Προς αποφυγήν παρανοήσεων πρέπει προ παντός άλλου να
ειδοποιήσωμεν τον αναγνώστην ότι, ομιλούντες περί της τιμής των
γυναικών, δεν μεταχειριζόμεθα την λέξιν καθ' ην έχει σημασίαν
όταν λέγωμεν η τιμή των ζαχάρεων, των σιτηρών ή και των ψήφων εν
Ύδρα ή Ερμουπόλει.
Αληθές είνε ότι εις μεγαλουπόλεις τινάς της Ευρώπης και ιδίως εν
Βιέννη και Παρισίοις η λέξις είνε εύχρηστος και εν τοιαύτη
σημασία, προκειμένου περί της αγοραίας τιμής τάξεως τίνος
γυναικών θεωρουμένων ως εμπορευμάτων.
Ενταύθα όμως δεν πρόκειται περί τούτου, αλλά μόνον περί της τιμής
εκείνης, ην θεωρείται ότι έχασεν ανεπιστρεπτί πάσα κόρη ή
δέσποινα, ήτις παρέχει εις άνδρα άνευ προηγουμένης στεφανηφορίας
ή άλλον πλην του συστεφανωθέντος την ηδυτάτην των επί της γης
απολαύσεων.
Προς απόδειξιν του ασυμβιβάστου της τοιαύτης παροχής προς την
θρησκείαν, την ηθικήν και το συμφέρον της κοινωνίας εγράφησαν
παρά σοβαρών ανθρώπων πολλοί και ογκώδεις τόμοι, ουδέποτε όμως
έλειψαν και άλλοι εξίσου σπουδαίοι, Πλάτωνες, Φουριέροι,
Χρύσιπποι, Σαινσίμωνες και Λυκούργοι, κηρύττοντες πρόληψιν
αναξίαν λογικών όντων την απονομήν τοσαύτης σημασίας εις πράγμα
μη έχον καθ' εαυτό καμμίαν. Και περί μεν της σημασίας του
πράγματος δύναταί τις να έχη οιανδήποτε ορέγεται γνώμην, οι δε
μόνοι έχοντες προφανώς άδικον είνε όσοι αποδίδουσιν εις τους
άνδρας, ότι εκ ζηλοτυπίας και εγωισμού αφήρεσαν επί ποινή ατιμίας
από της γυναικός το δικαίωμα της ελευθέρας διαθέσεως εαυτής. Αλλ'
οι τοιαύτα ισχυριζόμενοι φαίνονται τελείως λησμονούντες, ότι του
τοιούτου περιορισμού θερμαί υπέρμαχοι απεδείχθησαν απανταχού και
πάντοτε αυταί αι γυναίκες διά τον απλούστατον λόγον ότι τους μεν
άνδρας ζημιώνει καιρίως, ενώ μεγάλον και ψηλαφητόν είνε το εξ
αυτού γυναικείον κέρδος.
Όπως πεισθή τις περί τούτου αρκεί να ενθυμηθή, ότι διά της
υπεροχής των βραχιόνων και του εγκεφάλου των κατέκτησαν εν ιδρώτι
του προσώπου αυτών και κατέχουσιν οι άνδρες πάντα τα επί της γης
αγαθά, αι δε γυναίκες μόνον παρ' αυτών δύνανται να λάβωσιν όσα
αδυνατούσιν ως επί το πολύ διά της ιδίας εργασίας να πορισθώσι,
τροφήν, στέγην, ένδυμα, υπεράσπισιν κατά πάσης προσβολής,
πολυτελή κοσμήματα, κοινωνικήν θέσιν, προίκα και πάντα εν γένει
τα αναγκαία ή απλώς αρεστά αυταίς. Αντί τούτων πάντων δεν έχουσι
να προσφέρωσιν εις τον άνδρα ειμή έν μόνον πράγμα, στιγμάς τινας
ηδονής. Ουδέν άλλο πλην τούτου κατέχουσαι, έπρεπεν εξ άπαντος ν'
αγωνισθώσιν όπως η αξία του μοναδικού αυτών ανταλλάγματος εξισωθή
προς το άθροισμα όλων ομού των ανδρικών.
Τοιαύτη όμως υπερτίμησις αδύνατον ήτο να κατορθωθή άλλως ή δι'
αγράφου μεν, αλλ' απαραβάτου μεταξύ γυναικών συμφωνίας, καθ' ην
εις ουδεμίαν αυτών επιτρέπεται η παροχή ηδονής ούτε δωρεάν ούτε
εις τιμήν κατωτέραν της ορισθείσης, της ισοβίου δηλ. ενώπιον
Ιερέως και συμβολαιογράφου υποχρεώσεως του ανδρός να ικανοποιή
πάσας της γυναικός τας ανάγκας και τας ορέξεις. Επειδή δε
δύσκολον θα ήτο να καταναγκασθώσιν οι άνδρες εις καταβολήν
τοιούτου υπερόγκου τιμήματος, αν παρείχοντο αυτοίς ευκαιρίαι
ευωνοτέρας απολαύσεως του ποθουμένου, το κοινόν συμφέρον επέβαλεν
επιτακτικώς εις τον γυναικείον σύνδεσμον την αυστηράν επιτήρησιν
της διαγωγής εκάστον των μελών αυτού και την άμεσον προς
παραδειγματισμόν καταδίκην εις ατιμίαν της παραβάτιδος των
συμφωνηθέντων.
