στρατιωτικού. Εξ αρχής της επαναστάσεως μέχρι της ελεύσεώς του
το στρατιωτικόν δεν ετακτοποιήθη· ο στρατιώτης υπέκειτο μάλλον
εις τον αρχηγόν του ή εις την κυβέρνησιν, διότι ο αρχηγός του
εφαίνετο ότι τον έτρεφε, τον εμισθοδότει και τον επροβίβαζεν·
οι πλείστοι δ' αυτών συνήθως είχεν το πολλοστημόριον όσων
ελάμβαναν διαταγήν να στρατολογήσωσι, τινές δε μόνους τους
ψυχουιούς των· απήτουν όμως σιτηρέσια και μισθούς δι'
ολόκληρον τον εν τη διαταγή αριθμόν. Αλλ' η παράλυσις, εν ή
ευρέθη το στρατιωτικόν επί της ελεύσεως του κυβερνήτου,
βλαπτική κατά τα άλλα, συνέτεινεν εις την επί το βέλτιον
ανάπλασίν του ως διαλύσασα τον προϋπάρχοντα σύνδεσμον αρχηγού
και στρατιώτου. Ο κυβερνήτης ήθελε να οργανίση το στρατιωτικόν
εις χιλιαρχίας· πάμπολλοι στρατιώται Στερεοελλαδίται επλανώντο
εν τη Πελοποννήσω άποροι και κακοποιούντες τους αδυνάτους. Ο
κυβερνήτης, προθέμενος ν' απαλλάξη την Πελοπόννησον της
μάστιγος ταύτης, να εξοικονομήση τους στρατιώτας τούτους και
να τους αναδείξη ωφελίμους εν τη κατά την στερεάν Ελλάδα
εκστρατεία, τους εκάλεσεν όλους εις Τροιζήνα, όλους ηύρε
προθύμους και ανέδειξε κατά πρώτην φοράν τους στρατιώτας των
αρχηγών στρατιώτας της κυβερνήσεως, αποσπάσας αυτούς εκείνων
αθορυβήτως και θέσας υπό την οδηγίαν άλλων αρχηγών αγογγύστως.
Αφ' ού δε ειδοποιήθη ότι συνήχθησαν, επέβη εις το υπό τας
διαταγάς του αγγλικόν δίκροτον την 12 φεβρουαρίου, και
συνοδευόμενος υπό δύο φρεγατών ρωσσικών και μιας γαλλικής,
μετέβη εις Πόρον, όπου τα μεν συμμαχικά πλοία τον εχαιρέτησαν
ως αρχηγόν έθνους, οι δε κάτοικοι πάσης τάξεως και οι επί
τούτω μεταβάντες εκεί εκ Τροιζήνος αξιωματικοί των ατάκτων
Ελλήνων τον εδέχθησαν όλοι ενθουσιώντες επί του παραθαλασσίου,
τον συνώδευσαν εις την εκκλησίαν, όπου εψάλη η συνήθης
δοξολογία, και εκείθεν εις την κατοικίαν του. Την πέμπτην δε
ημέραν της εις Πόρον αφίξεώς του, συνοδευόμενος υπό των
διοικητών των συμμαχικών πλοίων και των αξιωματικών Ελλήνων,
μετέβη εις την επί της απέναντι όχθης Τροιζηνίαν, όπου
χαίροντες και αλαλάζοντες τον εδέχθησαν οι στρατιώται,
προηγουμένου του Υψηλάντου, ον απρακτούντα μελετών ο
κυβερνήτης να διορίση γενικόν αρχηγόν αυτών έστειλεν εκεί
πρότερον εις διατήρησιν της ευταξίας και εις οργανισμόν των
χιλιαρχιών· επιθεωρήσας δε το στράτευμα απέπλευσε την
επιούσαν, διαρκούντος του οργανισμού των χιλιαρχιών, υπό την
αυτήν συμμαχικήν συνοδίαν εις Ναύπλιον. Είπαμεν, ότι επί της
εκείθεν διαβάσεώς του οι κατέχοντες τα φρούρια τω επρόσφεραν
αυθόρμητοι και αυτά και εαυτούς· πολλοί όμως αμφίβαλλαν περί
της ειλικρίνειας των· αμφίβαλλε και αυτός ο κυβερνήτης· αλλ'
οι φρούραρχοι εφάνησαν ευπειθέστατοι και παρέδωκαν και τα
φρούρια και εαυτούς και τα μεν φρούρια έθεσεν ο κυβερνήτης υπό
τας διαταγάς του Εϋδέκου, αυτούς δε διέταξε να τον
συνακολουθήσωσιν εις Τροιζήνα, ίνα καταταχθώσιν εν ταις
οργανιζομέναις χιλιαρχίαις. Η παράδοσις των φρουρίων τούτων
εκραταίωσε την αρτισύστατον κυβέρνησιν και εμεγάλυνε δικαίως
το όνομα του κυβερνήτου και εντός και εκτός της Ελλάδος.
Τοιουτοτρόπως διαθέσας τα του Ναυπλίου, επανήλθε διά ξηράς εις
Τροιζήνα, όπου, αφ' ού αι χιλιαρχίαι διοργανίσθησαν, έστη εις
το μέσον αυτών, τας ώρκισε, ταις παρέδωκε τας σημαίας, και τας
μεν απέστειλεν εις Ελευσίνα υπό τον Υψηλάντην ως στρατάρχην
κατά την Ανατολικήν Ελλάδα, δύο δε ατελείς εις την Δυτικήν υπό
τον εκεί αρχιστράτηγον, διατάξας αυτόν να οργανίση ομοιομόρφως
και τα εκεί στρατιωτικά σώματα.
