.
Ter nauwernood was deze zaak beklonken, of onze candidaat Alfred kwam,
heel zuinig kijkende, binnen. Hij was gedwongen geweest eenen wissel
te accepteeren en die verviel vandaag en.... en.... De minister
werd woedend en Alfred kreeg eenen duchtigen uitbrander; mevrouw
schoof hem zachtjes de kamer uit en beloofde hem bij te springen
met het huishoudgeld. En al deze verdrietelijkheden moesten juist
plaats hebben op den gewichtigen dag, waarop men zijne majesteit den
koning na eene lange afwezigheid verwachtte, op eenen tijd, waarin
het van het grootste gewicht was voor het bezoek des Konings alles
zoo feestelijk mogelijk in orde te hebben.
Toen de minister dan ook door de deur, waarvan hij alleen den sleutel
bezat, op zijn bureau kwam, kostte het hem op het gezicht van de
twee zonderlinge gestalten, die er zaten, groote moeite eenen vloek
te weerhouden.
De opperloods stond dadelijk op en begon de zaak zóó voor te dragen,
alsof hij een van buiten geleerd lesje opzegde. Tot Njaedels
ongeveinsde bewondering sprak hij den minister telkens met "Uwe
Hoogheid" aan.
De minister staarde hem een oogenblik aan, opende daarna de deur van
het vertrek van den secretaris, die voor de verzending van de ingekomen
stukken naar de verschillende afdeelingen zorg moest dragen, en vroeg:
"Wat zijn dat voor lieden, die daar binnen zitten?"
"Ik weet het niet.... neen werkelijk ik weet het niet, Excellentie,"
antwoordde de secretaris, een klein mager man met grijs haar;
"de bureau-chef Delphin heeft hen hier gebracht, ik weet er niets
van.... volstrekt niets."
"Dat is juist iets voor u," mompelde de minister, "ga den bureau-chef
zeggen, dat ik hem verzoek dadelijk hier te komen."
"Oogenblikkelijk.... oogenblikkelijk... Excellentie!" en met eenen
sprong was hij van den kantoorstoel, liep een paar maal geheel ontdaan
rond om zijnen hoed te zoeken, doch zich bij tijds herinnerende, dat
hij de straat niet op behoefde, liep hij eindelijk naar Delphin's
kamer, om deze de boodschap van den minister over te brengen. De
minister liep terwijl hij op Delphin wachtte, de kamer op en neer;
de opperloods was stom van verbazing en begon de geheele affaire vrij
dwaas te vinden. De minister had er gedeeltelijk zelf toe bijgedragen,
dat Delphin zoo snel eene schitterende carrière had gemaakt. In
den laatsten tijd echter was hij niet al te zeer over hem voldaan;
hij begon hem een weinig te wantrouwen, en had zich voorgenomen,
om hem, zoodra zich een gepaste gelegenheid voordeed, aan te raden,
naar eenen post in eene der kleine steden te solliciteeren.
Ondertusschen was George Delphin met zijne scherpe tong en zijne
goede relatiën altijd een man, met wien het maar best was op goeden
voet te staan, vooral wanneer er een schandaal te duchten was.
"Beste kamerheer," begon hij, toen deze binnenkwam, "gij kunt mij
een groot pleizier doen. Zijne majesteit de koning komt, zooals gij
weet, tegen vier uur. Dientengevolge zal een groot gedeelte van de
notabelen der stad bij mij een déjeuner à la fourchette gebruiken,
vóór den feestelijken intocht.... ik hoop, dat gij, Delphin, mij de
eer zult bewijzen, ons met...."
Delphin boog.
"Nu was er nog iets, wat ik u vragen wilde, beste Delphin. Mijne
vrouw zou het zeer aangenaam vinden, wanneer gij haar een weinig
bij het arrangeeren behulpzaam wildet zijn,--dat behoort eenmaal
tot eene van uwe vele talenten,--want Adelaïde is vandaag een weinig
geëchauffeerd... verschillende omstandigheden... hm..." de minister
beproefde even te glimlachen.... "zooals gij ongetwijfeld hebt
gehoord, heeft Johan er lang over gedacht een tocht naar Amerika te
maken..." Delphin was beleefd genoeg een bevestigend antwoord te geven.