Αύτη τω όντι ου μόνον εαυτήν ζημιώνει, αλλά και κοινόν κτήμα
υποτιμά. Από του γυναικείου αυτομολεί εις το εχθρικόν στρατόπεδον
ενθαρρύνουσα εις αντίστασιν τους άνδρας. Το έγκλημα αυτής είνε
εξίσου βαρύ ως του προδότου, του προμηθεύοντος λάθρα τροφάς εις
φρουράν, ήτις πρόκειται να εξαναγκασθή διά της πείνης εις
συνθηκολογίαν. Διά την ένοχον τοιαύτης επιβουλής ούτε συγγνώμη
δύναται να υπάρξη ούτε καν επιτρέπεται οίκτος. Ταύτην δύνανται
κατά το παράδειγμα του Ιησού να ελεήσωσι και να εξακολουθώσι
συναναστρεφόμενοι οι άνδρες, καθήκον όμως πάσης γυναικός είνε ν'
αποστρέφη καθ' οδόν το πρόσωπον όπως μη την χαιρετίση, να
εξέρχεται της αιθούσης όπου βλέπει αυτήν εισερχομένην, να
εγείρεται της τραπέζης όπου έτυχεν η αμαρτωλή να καθήση, να
περισυλλέγη τας πτυχάς της εσθήτος της όπως μη μολυνθή εκ της
προσψαύσεως της λέπρας, θέσις της προδότιδος δεν είνε πλέον
μεταξύ των τιμίων γυναικών, όσαι εύρον ή ζητούσι σύζυγον, αλλ' εν
τη ατίμω αγέλη των εταιρών, ήτοι των φυσικών συμμάχων του ανδρός
κατά του γυναικείου προς υπερτίμησιν της ηδονής συνασπισμού. Ο
πάντα ταύτα ακριβώς εξετάζων άγεται να πιστεύση ότι το δόγμα της
γυναικείας τιμής ενδέχεται μεν να είνε κοινωνικώς χρήσιμον,
απόλυτον όμως αξίαν δεν έχει καθ’ εαυτό καμμίαν, ουδ' άλλην τινά
βάσιν παρά μόνον το γυναικείον συμφέρον. Αληθές είνε ότι το
συμφέρον τούτο παρεπείσθησαν οι άνδρες να υπηρετώσιν επί ζημία
του ιδίου και ν' αναλάβωσι μάλιστα καθήκοντα εκτελεστού των
αποφάσεων του Γυναικείου Αρείου Πάγου, κόπτοντες την κόμην ή και
την κεφαλήν της υπ' αυτού εις ατιμίαν καταδικασθείσης. Αλλ' ουδ'
εκ των θυσιών τούτων δύναταί τις άλλο ή λογικώς να συμπεράνη παρά
μόνον, ότι επόμενον ήτο να ποτισθή δι’ αίματος και το είδωλον της
γυναικείας τιμής, όπως πάσα άλλη ανθρωπίνη πρόληψις και πλάνη.
ΤΕΛΟΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟΙ από όλους τους
λογογράφους μας
ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
εις 120 τόμους δεμένους
αξίας ΔΡΑΧΜΩΝ 315 με 10 ΔΡ. κατά μήνα
ΕΞΕΔΟΘΗΣΑΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΑΙ Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου....... Δρ. 2
ΟΡΝΙΘΕΣ. Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου ...... » 3
ΒΑΤΡΑΧΟΙ. Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου ...... » 3
ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ Μετάφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου ...... » 2
ΝΕΦΕΛΑΙ Μεταφρ. Πολ. Δημητρακοπούλου ...... » 2
ΑΧΑΡΝΗΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη ...... » 2.50
ΙΠΠΗΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη ...........» 2.50
ΣΦΗΚΕΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη . . ......... » 2.50
ΕΙΡΗΝΗ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη ........... » 2.50
ΠΛΟΥΤΟΣ. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη ...........» 2.50
ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΑΖΟΥΣΑ1. Μετάφρ. Μ. Αυγέρη .....» 2.50
Ολόκληρος ο Αριστοφάνης εις 11 τόμ. δεμένους ΔΡ. 32.50
ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ. Μετάφρ. Κ. Βάρναλη .....» 2.50
ΚΥΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ. Μετ. Δ. Αναστασοπούλου Αθηναίου,
τόμ. 2 » 5. —
Και οι 3 τόμοι του Ξενοφώντος δεμένοι » 9. —
ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ
ΧΑΡΑΚΤΉΡΕΣ. Μετάφρ. Μαρίνου Σιγούρου .....» 1. —
ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. Μετάφρ. Ιω. Ζερβού.
Τεύχος Α'. Βιβλία Α' και Β’. Δρ. 2.50
Τεύχος Β’. » Γ’ και Δ’. » 2.50
Τεύχος Γ'. » Ε' και ΣΤ.’ Δρ. 2.50
Τεύχος Δ’ » Ζ’ και Η’. » 2.50
Ολόκληρος ο Θουκιδίδης εις 4 τόμ. δεμένους ΔΡ.12. —
ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
ΑΠΑΝΤΑ. Μετάφρ. Ιω. Κονδυλάκη, τόμοι 6 ....» 18. —
ΤΟΜΟΣ Α'. Όνειρον ή βίος του Λουκιανού. — Προς εκείνον όστις
είπεν: είσαι Προμηθεύς εις τα έργα σου. — Πλοίον ή ευχαί. — Περί
πένθους. — Τίμων ή μισάνθρωπος. — Εγκώμιον μυΐας. — Θεών
διάλογοι. — Κρίσεις θεών. — Προς Νιγρίνον επιστολή. — Δίκη
φωνηέντων, κλπ.
ΤΟΜΟΣ Β'. — Διάλογοι θαλασσίων θεών. — Αλκυών ή περί
μεταμορφώσεως. — Προμηθεύς ή Καύκασος. — Νεκρικοί διάλογοι. —
Μένιππος ή νεκρομαντεία. — Φιλοψευδής κλπ.