Τακτοποιηθέντων των στρατευμάτων, εκηρύχθη η πώλησις των
προσόδων της Πελοποννήσου, και εγένετο μετά πολλής ωφελείας
του ταμείου. Αι πρόσοδοι του αιγαίου ήσαν ήδη εν μικρά τιμή εξ
αιτίας των ανωμαλιών ηγορασμέναι, η δε ασφάλεια, ην ήρχισε ν'
απολαμβάνη εσωτερικώς και εξωτερικώς η επικράτεια, υπέσχετο
σημαντικόν κέρδος. Ο κυβερνήτης, ευρών ευλογοφανή αφορμήν το
άτακτον της τότε δημοπρασίας, τας εδημοπράτησεν εκ νέου,
αποζημιώσας τους πρώην αγοραστάς και ωφελήσας το ταμείον.
Διαθέσας δε τα των προσόδων επανήλθεν εις Ναύπλιον διαβάς την
Κόρινθον και αντικαταστήσας τακτικήν φρουράν επί της
Ακροκορίνθου· ησχολήθη δ' επί της εν Ναυπλίω διατριβής του και
εις τα περί του διοικητικού οργανισμού του κράτους. Επί της
διοικητικής επιτροπής τα διοικητικά καθήκοντα ανετέθησαν εις
τας κατά τόπους δημογεροντίας. Το σύστημα τούτο επεκράτησε και
επί της αντικυβερνήσεως, ώστε διοικηταί δεν υπήρχαν· μόνα τα
αστυνομικά και φρουραρχικά καθήκοντα μετήρχοντο άνδρες
στελλόμενοι παρά της κυβερνήσεως. Η δε συνέλευσις της
Τροιζήνος, αισθανομένη την κατά το επί τουρκοκρατίας σύστημα
ατοπίαν των πολυαρίθμων επαρχιών, εψήφισε την συνένωσιν
πολλών, και τα αθροίσματα των επαρχιών τούτων επωνόμασεν ως
επί των βυζαντινών θεματαρχίας. Την αυτήν οδόν βαδίσαντος του
κυβερνήτου συναινέσει του πανελλήνιου, διηρέθη η Πελοπόννησος
εις επτά τμήματα, αι δε νήσοι εις έξ. Εδόθησαν δε αυτοίς
αρχαίαι ονομασίαι. Το πρώτον τμήμα της Πελοποννήσου εκ των
επαρχιών Άργους, Ναυπλίου, Κάτω-Ναχαγέ και Κορίνθου ωνομάσθη Α
ρ γ ο λ ί ς· το δεύτερον εκ των επαρχιών Καλαβρύτων, Βοστίτσης
και Π. Πατρών, Α χ α ΐ α· το τρίτον εκ των επαρχιών Γαστούνης
και Πύργου, Ή λ ι ς· το τέταρτον εκ των επαρχιών Αρκαδίας,
Νεοκάστρου, Μοθώνης και Κορώνης, Ά ν ω-Μ ε σ σ η ν ί α· τα
πέμπτον εκ των επαρχιών Νησίου, Καλαμάτας, Εμλακίων,
Ανδρούσης, Λεονταρίου, Μικρομάνης και δυτικής Σπάρτης, Κ ά τ ω
Μ ε σ σ η ν ί α· το έκτον εκ των επαρχιών Μονεμβασίας, Μιστρά,
Πραστού και ανατολικής Σπάρτης, Λ α κ ω ν ί α· και το έβδομον,
εκ των επαρχιών Φαναρίου, Καρυταίνης, Τριπολιτσάς και αγίου
Πέτρου, Α ρ κ α δ ί α.
Αι δε νήσοι διηρέθησαν εις δύο κλάσεις, εις Σποράδας και
Κυκλάδας, εκατέρα δε υποδιηρέθη εις τρία τμήματα λαβόντα και
ταύτα την ονομασίαν από της φυσικής θέσεώς των· ωνομάσθησαν δε
εκ μεν των Σποράδων, β ό ρ ε ι ο ι μεν ή Σκιάθος, η Σκόπελος,
η Σκύρος, τα Ηλιοδρόμια και τα Ψαρά· α ν α τ ο λ ι κ α ί δε η
Σάμος, η Κάλυμνος, η Λαίρος, η Πάτμος και η Ικαρία· δ υ τ ι κ
α ί δε η Ύδρα, αι Σπέτσαι, ο Πόρος, η Αίγινα και η Σαλαμίς· εκ
δε των Κυκλάδων, β ό ρ ε ι ο ι μεν η Σύρα, η Σέριφος, τα
Θερμιά, η Ζέα, η Άνδρος, η Τήνος και η Μύκωνος· κ ε ν τ ρ ι κ
α ί δε η Νάξος, η Πάρος, η Ίος, η Σύκινος η Πολύκανδρος, η
Μήλος, η Κίμηλος, και η Σίφνος· και ν ό τ ι α ι η Σαντωρήνη, η
Ανάφη, η Αστυπαλαία, η Κάσσος και η Κάρπαθος. Έκαστον δε των
δεκατριών τούτων τμημάτων έθεσεν ο κυβερνήτης υπό έκτακτον
επίτροπον, και διέταξε τας διοικητικάς ταύτας Αρχάς να
συστήσωσι δημογεροντίας κατά χωρία, κώμας, πόλεις, και
επαρχίας υπό νέας διατάξεις, βάσιν όμως εχούσας τον
ενυπάρχοντα περί εκλογής δημογερόντων νόμον, και οριζούσας
ακριβεστέρον τα καθήκοντα των τοπικών τούτων Αρχών. Ασχοληθείς
δε και εις την αύξησιν του τακτικού ανεκαίνισε τον περί
απογραφής νόμον της τρίτης διοικητικής περιόδου.