"Dit is weer zoo'n inval van hem," zeide de minister schertsend,
"en nu presenteert zich juist eene goede gelegenheid: een plaats
als dokter op een landverhuizersvaartuig is hem aangeboden, maar
't mooiste van de grap is dat Hilda voor pleizier met hem meegaat."
"Hilda!" riep Delphin en viel geheel uit zijne rol.
"Ja, ja," zeide de minister lachend, "een zonderling denkbeeld, niet
waar? Adelaïde wilde eerst volstrekt hare toestemming niet geven, maar
ik zeide: laat haar meereizen; eene reis naar Amerika is tegenwoordig
eene kleinigheid, een tochtje dat men voor zijn pleizier doet, en
daar dokter Rhode van meening was, dat de zeelucht.... hm!...."
Delphin mompelde eenige beleefde volzinnen, en de minister was zeer
over zich zelf te vreden; toen Delphin op het punt stond het vertrek te
verlaten, vroeg hij fluisterende: "Wat zijn dat voor vreemde Chinezen,
die gij mij op den hals hebt geschoven?"
"Boeren van de Westkust, die naar eene zaak komen informeeren, welke
aan ons Departement ingediend is. Ik trok mij hun lot een weinig aan,
daar Mortensen hen wat onaangenaam behandelde. Ik meende dat het
beter was geene aanleiding te geven dat...."
"Volkomen juist geoordeeld, waarde kamerheer, ik zal hen eens
aanspreken. Ja Mortensen is, onder ons gezegd, soms wel wat ruw."
De bureau-chef ging weg en de minister zei vriendelijk tot de twee, die
te wachten zaten: "Nu, luidjes, nu ben ik geheel tot uwen dienst. Het
was dus eene zaak aangaande...."
"Aangaande het recht op een deel van het strandwier," zeide de
opperloods.
"Het recht op een deel van het strandwier," de minister schelde--"gaat
zoo lang zitten, die zaak zullen wij eens spoedig in orde maken,"--hij
schelde weer,--"is de zaak kort geleden bij ons ingediend?"
"Aanstaanden herfst wordt het twee jaar," zeide Njaedel.
De minister sprong verschrikt van zijnen stoel op, toen hij die
grove stem hoorde, daarna opende hij de deur van het vertrek met den
afzonderlijken ingang en riep: "Mo!" Mo was er niet; de minister liep
naar de andere deur en joeg den secretaris een' doodelijken schrik
aan, toen hij, duchtig met zijne sleutels rammelende--dit was altijd
een teeken van slecht humeur--hem naar eene zaak over "wier" vroeg.
De secretaris begon ijverig in de protocollen te zoeken; hij bladerde
van voren naar achteren en van achteren naar voren, maar niets, wat
op deze verd.... zaak de minste betrekking had, kon hij vinden, en zij
was toch, zooals de minister zeide, reeds twee jaar geleden ingediend.
Daar al dit zoeken vruchteloos was ging de minister door de andere
vertrekken en kwam eindelijk in Mortensen's kamer, waarin hij nooit
van zijn leven den voet had gezet, overal schrik en angst met zijne
rammelende sleutels en zijne vraag naar eene zaak over "wier" te
weeg brengende, want niemand kon zich herinneren van die zaak te
hebben gehoord.
Mortensen waagde eenigszins boosaardig aan te merken: "de bureau-chef
is reeds vertrokken, misschien wist hij er iets van."
"De hoofdcommies moest voor zaken uitgaan, en buitendien moet die
zaak reeds lang geleden door hem overgedragen zijn," antwoordde
de minister op strengen toon, "ik begeer, dat deze geschiedenis
dadelijk in orde wordt gebracht. De stukken moeten gevonden worden,
hebt gij mij begrepen mijneheeren, zij moeten voor den dag komen
en oogenblikkelijk!"