ΤΟΜΟΣ Γ'. Αληθής Ιστορία. — Τυραννοκτόνος. — Αποκηρυττόμενος. —
Φάλαρις λόγος. — Αλέξανδρος ή ψευδόμαντις. — Ο Ηρακλής. — Ο
Διόνυσος. — Ψευδολογιστής — κλπ.
ΤΟΜΟΣ Δ'. Δις κατηγορούμενος ή δικαστήρια. — Περί παρασίτων. —
Ανάχαρσις. — Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία αγοράζοντα. —
Ικαρομένιππος ή Υπερνέφελος. κλπ.
ΤΟΜΟΣ Ε'. Ιππίας ή περί του λουτρού. — Μακρόβιοι. — Ο θάνατος του
Περεγρίνου. — Οι δραπέται. — Περί του ηλέκτρου ή των κύκνων. —
Περί του οίκου. — Πατρίδος εγκώμιον κλπ.
ΤΟΜΟΣ ΣΤ’. Εικόνες. — Υπέρ των εικόνων. — Εταιρικοί διάλογοι. —
Όνειρος ή αλεκτερυών. — Συμπόσιον ή Λαπίθαι. — Θεών εκκλησία. —
Βίων Πράσις. —Ψευδοσοφιστής, κλπ,
Ολόκληρος ο Λουκιανός εις 6 τόμ. δεμένους ........» 21. —
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ
ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Μετάφρ. Ιω. Ζερβού..... ΔΡ. 3. —
ΗΘΙΚΑ Ν1ΚΟΜΑΧΕΙΑ. Μετάφρασις Κ. Ζάμπα..... » 5. —
ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου ..... » 3. —
ΜΙΚΡΑ ΦΥΣΙΚΑ. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου ...... » 3. —
Και οι 4 τόμοι του Αριστοτέλους δεμένοι » 10. —
ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΟΛΥΝΘΙΑΚΟΙ. Μετάφρ. Ν. Γκινοπούλου .. ΔΡ. 1. —
Ο ΠΕΡΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΛΟΓΟΣ. Μετ. Ν. Γκινοπούλου ... » 2. —
ΟΙ ΤΕΣΣΑΡΕΣ ΦΙΛΙΠΠΙΚΟΙ. Μετ. Ν. Γκινοπούλου ... » 1.50
Και οι τρεις τόμοι του Δημοσθένους δεμένοι » 6. —
Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 10
ΠΛΑΤΩΝΟΣ
ΕΥΘΥΦΡΩΝ ή περί ευσεβείας. Μετάφρ. Αλ. Μωραϊτίδου ... » 1.20
ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ. Μετάφρ. Αλ. Μωραιτίδου... » 1.50
ΚΡΙΤΩΝ. Μετάφρ. Ν. Γκινοπούλου... » 0.80
ΦΑΙΔΩΝ ή περί ψυχής. Μετάφρ. Αρ. Χαροκόπου... » 2.50
ΚΡΑΤΥΛΟΣ ή περί ορθότητος των ονομασιών. Μετ. Κ. Ζάμπα» 2.50
ΘΕΑΙΤΗΤΟΣ ή περί επιστήμης. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα ... » 3.
ΣΟΦΙΣΤΉΣ ή περί του όντος. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα ... » 2.50
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ή περί βασιλείας. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα ... » 2.50
ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ ή περί ιδεών. Μετάφρ. Σ. Μελά ... » 2.
ΦΙΛΗΒΟΣ ή περί ηδονής. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα ... » 2.50
ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ή περί έρωτος. Μετάφρ. Ν. Κουντουριώτου... » 2.50
ΦΑΙΔΡΟΣ ή περί καλού. Μετάφρ. Κ. Γούναρη... » 2.
ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ Α' και Β' ή περί ανθρώπου φύσεως. Μετ.
Καζαντζάκη » 2.50
ΙΠΠΑΡΧΟΣ — ΑΝΤΕΡΑΣΤΑΙ. Μετάφρ. Ε. Ραΐση... » 0.80
ΧΑΡΜΙΔΗΣ ή περί σωφροσύνης. Μετάφρ. Α. Καμπάνη... » 0.80
ΛΑΧΗΣ ή περί ανδρείας. Μετάφρ. Α. Καμπάνη... » 1.
ΛΥΣΙΣ ή περί φιλίας. Μετάφρ. Α. Καμπάνη.... » 0.80
ΕΥΘΥΔΗΜΟΣ ή εριστικός. Μετάφρ... » 1.50
ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ ή σοφισταί. Μετάφρ. Α. Χαροκόπου... » 2.
ΓΟΡΓΙΑΣ ή περί ρητορικής. Μετάφρ. Αλ. Φιλαδελφέως... » 3.
ΜΕΝΩΝ ή περί αρετής. Μετάφρ. Χ. Παπαντωνίου... » 1.50
ΙΠΠΙΑΣ μείζων και ελάσσων. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα... » 2.50
ΜΕΝΕΞΕΝΟΣ ή επιτάφιος. Μετάφρ. Ιω. Ζερβού... » 1.
ΠΟΛΙΤΕΙΑ ή περί δικαίου. Μετάφρ. Ιω. Γρυπάρη, τόμοι 2.» 6.
ΤΙΜΑΙΟΣ ή περί φύσεως. Μετάφρ. Π. Γρατσιάτου... » 3.
ΚΡΙΤΙΑΣ ή ηθικός. Μετάφρ. Α. Χαροκόπου... » 1.
ΝΟΜΟΙ και ΕΠΙΝΟΜΙΣ. Μετάφρ. Κ. Ζάμπα, τόμοι 2... » 8.
ΑΛΚΥΩΝ — ΕΡΥΞΙΑΣ — ΑΞΙΟΧΟΣ. Μετάφρ. Κ. Μάνεση... » 1.