Τοιουτοτρόπως διά της εξοντώσεως της πειρατείας, διά του
κανονισμού του πολεμικού και εμπορικού ναυτικού, διά της
τακτοποιήσεως του στρατιωτικού και διά της εφαρμογής του
διοικητικού και δημογεροντικού οργανισμού η επικράτεια έλαβε
μορφήν ταις ημέραις εκείναις οποίαν δεν είχε πριν.
Καθ' όν δε καιρόν διώριζε τους εκτάκτους επιτρόπους συνέπεσε
και να τους διδάξη εμπράκτως τα καθήκοντά των. Επί της αφίξεώς
του διώρισεν εκ του προχείρου χάριν της υπηρεσίας διοικητάς
προσωρινούς εν Αιγίνη, Πόρω, Σύρα και Ναυπλίω. Ο του Ναυπλίου
Ιωάννης Θεοτόκης εδαπάνησε χρήματα του κοινού εις επισκευήν
οικιών τινων εθνικών, και αντιφερόμενος προς την ενυπάρχουσαν
δημογεροντίαν εδέχθη την παραίτησίν της και αντικατέστησεν
άλλην· αλλ' ούτε περί της δαπάνης ούτε περί της
αντικαταστάσεως εζήτησε την άδειαν της κυβερνήσεως. Μαθών ο
κυβερνήτης ταύτα έπαυσε τον υπάλληλόν του και τον επέπληξεν
επισήμως ως παραβάτην των καθηκόντων του. Η αυστηρότης αύτη
ενέπνευσε τω λαώ μέγα θάρρος. Υπό τοιούτους οιωνούς ήρχισεν ή
νέα κυβέρνησις τας διοικητικάς εργασίας της.
Φεβρουάριος Καθ' άς δε ημέρας κατεγίνετο ο κυβερνήτης εις τα του
διοικητικού οργανισμού, ο Ιβραήμης εξεστράτευσε πανστρατιά από
των μεσσηνιακών φρουρίων, και θύων καθ' οδόν, καίων,
καταστρέφων, λεηλατών και αιχμαλωτίζων, ανέβη την 9
Φεβρουαρίου εις Τριπολιτσάν, όπου διετήρει πολλήν φρουράν, ην
απέπεμψεν εις τα μεσσηνιακά φρούρια την επαύριον, και
συναπέπεμψε και όλους τους αιχμαλώτους υπό τον Σουλεϊμάμπεην.
Μετά δε ταύτα διέταξε τον κατεδαφισμόν της πόλεως, και λαβών
πέλεκυν έδωκε το παράδειγμα πρώτος αυτός. Πέντε ολοκλήρους
ημέρας ειργάζετο, επιστατούντος αυτού, όλον το στράτευμα υπό
τον ήχον των σαλπίγγων και των τυμπάνων· τα τείχη, αι
εκκλησίαι, τα ζαμία, αι βρύσεις και λοιπά δυνατά κτίρια εντός
της πόλεως κατηδαφίσθησαν δι' υπονόμων· δι' υπονόμων
κατηδαφίσθησαν και αι εκτός της πόλεως θολωταί εκκλησίαι του
αγίου Νικολάου και της αγίας Βαρβάρας. Τούτων δε γενομένων, οι
κατεδαφισταί προσευχήθησαν, και μετά την προσευχήν
ετουφέκισαν· την δε β' ώραν της 16 έβαλαν πυρ πολλαχού της
πόλεως, έσπειραν άλας, και εξήλθαν ευχόμενοι μεγαλοφώνως την
αυτήν καταστροφήν και τω Ναυπλίω. Ενέδρευσαν καί τινες ιππείς
όπισθεν των ερειπίων της πόλεως και εντός τινων κοιλωμάτων της
πεδιάδος και συνέλαβαν χωρικούς τρέξαντας προθύμως και
ανυπόπτως εις την καυθείσαν και εγκαταλειφθείσαν πόλιν.
Η αναχώρησις των αιγυπτίων από του ομφαλού της Πελοποννήσου
και ο περιορισμός έκτοτε όλων των εχθρικών δυνάμεων εις μόνα
τα μεταξύ του μεσσηνιακού κόλπου και των Πατρών παράλια της
Πελοποννήσου διευκόλυναν την εφαρμογήν του νέου διοικητικού
οργανισμού της Πελοποννήσου.
1828
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΟΓ'.