De minister keerde naar zijn bureau terug en het gansche
Departementsgebouw kreeg op eens het uiterlijk--een buitengewoon
iets--van een mierennest. Deuren werden opengeworpen en toegeslagen;
angstige gezichten vertoonden zich en verdwenen; planken en loketten
werden nagezien, pakketten nauwkeurig onderzocht; de schrijvers
draafden door de lange gangen heen en weer, gingen trappen op en
trappen af, kwamen zelfs tot op den zolder en zochten in blinde
vertwijfeling tusschen stof en papier. De angst steeg elke minuut;
van tijd tot tijd opende de minister de deur van zijn bureau en
vroeg tot grooten schrik van den secretaris, die als een drijftol
ronddraaide wanneer hij het gelaat van den minister maar zag: "Nu,
zijn de stukken nog niet gevonden?"
Doch in de verwarring werd eene vraag gedaan, die van mond tot mond
ging, totdat zij eindelijk als een diepe zucht door het geheele
gebouw werd geslaakt: "Waar blijft Mo toch? Waarom komt Mo.... Mo de
almachtige niet?" Eindelijk kwam hij. Behoedzaam, bleek, glimlachend
sloop hij in de kamer van den minister, juist toen daar een groot
aantal verschrikte ambtenaars bijeen waren, die allen hun best deden
te bewijzen, dat die zaak onmogelijk door hunne handen had kunnen gaan.
Allen ademden ruimer, toen de kleine man binnentrad, en de minister
hem gejaagd vroeg of hij iets aangaande die zaak in quaestie wist.
"Ja," antwoordde Mo, "die ligt in den chaos."
"In wat?" vroeg de minister.
"In den chaos van Mortensen," antwoordde Mo glimlachende.
"Daar gij weet, waar de stukken zich bevinden, zoo breng ze hier,"
beval de minister.
Anders Mo verliet het vertrek; achter hem ging Mortensen, die buiten
zich zelf van woede was, en Mortensen volgden de anderen.
"Was dat je broeder?" vroeg de minister.
"Ik meende hem aan zijne stem te herkennen," antwoordde Njaedel
eenigszins op weifelenden toon, "maar hij was niet zoo groot als mijn
broer, vond ik, en hij zag er zoo oud uit."
De minister bedacht, dat deze scène mogelijk een minder goeden indruk
op de twee boeren kon maken en dat wilde hij liefst niet. Daarom zei
hij vriendelijk tot den opperloods: "Hoe heet ge vriendschap?"
"Lauritz Boldemann Sechus."
De minister was een en al verwondering op het hooren van dien
welluidenden naam, en toen Sechus hem vertelde, dat hij den post van
opperloods had bekleed, nam hij eenen stoel en ging naast hem zitten,
begon een gesprek en klopte hem nu en dan vertrouwelijk op de knie.
"Vertel mij eens, opperloods, is het leven aan de kust niet dikwijls
moeielijk en gevaarlijk?"
"Och ja, Uwe Hoogheid; wanneer de zeelui zich bij stormweer ver in
zee wagen, bekomt het hun soms slecht."
"Ja, ja," antwoordde de minister, en hij maakte eene beweging met de
hand. "Ik denk zoo dikwijls met trotschheid aan deze wereldberoemde,
onverschrokken loodsen, die langs onze gevaarlijke kusten wonen,
en het verheugt mij zeer in de gelegenheid te zijn met één van hen
persoonlijk kennis te maken."
"Hé?" vroeg Sechus, "ja, ziet u, eigenlijk ben ik nu juist niet zoo'n
loods en Njaedel ook niet."
"Hm!" zeide de minister en brak dit gesprek af; "de groote
haringvisscherij op de Westkust is wel een bron van groote verdienste
in de streek waar gij woont."
"O ja, voor hen die er wat van meekrijgen," antwoordde Sechus, die
vond, dat de minister een echte spotvogel was.
"Een bont, afwisselend leven moet het zijn in den tijd waarop de
visscherij het levendigst is," ging de minister voort; "zulk een
toeloop van bewoners uit de verschillende deelen van het land moet
gewis voordeelig op de ontwikkeling van het volk werken."
"Ja, Uwe Hoogheid, groote vechtpartijen hebben er dan plaats."
"Hm.... zeker, zeker! kleine schermutselingen, maar zeg mij nu
eens,"--de minister veranderde weer van onderwerp,--"wanneer zoo vele
lieden samenstroomen, waar krijgen dan allen nachtverblijf?"