ΔΗΜΟΔΟΚΟΣ — ΣΙΣΥΦΟΣ — ΚΛΕΙΤΟΦΩΝ — ΙΩΝ — ΜΙΝΩΣ... » 2.
ΘΕΑΓΗΣ — ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΥ — ΠΕΡΙ ΑΡΕΤΉΣ. Μετ.
Λιμπεροπούλου... » 0.80
ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ και ΟΡΟΙ. Μετάφρ. » 2.
Ολόκληρος ο Πλάτων εις 33 τόμους δεμένους... » 82.20
ΗΡΟΔΟΤΟΥ
ΜΟΥΣΑΙ. Μετ. Α. Σκαλίδου, επιθεωρηθείσα υπό Ιωάννου Ζερβού.
Τόμος Α'. Κλειώ — Ευτέρπη Δρ. 3.
» Β'. Θάλεια — Μελπομ. — Τερψ. » 3.
Τόμος Γ’. Ερατώ — Πολυμνία ΔΡ. 3.
» Δ’. Ουρανία Καλλιόπη » 3.
Ολόκληρος ο Ηρόδοτος εις 4 τόμους δεμένους ΔΡ. 14.
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ
ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ. Μετάφρ. Αλ. Ραγκαβή... » 3.0
Τόμ. Α'. Θησεύς — Ρωμύλος — Λυκούργος — Νουμάς... » 3.0
Τόμ. Β’. Σόλων — Ποπλικόλας — Θεμιστοκλής —
Κάμιλλος — Περικλής — Φάβιος Μάξιμος... » 3.0
Τόμ. Γ’. Αλκιβιάδης — Κοριολλανός — Τιμολέων — Αιμίλιος
Παύλος — Πελοπίδας — Μάρκελλος » 3.0
Τόμ. Δ’ Αριστείδης — Μάρκος Κάτων — Φιλοποίμην —
Φλαμινίνος — Πύρρος — Μάριος... » 3.0
Τόμ. Ε'. Λύσανδρος — Σύλλας — Κίμων — Λούκουλλος —
Νικίας — Κράσσος... » 3.0
Τόμ. ΣΤ’. Σερτώριος — Ευμένης — Αγησίλαος —
Πομπήιος ... » 3.0
Τόμ. Ζ'. Αλέξανδρος — Ιούλιος Καίσαρ — Φωκίων —
Κάτων... » 3.0
Τόμ. Η'. Άγις — Κλεομένης — Τ. Γράκχος, Γ. Γράκχος,
Δημοσθένης — Κικέρων... » 3.0
Τόμ. Θ'. Αρταξέρξης — Δημήτριος — Αντώνιος... » 3.0
Τόμ. Ι'. Δίων — Βρούτος — Άρατος — Γάλβας — Όθων... » 3.0
Ολόκληρος ο Πλούταρχος εις 10 τόμ. δεμένους ΔΡ. 35. —
ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ
ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ. Μετάφρ. Α. Καμπάνη. ... » 0.80
Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 50
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
Εκδιδομένη υπό την διεύθυνσιν του Δρος. Ι. ΖΕΡΒΟΥ
ΑΙΣΧΥΛΟΣ
Ο μέγιστος των αρχαίων και νεωτέρων τραγικών ποιητών διά την
ισχυράν δραματικότητα, το βαθύν και συχνά προφητικόν της σκέψεως,
την λυρικήν έξαρσιν και την αρμονίαν της εννοίας και του ήχου. Αι
τραγωδίαι του απότολμοι εις σύνθεσιν και πλοκήν ενέχουν συνάμα
ισχυράν την αίσθησιν και την ψυχολογίαν του φυσικού, ώστε δυνατός
εις αυτάς εγκλείεται ο παλμός της ζωής. Τοιούτος ο Αισχύλος,
αποτελεί την τελειοτέραν ποιητικήν εκδήλωοιν του Ελληνικού
μεγαλείου.
Αγαμέμνων, το πρώτον δράμα της Τριλογίας «Ορέστεια», αναφερόμενον
εις την δολοφονίαν του Αγαμέμνονος υπό της συζύγου του και του
εραστού αυτής. Η σκηνή της προφητικής Κασσάνδρας, οδυρομένης,
κρίνεται ως μία των τραγικωτέρων του παγκοσμίου θεάτρου... Δρ.
1.50
Χοηφόροι, το δεύτερον δράμα της Ορεστείας περιέχον την κυρίαν
πράξιν, την μητροκτονίαν του Ορέστου, επί της οποίας στηρίζεται
το ηθικόν πρόβλημα της Τριλογίας. Με την αναγνώρισιν των αδελφών
Ηλέκτρας και Ορέστου και μετά θρήνον επί του πατρικού τάφου,
θανατώνει τον Αίγισθον και την μητέρα του ο Ορέστης, τότε δε ο
νους του σαλεύεται, τα φάσματα των Ερινύων τον καταδιώκουν και
φεύγει εξόριστος. Δρ. 1.50
Ευμενίδες. Εκτυλίσσονται εις τους Δελφούς, όπου ο Απόλλων
αποκοιμίζων τας Ερινύας φυγαδεύει τον Ορέστην, και κατόπιν εις
τας Αθήνας, όπου κατ' απόφασιν της Αθηνάς δικάζεται ο μητροκτόνος
υπό του Αρείου Πάγου και απαλλάσσεται της ποινής του φόνου. Δρ.
1.50
Επτά επί Θήβας. Αναφέρεται το δράμα εις την τραγικήν μοίραν των
δύο υιών του Οιδίποδος, οι οποίοι, μονομαχούντες διά την
βασιλείαν των Θηβών, αλληλοφονεύονται. Ο ύμνος των Ερινυών και ο
παθητικώτατος θρήνος της Αντιγόνης και της Ισμήνης είναι εκ των
λυρικωτέρων της αρχαίας τραγωδίας. Δρ. 1.50
Ο «Αγαμέμνων», αι «Χοηφόροι», αι «Ευμενίδες» και οι «Επτά επί
Θήβας» μετεφράσθησαν εις στίχους αριστοτεχνικούς, με φιλολογικήν
ακρίβειαν και με δύναμιν ύφους υπό του Ι. Ν. Γρυπάρη.