&Τα μεταξύ σουλτάνου και συμμάχων. — Κήρυξις πολέμου Ρωσσίας
κατά Τουρκίας. — Τα μεταξύ αυτών των συμμάχων.&
ΚΑΘ' όν καιρόν η Ελλάς διά της υπό τον κυβερνήτην
τακτοποιήσεώς της εσχετίζετο στενότερον προς τας ευρωπαϊκάς
αυλάς, η Πύλη, αποποιουμένη πάσαν περί ειρηνεύσεως της Ελλάδος
πρότασιν, διέλυε τας προς αυτάς σχέσεις της. Η αναχώρησις των
πρέσβεων εκ Κωνσταντινουπόλεως εξ αιτίας της προς αυτούς
διαγωγής της και κωφεύσεως εις τας περί ειρηνεύσεως της
Ελλάδος προτάσεις κατετάραξε και εφόβισε την συμμαχίαν. Σκοπόν
έχουσα αύτη να ειρηνεύση διά της συνθήκης τα της Τουρκίας και
Ελλάδος εκινδύνευε να έλθη αυτή η ιδία εις πόλεμον μετά της
Πύλης· τόσον δε τον εθεώρησε πιθανόν, ώστε την 31 [;]
νοεμβρίου επανέλαβεν επί του συμμαχικού συμβουλίου, ότι και εν
πολέμω και εν ειρήνη θα διέμενεν εντός των όρων της συνθήκης,
ους διέγραψε, και μακράν πάσης ιδιωφελείας. Αλλ' αν αι
Δυνάμεις ήσαν σύμφωνοι κατά τούτο προς αλλήλας, ήσαν ασύμφωνοι
κατά τάλλα. Η διακοπή των προς την Πύλην σχέσεών των και η
διαγωγή αυτής μετά την αναχώρησιν των πρέσβεων ως προς το
εμπόριον και τους υπηκόους των, δεν έβλαπταν εξίσου τας τρεις
Δυνάμεις· διά τούτο δεν εθεωρείτο παρ' αυτών η ρήξις κατά τον
αυτόν τρόπον. Ακερδής απέβαινεν η άλλοτε επικερδής πρός τινας
Άγγλους και Γάλλους εμπορία, διακοπτομένης της θαλασσοπλοΐας
της Μαύρης θαλάσσης, αλλά καιρίως εβλάπτοντο αι μεσημβριναί
επαρχίαι της Ρωσσίας, διότι εμποδίζετο η εξαγωγή των προϊόντων
αυτών. Ανεκτέλεστοι ήσαν εισέτι καί τινες των της εν Ακερμάνη
συνθήκης όρων, ους είχε περί πολλού η Ρωσσία· διέφερεν
ουσιωδώς και η προς την οθωμανικήν αυτοκρατορίαν γενική
πολιτική των Δυνάμεων, των μεν τείνουσα εις συντήρησιν, της δε
εις διάλυσιν αυτής. Εκ διαφόρων λοιπόν αιτιών αι Δυνάμεις
ορμώμεναι διαφόρους επρόβαλαν τρόπους εις επίτευξιν του σκοπού
των επί τη αναχωρήσει των πρέσβεων· ηπίους μεν η Αγγλία και η
Γαλλία, πολεμίους δε η Ρωσσία. Επρόβαλεν η Δύναμις αύτη, αν
εντός ρητής προθεσμίας δεν υπήκουεν η Πύλη, να διαβώσι τα
ρωσσικά στρατεύματα τον Προύθον εν ονόματι της συμμαχίας και
να μη σταθώσιν ει μη αφ' ού ευωδούτο ο σκοπός της· οι δε
στόλοι της συμμαχίας ν' αποκλείσωσι την Κωνσταντινούπολιν, να
θεωρήσωσιν ως εχθρικά όλα τα επιχειρούντα να διαπλεύσωσι τον
Ελλήσποντον οθωμανικά και αιγύπτια πλοία, να υπαγορεύσωσιν υπό
τα τείχη των ανακτόρων τους όρους της ειρήνης, ν' αποκλείσωσι
την Αλεξάνδρειαν και να βομβοβολήσωσι τα κατεχόμενα υπό των
Αιγυπτίων φρούρια της Πελοποννήσου εις αποπομπήν των.
Επρόβαλεν εν ενί λόγω η Ρωσσία να πολεμήσωσιν αι Δυνάμεις την
Τουρκίαν εις πραγματοποίησιν της συνθήκης διά ξηράς και
θαλάσσης. Η πρότασις αύτη επραγματοποίει αναμφιβόλως τον
σκοπόν της συμμαχίας, αλλά δεν την εδέχθησαν αι άλλαι δύο
Δυνάμεις, και κυρίως η Αγγλία, επί λόγω, ότι η παραδοχή της
διεκινδύνευε την ειρήνην της Ευρώπης και αντέκειτο προς το
ειρηνικόν πνεύμα αυτής της συνθήκης, ην σκοπόν είχεν η
πρότασις αύτη να πραγματοποιήση. Πολλών δε λόγων γενομένων,
εσυμβιβάσθησαν να εμποδίσωσι διά θαλασσίου αποκλεισμού παντός
είδους εισαγωγήν εις χρήσιν των περί τον Ιβραήμην, εξέτειναν
την γραμμήν του αποκλεισμού αρκτικώς μεν μέχρι των παραλίων
Ακαρνανίας, μεσημβρινώς δε μέχρι Κρήτης, και εκάλεσαν την
ελληνικήν κυβέρνησιν να στείλη και αύτη πλοία εις αποκλεισμόν
των μεσσηνιακών φρουρίων. Επί τη κλήσει ταύτη εξέπλευσαν 8 υπό
τον Σαχτούρην· αλλ', αν αι δύο Δυνάμεις απεδοκίμασαν τα κατά
της Πύλης πολεμικά σχέδια της Ρωσσίας ως ολέθρια, η Πύλη διά
της αλαζονίας και αφροσύνης της εδικαίωσε την πραγματοποίησιν
αυτών προς βλάβην και καταισχύνην της.
