Ik moet eerlijk erkennen dat het denkbeeld om mij op een onbewoond
eiland terug te trekken geen spontane opwelling was, maar voortkwam
uit een sentimenteele belangstelling in het leven van vogels en
planten. Toen ik had nagedacht over dat instinkt tot verwoesting dat
het menschdom beheerscht, toen ik had gezien dat alle zonden tegen
de wetten der Natuur, ofschoon ze steeds behoorlijk worden gestraft;
toch telkens weer opnieuw worden bedreven, en toen ik voelde dat
ik meer medelijden had met de slachtoffers van 's menschen domme
ruwheid dan oog voor de gevolgen die hij er zich zelf door op den
hals haalt, begreep ik dat moraliseeren van weinig nut zou zijn
en dat een voorbeeld beter zou werken dan een voorschrift. De
mensch roeit, voor sport of uit louter brooddronkenheid, sommige
vogels uit en onmiddellijk eischen myriaden schadelijke insekten
zulk een schatting van de groenten en vruchten die hij met zooveel
verstand en opoffering heeft gekweekt, dat het nationale verlies
in de honderdduizenden loopt. Er ligt een zekere voldoening in de
gedachte, dat voor elken insekten-etenden vogel die vermoord wordt,
indirekt een deel van zijn gewicht in zilver door het land moet worden
betaald. Maar deze voldoening helpt intusschen den dooden vogel niet,
noch zijn soort, tenzij de belastingbetalers eindelijk tot het inzicht
komen, dat het beter is de vogels te sparen dan geld uit te geven voor
de verdelging van insekten, die diezelfde vogels graag zouden hebben
opgegeten en daarbij te moraliseeren over de schadelijkheid van een
of andere nietige luis of kever die zich opeens tot een nationale
plaag heeft ontwikkeld.
En zoo is het een der hoogste wetten op ons eiland dat de vogels
er geheel ongemoeid blijven. Onze zee-omspoelde kluizenarij is een
heiligdom voor alle vogels, behalve voor die met moorddadige en
kannibalistische instinkten. Alle anderen zijn er welkom en in de
acht jaar van ons verblijf zijn tal van schuwe soorten vrijmoedig
en gezellig geworden, ofschoon ik met teleurstelling moet toegeven
dat het aantal nieuw bijgekomen soorten maar gering is. Vier vreemde
soorten van zeezwaluwen, die gewoon zijn hun eieren op de kale klippen
van den Barrier te leggen, bezoeken thans geregeld ieder seizoen
Purtaboi. Misschien is het feit dat er een toevluchtshaven voor hen
is geopend nog niet genoeg bekend onder onze vrienden. Maar zij die
komen genieten ten minste vrede en veiligheid. En het aantal soorten
dat hier thuis hoort of tijdelijk vertoeft, is zeer groot, al zijn
dan ook, evenals bij de zoogdieren en planten, tal van Australische
soorten niet vertegenwoordigd.