Πέρσαι. Αποτελούν ύμνον των ελληνικών νικών κατά του Πέρσου. Η
μεγαλοπρεπής αφήγησις της εν Σαλαμίνι ναυμαχίας κρίνεται ως
μοναδικόν υπόδειγμα επικολυρικής περιγραφής, τα δε χορικά
θαυμάζονται διά την ηχητικήν προς την έννοιαν εναρμόνισιν. Δρ.
1.50
Προμηθεύς Δεσμώτης, το πλέον μεγαλεπήβολο και υψιπετές έργον του
παγκοσμίου θεάτρου, παρουσιάζον τον Προμηθέα προσηλούμενον επί
του Καυκάσου κατά διαταγήν του υπερτάτου θεού και προς τιμωρίαν
της φιλανθρωπίας του. Το Κράτος του Διός και η Βία
προσωποποιούμενα, ο Ήφαιστος, αι Ωκεανίδες Νύμφαι, ο Ερμής, ο
Ωκεανός, η Ιώ και ο Προμηθεύς, όλοι δρώντες ανθρωπίνως και
παθητικώς, διατηρούσιν εν τούτοις πλήρες το θείον μεγαλείον. Δρ.
1.50
Αι μεταφράσεις των «Περσών» και του «Προμηθέως Δεσμώτου»,
φιλολογικαί και έμμετροι, απηχούσαι του πρωτοτύπου τον ρυθμόν,
υπό του κ. Ι. Ζερβού.
Ικέτιδες. Βασίζονται επί της Ιστορικής παραδόσεως και εξυμνούν
την αρετήν και το φιλόξενον των Ελλήνων. Αι Δαναΐδες εξ Αιγύπτου
φεύγουσαι τον διά βίας γάμον φιλοξενούνται και προστατεύονται υπό
των Αργείων, λυτρούνται δε από τολμηθείσης αρπαγής. Υπέροχος, και
παρά τοις αρχαίοις δε θαυμαστός, είνε ο λυρισμός του έργου. Δρ.
1.50
100 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΑΝΑ 5 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
Από τους τρείς κορυφαίους Έλληνας τραγικούς ο πλέον προσιτός εις
την αρχαιότητα και σήμερον είναι ο Ευριπίδης — δραματικός και
περιπαθής, φιλόσοφος δε συνάμα και ψυχολόγος των ανθρωπίνων
αρετών και ελαττωμάτων.
Ανδρομάχη. εικονίζει θαυμασίως τα αισθήματα ζηλοτυπίας, μίσους
και στοργής. Ο Νεοπτόλεμος, χωρισθείς από την Ανδρομάχην,
νυμφεύεται την Ερμιόνην, θυγατέρα του Μενελάου, η οποία μετά του
πατρός της Μενελάου συνεννοείται να φονεύσουν τον από του πρώτου
γάμου υιόν του συζύγου. Ο πάππος του Πηλεύς τον σώζει, αλλ' ο
Μενέλαος μ’ επιβουλήν φονεύει τότε τον Νεοπτόλεμον. Δρ. 1.50
Άλκηστις. Κατά του θεού τον όρον ο Άδμητος θα ελάμβανε την
αθανασίαν, αν συγγενής του εθυσιάζετο προς τούτο. Οι γονείς
αποφεύγουν, αλλ' η σύζυγος Άλκηστις προσφέρεται πρόθυμα να
θυσιασθεί, παρέχουσα κορυφαίον παράδειγμα συζυγικής αφοσιώσεως.
Δρ. 1.50
Την Ανδρομάχην και την Άλκηστιν εμμέτρως μετέφρασε με κομψότητα
και ακρίβειαν ο κ. Γ. Τσοκόπουλος.
Μήδεια. είναι το τραγικώτερον δράμα του Ευριπίδου· το πάθος της
ερωτικής εκδικήσεως εις το έπακρον της εκδηλώσεως του. Προδοθείσα
από τον Ιάσονα η Μήδεια καταπνίγει την μητρικήν στοργήν και
φονεύει τα δύο τέκνα των, διά να τον εκδικηθή. Δρ. 1.50
Ηλέκτρα. Ο Ορέστης και η αδελφή του Ηλέκτρα θανατώνουν τον φονέα
του πατρός των Αίγισθον και την μητέρα των Κλυταιμνήστραν,
συνεργόν του πατρικού φόνου. Η κάθαρσις διά του από μηχανής θεού
εξάγνισιν των μητροκτόνων. Δρ. 1.50
Ιππόλυτος. από τα νεωτεριστικώτερα έργα του Ευριπίδου. Προς τον
υιόν του συζύγου της Θησέως, τον Ιππόλυτον, η Φαίδρα αισθάνεται
ανόσιον έρωτα, αποκρουσμένη δε αυτοκτονεί, συκοφαντούσα δι'
επιστολής τον υιόν προς τον πατέρα. Ο Θησεύς εξορίζων τον
Ιππόλυτον, τον καταράται να εξολοθρευθή υπό του Ποσειδώνος. Η
κατάρα πραγματοποιείται, αλλ' η συκοφαντία φανερώνεται και ο
Ιππόλυτος αποθνήσκει θρηνούμενος και συγχωρών. Δρ. 1.50
Αι μεταφράσεις της Μηδείας, της Ηλέκτρας και του Ιππολύτου
φιλολογικοί υπό του κ. Α. Τανάγρα.