Είπαμεν, ότι, αναχωρησάντων των πρέσβεων εκ
Κωνσταντινουπόλεως, η Πύλη ηθέλησε παρά γνώμην αυτών ν'
αναδεχθή την προστασίαν των υπηκόων των τριών Δυνάμεων, των
συμφερόντων αυτών και των πλοίων των υπό την σημαίαν των
Δυνάμεων. Αλλ' ιδού τι έπραξεν· απέκλεισε τον Βόσπορον και
εμπόδιζε τον διάπλουν παντός υπό ρωσσικήν ή άλλην σημαίαν
πλοίου, απεβίβαζε διά της βίας τα φορτία των εν
Κωνσταντινουπόλει πλοίων, και ώριζεν αυθαιρέτως την τιμήν·
αλλ' ούτε και αυτήν έδιδεν ευθύς· προσεπεζημίονε δε τους
ενδιαφερομένους αναβιβάζουσα εν τω μεταξύ τούτω την τιμήν των
νομισμάτων της· εθεώρει δε και τους υπηκόους των τριών
Δυνάμεων ως υπηκόους της, και τους μεν επαίδευεν ως πταίστας,
τους δε εξώριζεν ως ταραξίας, κρίνουσα και αποφασίζουσα τα
περί αυτών κατά την τουρκικήν δικαιοσύνην· πολλούς δε μη
δυναμένους άλλως πως ν' ασφαλίσωσι τα συμφέροντά των ηνάγκαζε
να εγγραφώσι ραγιάδες· και ταύτα πάντα απέβλεπαν κυρίως την
Ρωσσίαν, διότι και οι εν Τουρκία υπήκοοί της ήσαν οι
πολυαριθμότεροι, και τα υπό την σημαίαν της πλοία πλειότερα,
και αι μεσημβριναί της επαρχίαι δεινώς έπασχαν εξ αιτίας της
διακοπής του πλου της Μαύρης θαλάσσης.
Δεκέμβριος Το δεινότερον δε πάντων, εξέδωκε συγχρόνως εις έκστασιν όλης
της Ευρώπης την 8 δεκεμβρίου 1827 Χάτι-Σερίφι αναγνωσθέν εν τη
βασιλευούση και λέγον εν περιλήψει, ότι όλοι οι άπιστοι, και
κατ' εξοχήν οι Ρώσσοι, ήσαν εχθροί θανάσιμοι των Μουσουλμάνων·
ότι η Ρωσσία ηγωνίζετο προ 50 ή 60 ετών να πραγματοποιήση τους
ολεθρίους κατά της Τουρκίας σκοπούς της και εκίνησεν εις
επανάστασιν τους ομοθρήσκους της Έλληνας· ότι Έλληνες και
Ρώσσοι συνώμοσαν την εξολόθρευσιν των Μουσουλμάνων και η
συνωμοσία αύτη ανεκαλύφθη· ότι η Ρωσσία εκέρδισε διά της
απάτης την Αγγλίαν και την Γαλλίαν κατά των Μουσουλμάνων και
υπέρ των Ελλήνων, και αν η Πύλη συγκατετίθετο εις όσα υπέρ των
Ελλήνων επρότειναν αι Δυνάμεις, εμηδενίζοντο και το κράτος και
το γένος των Μουσουλμάνων· ότι η Πύλη προείδεν ότι μόνος ο
πόλεμος θα έλυε το ελληνικόν ζήτημα, αλλ' επολιτεύετο μέχρι
τούδε τας Δυνάμεις, ίνα μη ταράξη την ησυχίαν των πιστών και
κερδίση καιρόν χάριν των αναγκαίων του πολέμου προετοιμασιών·
ότι απαράδεκτοι ήσαν αι εν τη Ακερμάνη απαιτήσεις της Ρωσσίας,
αλλά τας εδέχθη και επραγματοποίησε τας πλείστας ένεκα των
κατεπειγουσών περιστάσεων· ότι η Ρωσσία ετάραττε πάντοτε την
Τουρκίαν φθονούσα την στρατιωτικήν μεταρρύθμισίν της και
λυπουμένη διά την εξόντωσιν των γενιτσάρων, διότι επί των
ημερών αυτών έτρεχε το οθωμανικόν κράτος εις τον όλεθρόν του·
ότι ήλθε τέλος πάντων η ώρα του πολέμου και ότι ο πόλεμος
ούτος δεν ήτο πολιτικός αλλά θρησκευτικός και εθνικός, διότι
οι άπιστοι συνώμοσαν τον αφανισμόν του ισλαμισμού και την
πτώσιν του μουσουλμανικού γένους, και διά τούτο ώφειλαν οι
πιστοί, θεωρούντες τον πόλεμον χρέος, όχι μόνον να μη ζητήσωσι
μισθούς, αλλά και να θυσιάσωσι το παν εις ευόδωσιν αυτού.