"Och!.... Uwe Hoogheid," antwoordde Sechus, "met slapen nemen zij het
niet zoo nauw. De meesten leggen zich op den buik en dekken zich zoo
goed als zij kunnen met den rug toe."
Bum.... Bum.... Bum, neuriede de minister, terwijl hij al rammelende
met zijne sleutels het vertrek op en neer liep.
De opperloods, die zich volstrekt niet bewust was, iets gezegd te
hebben dat niet te pas kwam, maar integendeel vond, zooals reeds gezegd
is, dat de minister heel familiaar met hen omging, trok Njaedel even
bij het buis en fluisterde: "ik geloof, dat ik met hem eens over den
weg spreek."
Njaedel knikte toestemmend en Sechus stond weer van den stoel op.
"Neem mij niet kwalijk.... Uwe Hoogheid.... maar er is nog iets,
waar ik heel gaarne alles van wist."
"Tot uwen dienst, opperloods."
"Staat Uwe Hoogheid niet boven alle lensmands, rotmeesters en
ingenieurs van de openbare wegen?"
"Ja, ja, vriend."
Het oog van den opperloods glansde van vreugde. Eindelijk had hij
dan den rechte te pakken; nu zou hij alles, wat hem aangaande dien
weg zoo lang op het hart had gelegen, den minister zeggen, en zijne
lang verkropte woede gaf zich dan ook lucht in eenen woordenvloed,
waarvan zijn toehoorder de helft niet begreep.
"Van welk stuk van den weg is er sprake," vroeg deze, terwijl hij op
eene groote landkaart wees.
Sechus, die daar hij op zee gevaren had, gewoon was met kaarten om
te gaan, had dit spoedig gevonden.
De minister zette zijn gouden lorgnet op, nam eenen passer uit
eene étui, die op de tafel lag, en mat het stukje met de grootste
nauwkeurigheid.
Daarna zeide hij op zijne kalme, vloeiende manier "zie, opperloods,
dit is alleen eene kaart van onze wegen. Zoo gij u al deze roode,
gele en blauwe lijnen, als eene lijn kondt voorstellen, zou die zeer,
zeer lang zijn, nietwaar?"
Ja, dit stemde de opperloods gaaf toe, ofschoon hij niet begreep,
waar de minister heen wilde.
"En wees nu zoo goed, de ruimte te beschouwen, die zich bevindt
tusschen de beenen van den passer,... gij ziet, dat die niet veel
grooter is dan de dikte van een stuk karton."
De opperloods staarde beurtelings den minister en den passer aan.
"Zie nu, opperloods Sechus, zoo klein is het stukje van den weg,
waarover gij u beklaagt, in verhouding tot het overige deel van
onze wegen, en zijt gij nu niet overtuigd, dat het misschien ja,
wat zal ik zeggen--een weinig te veel is verlangd, dat hij, die dit
zoo samengestelde net van dijken en wegen in zijn hoofd moet hebben,
dat hij, herhaal ik, zijne bijzondere zorg.... zijne bijzondere zorg
zeg ik, over zulk een onbeduidend stuk van het geheel zou moeten
uitstrekken"--en de minister hield den opperloods den geopenden passer
voor den neus. Deze stond met den mond vol tanden. Heel duidelijk was
hem de zaak niet geworden, maar hij voelde, instinktmatig, dat men hem
om den tuin leidde en hetzelfde gevoel dat hem eenige oogenblikken te
voren bezielde, alsof er iets in hem kookte,--overviel hem. Gelukkig
werd de deur geopend, en trad Anders Mo binnen, gevolgd door Mortensen,
den secretaris en eenige anderen, die in het zijvertrek bleven staan
om te hooren hoe die merkwaardige zaak zou afloopen.
Mo had, niettegenstaande alle tegenstribbelingen van Mortensen,
den geheelen chaos doorwoeld, en achter in het loket vond hij een
verkreukeld pakket in een geel omslag, dat hij heel bedaard voor den
dag haalde.
Allen waren het eens, dat Anders die documenten met het een of ander
boosaardig plan daar had verstopt.