Ιφιγένεια η εν Ταύροις. Η Ιφιγένεια, θυσιαζομένη από τον πατέρα
της εις την Αυλίδα, σώζεται υπό της θεάς Αρτέμιδος, εις την χώραν
των Ταύρων. Εκεί μητροκτόνος την συναντά ο αδελφός Ορέστης
ιέρειαν, αποκομίζει δε μαζί της το άγαλμα της Αρτέμιδος εις
Αθήνας. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις έμμετρος, με χορικά εις λυρικούς στίχους υπό του κ.
Ν. Κυπαρίσση.
Βάκχαι. είναι από τας αρτιωτέρας και πλέον λυρικάς τραγωδίας του
Ευριπίδου. Ο Πενθεύς και η μήτηρ του Αγαύη, απιστούντες προς τα
θεία, τιμωρούνται υπό του θεού Διονύσου, διότι δεν ηθέλησαν να
δεχθούν την λατρείαν του εις τας Θήβας. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις έμμετρος, αποδίδουσα τον ρυθμόν και το ύφος του
πρωτοτύπου υπό του κ Κ. Βάρναλη.
Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 50
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ
Φοίνισσαι. Αναφέρονται εις την τραγικήν παράδοσιν της
αδελφοκτονίας Ετεοκλέους και Πολυνείκους. Πλήρες επεισοδίων, ως ο
θάνατος των δύο αδελφών, η αποδίωξις του Οιδίποδος, η γενναία της
Αντιγόνης απόφασις κ.λ. λογίζεται εκ των ωραιοτέρων έργων του
Ευριπίδου. Δρ. 1.50
Ικέτιδες. δράμα πολιτικόν και πατριωτικόν, αναγόμενον εις τον
ήρωα Θησέα, ο οποίος θάπτει τους προ των Θηβών πεσόντας Αργείους.
Ο χορός αποτελείται εκ των μητέρων και τέκνων των πεσόντων παρά
τας Θήβας, τα χορικά δε του έργου είναι εκ των περιπαθεστέρων της
αρχαίας τραγωδίας. Δρ. 1.50
Τας «Φοινίσσας» και τας «Ικέτιδας» μετέφρασε φιλολογικώς και
εμμέτρως, αποδώσας τον ρυθμόν του πρωτοτύπου, ο κ. Ν. Ποριώτης.
Ηρακλής μαινόμενος. Ο Ηρακλής απολυτρώνων τα τέκνα του
καταλαμβάνεται κατόπιν υπό μανίας και τα φονεύει. Συνερχόμενος
θέλει ν' αυτοκτονήση, αλλά σώζεται υπό του φίλου του Θησέως. Δρ.
1.50
Η μετάφρασις φιλολογικώς αρτία, έμμετρος και διατηρούσα κατά το
δυνατόν τας ωραιότητας του πρωτοτύπου υπό του κ. Κ. Βάρναλη.
Ίων. δράμα διακρινόμενον διά την περίτεχνον πλοκήν του, τας μετά
τέχνης παρεμβαλλομένας περιπετείας και την απροσδόκητον έκβασιν.
Υπόθεσιν έχει τους κινδύνους, την αναγνώρισιν και την αναγόρευσιν
έπειτα του Ίωνος ως κληρονόμου τον βασιλέως της Αττικής Ξούθου.
Δρ. 1.50
Η μετάφρασις ακριβής και έμμετρος υπό του κ. Πολ.
Δημητρακοπούλου.
Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Εκ των παθητικωτέρων και καλυτέρων τραγωδιών
του Ευριπίδου. Αι προσπάθειαι του Αγαμέμνονος προς σωτηρίαν της
θυγατρός, η αργά επελθούσα συμπάθεια του Μενελάου προς το θύμα, η
τολμηρά του Αχιλλέως αντίστασις εναντίον του στρατού υπέρ της
μνηστής του εντείνουσι την δράσιν και την τραγικότητα,
παρεχομένης της λύσεως διά του από μηχανής θεού. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και αρτία υπό του κ. Φραγκιά.
Κύκλωψ. δράμα σατυρικόν, ανάγεται εις την γνωστήν Ομηρικήν
περιπέτειαν του Οδυσσέως, την μέθην και τύφλωσιν του Κύκλωπος και
την ούτω σωτηρίαν του ήρωος και των συντρόφων του. Τα εις το
δράμα κωμικά επεισόδια καθιστώσιν αυτό εξόχως ενδιαφέρον. Δρ.
1.50
Η μετάφρασις φιλολογική, έμμετρος και αρτίως αποδίδουσα το
πρωτότυπον υπό του κ. Γ. Τσοκοπούλου.
Ορέστης. δράμα πολύπλοκον και νεωτεριστικόν. Ο Ορέστης υπό των
Αργείων καταδικάζεται εις θάνατον, ο δε θείος του Μενέλαος εκ
δειλίας τον εγκαταλείπει. Εξαγριούμενος εκείνος θέλει να φονεύσει
την σύζυγον του Μενελάου, και την θυγατέρα των Ερμιόνην. Αλλά διά
του από μηχανής θεού μεταπείθεται και νυμφεύεται την Ερμιόνην.
Δρ. 1.50
Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και έμμετρος υπό του κ. Η.
Βουτιερίδου.
Ρήσος. Είναι εκ των νεωτέρων δραμάτων της Αττικής τραγωδίας,
αποδιδόμενον μεν παλαιόθεν εις τον Ευρυπίδην, αλλ' ήδη τασσόμενον
μάλλον εις την σχολήν του Φιλοκλέους. Ανάγεται εις το Oμηρικόν
επεισόδιον της αρπαγής της Ελένης υπό του Πάριδος. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις φιλολογική, αρτία και ρυθμική υπό του κ. Καμπάνη.