Δημοσιεύσασα δε η Πύλη το περί ου ο λόγος Χάτι-Σερίφι, ηθέλησε
να καθαρίση έτι μάλλον την βασιλεύουσαν των υπόπτων Φράγκων,
και εις τόσην αυστηρότητα και σκληρότητα κατήντησεν, ώστε
διέταξε και τους προ πολλών ετών διατρίβοντας εν τη
βασιλευούση Αρμενίους καθολικούς να εγκαταλείψωσιν εντός δέκα
ημερών τας οικίας, τα εργαστήρια και όλα τα κτήματά των, και
να επανακάμψωσιν εις Άγκυραν, όθεν άλλοτε μετώκησαν· τους
απέπεμψε δε συν γυναιξί και τέκνοις, διότι ήσαν, κατά το
λέγειν της Πύλης, Φράγκοι· ελέγετο δε ότι οι αποπεμφθέντες
ήσαν 27,000. Τοιουτοτρόπως η Πύλη δι' ών έπραξε κατά της
σημαίας της Ρωσσίας, κατά των υπηκόων της και κατά του
εμπορίου της επί φανερά παραβάσει των συνθηκών, δι' ών
ερραδιούργησε παρά τη αυλή της Περσίας κατά της Ρωσσίας, και
δι' ών μάλιστα είπε διά του εγγράφου της την 8, εματαίωσεν
όλους τους απ' αρχής της ελληνικής επαναστάσεως υπέρ
διατηρήσεως της ειρήνης βαρείς αγώνας των Δυνάμεων, και την 14
απριλίου εκήρυξεν ο αυτοκράτωρ της Ρωσσίας πόλεμον κατ' αυτής,
και αναγγείλας το γεγονός τοις συμμάχοις του απηγόρευε μεν
πάσαν παρέμβασιν μεταξύ αυτού και του σουλτάνου ως προς τα του
κράτους του και τους όρους των συνθηκών του, ενέμενεν όμως
εντός των ορίων της συμμαχίας ως προς τα της Ελλάδος και
άφησεν αυτά υπό την κοινήν διάσκεψιν και απόφασιν ως και μέχρι
τούδε· αλλά κηρύξας τον πόλεμον υπέρ ρωσσικών συμφερόντων
εκήρυξε συγχρόνως, ότι, αναγκασθείς να τον αναδεχθή, δεν
κατέθετε τα όπλα, αν δεν επραγματοποιείτο και η περί της
Ελλάδος συνθήκη.
Η δε κήρυξις του πολέμου κατετάραξε μάλλον τους συμμάχους ή
εφόβισε την Πύλην. Η Πύλη ήλπιζε διά του πολέμου, ον
απεδοκίμαζαν όλαι αι άλλαι αυλαί, να διαρραγή ο δεσμός της
συμμαχίας και ν' απαλλαγή τοιουτοτρόπως των περί Ελλάδος
βαρειών απαιτήσεών της· ήλπιζε δε και να βοηθηθή, διότι
ήξευρεν ότι τα συμφέροντα αυτής εθεωρούντο συμφέροντα της
ευρωπαϊκής ισορροπίας. Εις διάρρηξιν δε της συμμαχίας εκάλεσε
τους πρέσβεις Γαλλίας και Αγγλίας να επανέλθωσιν εις
Κωνσταντινούπολιν, αλλά δεν εισηκούσθη, διότι δεν έλεγεν ότι
εδέχετο ούτε τα της μεσιτείας, ούτε τα της ανακωχής,
θεωρούμενα παρά της συμμαχίας ως προεισαγωγικά της ειρηνεύσεως
της Ελλάδος. Παρ' ολίγον δε διερρήγνυτο η συμμαχία, διότι η
θέσις του αυτοκράτορος της Ρωσσίας εφαίνετο νεοφανής και
ασυμβίβαστος προς τους σκοπούς της. Η Ρωσσία ήτο πολέμιος μεν
προς την Πύλην διά τα συμφέροντα της, ειρηνική δε προς αυτήν
ως μέλος της συμμαχίας· αλλ' εν τω περί πολέμου κηρύγματι
περιέλαβε και τα της Ελλάδος και ήθελε δι' ού υπεράσπιζε
ξίφους τα συμφέροντά της να φέρη εις πέρας και τα του
ελληνικού αγώνος, εν ώ ως μέλος της συμμαχίας παρεδέχθη εις
έκβασιν του σκοπού τούτου την χρήσιν μόνον ειρηνικών τρόπων·
ήθελε προς τούτοις να συμπαραλάβη εις τας κατά της Πύλης
εχθροπραξίας της και τους δύο συμμάχους της επί λόγω
πραγματοποιήσεως των όρων της περί Ελλάδος συνθήκης, και τοις
επρόβαλε να συμπράξωσιν εντός της μεσογείου διά θαλάσσης κατά
της Πύλης· και επειδή επρόβλεπεν ότι δεν θα εισηκούετο, τοις
είπεν ότι, αν δεν εβοηθείτο τοιουτοτρόπως εις την
πραγματοποίησιν της περί Ελλάδος συνθήκης, θα ηναγκάζετο να
την πραγματοποίηση καθ' όν τρόπον απήτει αυτής και μόνης το
συμφέρον. Ιδούσα η αγγλική κυβέρνησις ότι εξερράγη ο πόλεμος,
ον προθεμένη να εμποδίση διεπραγματεύθη την συνθήκην, όχι
μόνον απεποιήθη την ζητηθείσαν σύμπραξίν της, αλλ' εθεώρησε
και την συμμαχίαν διαλελυμένην· διά τούτο και αι κοιναί
συνδιαλέξεις έκτοτε διεκόπησαν, και εζήτει η Δύναμις αύτη
νέους πολιτικούς συνδυασμούς προς άλλας Δυνάμεις· επρόβαλε δε
και τη γαλλική κυβερνήσει να ορίσωσιν αι δύο μόνον αυλαί όσα
περί Ελλάδος ζητήματα ήσαν αόριστα· αλλ' η γαλλική, μη
θεωρούσα ως η αγγλική την συμμαχίαν διαλελυμένην, αντέτεινεν.