100 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝ0ΝΤΕΣ ΑΝΑ 5 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ
Ηρακλείδαι. Αναφέρονται εις την περίθαλψιν των Ηρακλειδών εν τη
Αττική και εξυμνούν την τότε ανδρείαν των Αργείων και Αθηναίων
ηρώων. Το επεισόδιον, εν ω παραδίδεται εκουσίως εις θάνατον η
Μακαρία, χάριν κοινής σωτηρίας, εντείνει την τραγικότητα του
δράματος. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις έμμετρος, αποδίδουσα το πρωτότυπον, υπό του κ. Κ.
Βάρναλη.
Εκάβη. Η βασίλισσα της Τροίας, συγκρατούσα την θλίψιν διά τον
θάνατον του υιού της Πολυδώρου, επιτελεί τον όλεθρον του
δολοφόνου. Ιδίως το πάθος της εκδικήσεως περιγράφεται εις την
Εκάβην με βαθυτάτην ψυχολογίαν. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις, αποδίδουσα το πρωτότυπον έμμετρος, υπό του κ. Ν.
Ποριώτη.
Ελένη. Αντιθέτως προς την παράδοσιν παριστωμένη ως πιστή σύζυγος
η Ελένη κατορθώνει να λυτρωθή του γάμου προς τον αιγύπτιον
βασιλέα, βοηθουμένη υπό του συζύγου της Μενελάου. Η αδελφή του
αιγυπτίου βασιλέως Θεονόη συμπονούσα και βοηθούσα τους συζύγους
είναι εκ των αρίστων του αρχαίου δράματος τύπων. Δρ. 1.50
Τρωάδες. Αποτελούν εξεικόνισιν των φρικαλεοτήτων της αλώσεως της
Τροίας. Η σφαγή της Πολυξένης, ο φόνος του Αστυάνακτος, η όψις
της πυρπολουμένης πόλεως δίδουν δραματικήν εικόνα της αλώσεως.
Η μετάφρασις «Ελένης» και «Τρωάδων» φιλολογική, ρυθμική και
καλλίτεχνος υπό του κ. Α. Καμπάνη. Δρ. 1.50
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ
Ο μέγιστος κωμικός και σατυριοτής των κακιών, θαυμαστός ηθογράφος
επινοητής δαιμόνιος σκηνικής πλοκής. Έχων γυμνότητα φράσεως,
προσιτήν εις ωρίμους μόνον ανθρώπους, είναι ουχ ήττον κατ' εξοχήν
ηθικολόγος. Αι κωμωδίαι του έχουν τόσην γενικότητα και ζωήν, ώστε
είναι πάντοτε σύγχρονοι.
Οι Όρνιθες αποτελούν σάτυραν της πολιτικής και κοινωνικής
διαφθοράς και σκώμμα εναντίον των θεωριών περί νέων πολιτευμάτων.
Ο μύθος πλέκεται περί δύο πολίτας Αθηναίους, ερχομένους προς τα
πτηνά, διά να ιδρύσουν εκεί νέαν πολιτείαν Δρ. 3. —
Οι Βάτραχοι είναι φιλολογικού θέματος κωμωδία, όπου
γελοιοποιούνται πολλοί των ποιητών και σατυρίζεται η κατάπτωσις
της τέχνης. Ο Ευριπίδης και ο Αισχύλος εισάγονται εις την σκηνήν,
ανακηρύσσεται δε ο δεύτερος ύπατος τραγικός. Υπαινιγμοί
καταχρήσεων και διαφθορών δίδουν εις τους «Βατράχους» μέγα
κοινωνικόν ενδιαφέρον. Δρ. 3. —
Αι Νεφέλαι γελοιοποιούν την περί γυναικείας ελευθερίας ιδεολογίαν
και ιδίως τας περί κοινογαμίας και κοινοκτημοσύνης τότε
αναφυείσας θεωρίας. Δρ. 2.
Αι Εκκλησιάζουσαι είναι διακωμώδησις των σοφιστών. Τοιούτος
εκλαμβάνεται και ο Σωκράτης, περί τον οποίον δρώσι θαυμάσιοι
κωμικοί τύποι. Η υπεραπολογία των αρχαίων ηθών και η επίθεσις
εναντίον της ανηθικότητος χαρακτηρίζουσιν ιδίως το έργον. Δρ. 2.
Η Λυσιστράτη επικρίνει την πολεμομανίαν των Αθηναίων. Διά να
παύση ο Πελοποννησιακός πόλεμος, αι γυναίκες απέχουν κάθε
συναφείας με τους άνδρας των, πλέκεται δε ούτω κωμικότατα και
σατυρικώτατα ο μύθος. Δρ 2.
Αι μεταφράσεις φιλολογικαί και έμμετροι υπό του κ. Πολ.
Δημητρακοπούλου.
200 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΕΣ ΑΝΑ 10 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ
Έκαστος τόμος δεμένος επί πλέον λεπ. 50
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ
Ειρήνη. Σατυρίζει την πολυπραγμοσύνην και την φιλοπόλεμον νόσον
των Αθηναίων και των άλλων Ελλήνων. Διά κωμικοτάτης και το
πλείστον συμβολικής πλοκής εξέρχεται εις το φως η ενταφιασθείσα
υπό των θεών Ειρήνη, εξυμνούνται δε τότε τα εξ αυτής αγαθά. Δρ.
2.