Ήσαν δε τότε υπ' όψιν δύο σχέδια πολιτικής· το μεν ρωσσικόν,
δηλαδή να πολεμήσωσι και οι τρεις σύμμαχοι την Πύλην διά
θαλάσσης εντός της μεσογείου· το δε αγγλικόν, δηλαδή να
παραιτηθεί η Ρωσσία πάσης προς την Πύλην εχθροπραξίας εντός
της μεσογείου. Αφ' ού η Αγγλία απέρριψε το ρωσσικόν, δεν
έμενεν ει μη ή να συγκατατεθή η Ρωσσία εις το αγγλικόν, και
τότε να διατηρηθή η συμμαχία, ή να ενεργήση ό,τι επρόβαλε, και
τότε να διαλυθή· αλλ' η διάλυσίς της έβλαπτε την Ρωσσίαν εν τη
ακμή του πολέμου· διά τούτο παρεδέχθη άκουσα την γνώμην της
Αγγλίας, και ούτω διεσώθη η κινδυνεύουσα συμμαχία,
επανελήφθησαν αι διακοπείσαι των πληρεξουσίων των τριών
Δυνάμεων συνδιαλέξεις, και την 3 Ιουνίου υπέγραψεν ο
πληρεξούσιος της Ρωσσίας μετά των αντιπροσωπευόντων παρά τω
συμμαχικώ συμβουλίω την Αγγλίαν και την Γαλλίαν πράξιν, δι' ής
ο αυτοκράτωρ παρητείτο πάσης εχθροπραξίας εντός της μεσογείου.
Τοιουτοτρόπως ειρήνευσεν η Ρωσσία εντός της μεσογείου, εν ώ
επολέμει εκτός. Επειδή δε έλεγεν η συνθήκη ότι, αν η Πύλη δεν
εδέχετο την μεσιτείαν των αυλών, θα εσχετίζοντο αι αυλαί προς
την Ελλάδα στέλλουσαι και δεχόμεναι προξένους, αν αι Αρχαί της
ήσαν άξιαι τοιούτων σχέσεων, και επειδή ο όρος ούτος
επληρούτο, ελθόντος εις την Ελλάδα του κυβερνήτου, το
συμμαχικόν συμβούλιον επεφάσισεν όχι μόνον να σταλώσι
πρόξενοι, αλλά και οι προαναχωρήσαντες εκ Κωνσταντινουπόλεως
τρεις πρέσβεις να συνέλθωσιν εις Κορυφούς, και η μένοντες
αυτού ή μεταβαίνοντες αλλού, να συζητήσωσι μετά των Ελλήνων τα
περί της συνθήκης ως προς τα όρια, τον φόρον, την αποζημίωσιν
και την συμμέθεξιν της Πύλης εις την εκλογήν των ελληνικών
Αρχών. Επειδή δε το συμβούλιον ενδεχόμενον εθεώρησε το να
μεταβάλη η Πύλη εξ αιτίας των δεινών περιστάσεων την πολιτικήν
της, δεχομένη την μεσιτείαν της συμμαχίας και διατάττουσα την
ανακωχήν, ωδήγησε τους πρέσβεις περί του πρακτέου και κατά την
τοιαύτην περίστασιν· αλλ' η Πύλη, αν και δεν έπαυε προσπαθούσα
να αποσπάση την Αγγλίαν και την Γαλλίαν από της Ρωσσίας, ό
εστι να διαλύση την συμμαχίαν, απεποιείτο και τότε, καθώς και
προτού, και τα της μεσιτείας και τα της ανακωχής.
1828 ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΟΔ'.
&Τα κατά την Χίον, την Δυτικήν Ελλάδα και την Κρήτην — Φθορά
μιας τουρκικής κορβέττας και ενός δικατάρτου υπό το Μέλαν
ακρωτήριον (Καρά-Μπαμπάν). — Πανώλης εν Ελλάδι. — Αποστολή
αρχιερέων εις Ελλάδα παρά της μεγάλης εκκλησίας. — Χορηγήματα
Ρωσσίας και Γαλλίας — Σύστασις επιτροπής γενικής διοικήσεως,
περιοδεύοντος του κυβερνήτου.&
Η ΕΙΣ ανάκτησιν της πολυπαθούς Χίου εκστρατεία εν μέσω τόσων
εσωτερικών και εξωτερικών δυσκολιών και επικρατούσης διαφωνίας
του αρχηγού αυτής Φαβιέρου και της επιτροπής των Χίων δεν
ευδοκίμει· αλλά χάρις εις τον ζήλον των ενδιαφερομένων
διετηρείτο παρά γνώμην και αυτών των ναυάρχων της συμμαχίας.
Ελθόντος του κυβερνήτου, η μεν επιτροπή και ο αρχηγός
επεκαλούντο την θερμήν συνδρομήν του εις ενίσχυσιν των έργων
των, οι δε ναύαρχοι επροσπάθουν να ενεργήσωσι δι' αυτού την
ανάκλησιν των στρατευμάτων, όχι δυσμεναίνοντες προς τον
ελληνικόν αγώνα, αλλά πεποιθότες ότι, όπως και αν απέβαινεν, η
Χίος θ' απεκλείετο της οροθετικής γραμμής διά την γεωγραφικήν
θέσιν της. Ο κυβερνήτης, όστις ούτε να υπακούση τους ναυάρχους
ηναγκάζετο, ούτε να υποστηρίξη όσον έπρεπε τον αγώνα δι'
έλλειψιν πόρων εδύνατο, έστειλε τω Φαβιέρω εις εξοικονόμησιν
του στρατοπέδου εξακισχίλια δίστηλα, εξ ών χίλια συνεισέφεραν
οι εν Μάλτα Χίοι, και τον ανέδειξεν έκτακτον επίτροπον της
κυβερνήσεως επί της νήσου, εμπιστευθείς αυτώ την γενικήν
διεύθυνσιν των πολεμικών και πολιτικών υπό θέσεων· απέστειλε
δε και τον Μιαούλην επί της φρεγάτας, παρακολουθούντων και
άλλων τινών μικρών πλοίων, επί σκοπώ αν ευδοκίμει ο αγών, να
τον υποστηρίξη· ειδέ μη, να φροντίση περί της των επί της
νήσου σωτηρίας διά της διαβιβάσεως τω τακτικών εις Μέθενα, των
ατάκτων εις Αίγιναν, των δ' εντοπίων, όπου ήθελαν. Αλλά, πριν
φθάση ο Μιαούλης εις Χίον, ό εστι την 28 Φεβρουαρίου, εφάνη εν
τω πορθμώ της Χίου ο Ταχήρπασας έχων υπό την οδηγίαν του μίαν
φρεγάταν, μίαν κορβέτταν, δύο πολεμικά δικάταρτα και έν
φορτηγόν και κανονοβολήσας τρία ελληνικά πλοία ευρεθέντα εντός
του πορθμού και υπερισχύσας έμεινε κύριος αυτού. Τότε επέβησαν
εις τα επί τούτω προετοιμασθέντα πλοιάρια οι πρό τινων ημερών
αντίπεραν συναχθέντες Τούρκοι υπό τον πασάν της Σμύρνης
Χασάνην και τον σιλιχτάρην του αρχιβεζίρη, ως 2500, και
διέπλευσαν εις Χίον ασφαλώς· και κατ' αρχάς μεν, δοκιμάσαντες
ν' αποβώσιν εις την αγίαν Ελένην, απεκρούσθησαν, τινές δε και
εφονεύθησαν· αλλά, πολλών εκ των υπερασπιστών της θέσεως
εκείνης λειποτακτησάντων, των δ' εναπομεινάντων μη ευπορούντων
πολεμεφοδίων, απεβιβάσθησαν την 2 μαρτίου και εισήλθαν εις το
φρούριον ανατέλλοντος του ηλίου. Η απόβασις αύτη διέλυσε διά
μιας την διά ξηράς πολιορκίαν του φρουρίου, αποχωρησάντων και
των τακτικών και των ατάκτων· οι δε άθλιοι κάτοικοι της νήσου,
φοβούμενοι μη πάθωσι πάλιν όσα επί της πρώτης καταστροφής,
συνεσωρεύοντο προς το δυτικόν παραθαλάσσιον της νήσου· αλλ'
αυθημερόν ανεθαρρύνθησαν, διότι γενομένης της αποβάσεως
ανεχώρησαν ευθύς τα τουρκικά πλοία, επρόφθασαν εις Χίον ο επί
της Τριαίνης παρακολουθών Δεριγνής και η φρεγάτα Κρίνον,
έφθασε μετά δύο ημέρας και ο Μιαούλης και στήσας εκ νέου την
θαλάσσιον πολιορκίαν εστενοχώρει τους εν τω φρουρίω Τούρκους
πεινώντας και μη προφθάσαντας να εισφέρωσι τροφάς.
Βελτιωθέντων τοιουτοτρόπως των κατά θάλασσαν πραγμάτων,
εγένετο πολύς λόγος να επαναληφθή η διά ξηράς πολιορκία του
φρουρίου· αλλά οι Έλληνες επείνων ως και οι Τούρκοι, ουδέ
πολεμεφόδια είχαν· διά τούτο, θελόντων και μη των αρχηγών, οι
μεν εις τα γαλλικά πλοία, οι δε εις την Ελλάδα και εις άλλα
ελληνικά επιβάντες, ανεχώρησαν όλοι εκ της νήσου αποκομίζοντες
μίαν και μόνην βομβοβόλον και αφήσαντες το άλλο πυροβολικόν
εις χείρας των εχθρών· συνανεχώρησαν δε και πάμπολλοι των
εντοπίων· οι δε εναπομείναντες υπό τους Τούρκους δεν
εκακόπαθαν.
Διατηρήσιμος εθεωρείτο η πολιορκία καθ' όν καιρόν ελύθη διά
τούτο γενική η αγανάκτησις του κοινού· και αποβάς εις Σύραν ο
Φαβιέρος ηναγκάσθη να υπερασπίση εαυτόν διά του ξίφους από της
προσβολής τινων των εκεί Χίων· κατηγορούντο δε και αυτός και η
κυβέρνησις και η επιτροπή ως μη εκπληρώσαντες δεόντως τα
καθήκοντά των, και κατήντησαν και αυτοί εν ταις λογομαχίαις
των, ως αλληλαίτιοι, εις αμοιβαίας καταδιώξεις προς εξόφλησιν
του κατά την εκστρατείαν χρέους.
Ο δε Χάστιγξ, κυριεύσας το Βασιλάδι, εμελέτησε την άλωσιν του
Ανατολικού· επί τω σκοπώ τούτω συνήχθησαν οι αναγκαίοι
στρατιώται επί των νησιδίων του Βασιλαδίου και του Αγίου-
Σώστη, και την νύκτα της 10 απριλίου μετεβιβάσθησαν διά
προετοιμασθέντων ενόπλων πλοιαρίων επί του Δολμά καί τινος
άλλου παρακειμένου νησιδίου, εφ' ού ανήγειραν πυροβολοστάσιον.
Εκείναις ταις ημέραις τινά των επί της ξηράς ταγμάτων,
καταλαβόντα το στενόν του προφήτου Ηλίου, προσέβαλαν τους επί
εισκομιδή τροφών ανυπόπτως εξελθόντας του Μεσολογγίου,
συνέλαβαν τα φορτηγά των ζώα, εφόνευσαν 15 εκ των συνοδευόντων
αυτά και εζώγρησαν 10. Έπαθαν δε καί τινες αυτών.