Σφήκες. Γελοιοποιούν την μανίαν των Αθηναίων διά δικαστήρια και
δίκας, παρουσιάζουν δε τα ηθικά και κοινωνικά άτοπα εκ της τότε
δικαστικής καταστάσεως. Οι δικασταί εμφανιζόμενοι ως χορός
Σφηκών, ενώ τάχα υπερασπίζουν, διακωμωδούσι τους δικαστικούς
θεσμούς. Δρ. 2.50
Αχαρνής. Χορός Αχαρνέων αγροτών επικρίνει τους ρήτορας και τους
πολιτικούς ως αιτίους του Πελοπον. πολέμου και της ολέθριας διά
τας Αθήνας φιλοδόξου πολιτικής. Τα επεισόδια εκ των ευφυεστέρων
της αρχαίας κωμωδίας παρέχουν ζωντανήν εικόνα του τότε αστικού
βίου. Δρ. 2.50
Ιππής. Κωμωδία καυτηριάζουσα δεινώς τον δημοκόπον Κλέωνα, τον
βυρσοδέψη και την στρατηγίαν αυτού εις Πύλον. Ο χορός απετελέσθη
εκ της τάξεως των Ιππέων, διότι ούτοι είχον καταδικάσει άλλοτε
τον Κλέωνα διά δωροδοκίαν. Πολλά των τότε πολιτικών και
κοινωνικών ηθών των Αθηναίων σατυρίζονται εις το έργον τούτο. Δρ.
2.50
Πλούτος. η γενικωτέρου θέματος και παραστατικωτέρα κωμωδία του
Αριστοφάνους. Γέρων ενάρετος και πτωχός, συμμορφούμενος με
χρησμόν, συναντά τον Πλούτον, τυφλόν. Θεραπεύσας αυτόν πλουτεί ως
και άλλοι ενάρετοι, διότι αποκατέστη τότε η πρέπουσα τάξις και
έπαυσεν η επικράτησις της ανηθικότητος, η προκύψασα πριν εκ της
τυφλώσεως του Πλούτου. Η πλοκή διαπνέεται υπό δριμυτάτης σατύρας
του τότε κοινωνικού βίου. Δρ. 2.50
Θεσμοφοριάζουσαι. σάτυρα ευφυεστάτης πλοκής εναντίον του
Ευρυπίδου, ο οποίος διά να σωθεί από τας γυναίκας ο πενθερός του,
καταφεύγει εις την βοήθειαν δύο γυναίων. Δρ. 2.50
Αι μεταφράσεις Ειρήνης, Σφηκών, Αχαρνέων, Ιππέων και Πλούτου,
έμμετροι, αποδίδουσαι ζωντανά τον ποιητήν και το ύφος του υπό του
κ. Μ. Αυγέρη.
ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ
Κομψός το ύφος, πυρρωνιστής την σκέψιν, σκώπτης και χαριτολόγος ο
Λουκιανός, περιέλαβεν εις τας διηγήσεις, τους διάλογους ανθρώπων
και νεκρών και εις τας ποικίλας μελέτας του όλον τον αρχαίον
κόσμον.
ΤΟΜΟΣ Α'. Όνειρον ή βίος του Λουκιανού. ―Προς εκείνον όστις
είπεν: είσαι Προμηθεύς εις τα έργα σου. ― Πλοίον ή ευχαί. ―Περί
πένθους. ― Τίμων ή μισάνθρωπος. ―Εγκώμιον μυίας. — Θεών διάλογοι.
— Κρίσεις θεών. — Προς Νιγρίνον επιστολή. — Νιγρίνος ή περί
φιλοσοφικού χαρακτήρος — Δίκη φωνηέντων.
ΤΟΜΟΣ Β'. — Διάλογοι θαλασσίων θεών. — Αλκυών ή περί
μεταμορφώσεως. — Προμηθεύς ή Καύκασος. — Νεκρικοί διάλογοι. —
Μένιππος ή νεκρομαντεία — Φιλοψευδής ή απιστών — Πως πρέπει να
γράφεται η ιστορία.
ΤΟΜΟΣ Γ'. Αληθής ιστορία. — Τυραννοκτόνος. — Αποκηρυτόμενος. —
Φάλαρις λόγος. — Αλέξανδρος ή ψευδόμαντις. — Ο Ηρακλής. — Ο
Διόνυσος. — Ψευδολογιστής.
ΤΟΜΟΣ Δ'. Δις κατηγορούμενος ή δικαστήρια. — Περί παρασίτου. —
Ανάχαρσις. — Προς τον απαίδευτον και πολλά βιβλία αγοράζοντα. —
Ότι δεν πρέπει να πιστεύωμεν εύκολα την διαβολήν. — Ζευς
ελεγχόμενος. — Ρητόρων διδάσκαλοι. — Ικαρομένιππος ή Υπερνέφελος.
ΤΟΜΟΣ Ε'. Ιππίας ή περί του λουτρού. — Μακρόβιοι, — Ο θάνατος του
Περεγρίνου. — Οι δραπέται. — Περί του ηλέκτρου ή των κύκνων. —
Περί του οίκου. — Πατρίδος εγκώμιον. — Περί των διψάδων. — Περί
ορχήσεως. — Ευνούχος. — Βίος Δημώνακτος. — Διάλεξις με τον
Ησίοδον. — Χάρων ή επισκοπούντες.
ΤΟΜΟΣ ΣΤ'. Εικόνες. — Υπέρ των εικόνων. — Εταιρικοί διάλογοι. —
Όνειρος ή αλεκτρυών. — Συμπόσιον ή Λαπίθαι. — Θεών εκκλησία. —
Βίων Πράσις. — Αλιεύς. — Ψευδοσοφιστής. — Περί Συρίης Θεού. —
Ζευς τραγωδός.
Το όλον έργον τόμοι 6, Δρ. 18. —
Την αδράν και φιλολογικώς αρτίαν μετάφρασιν του Λουκιανού
συνεπλήρωοεν ο κ. Ι. Κονδυλάκης, εφάμιλλον του πρωτοτύπου εις
ύφος και κομψότητα.
ΣΟΦΟΚΛΗΣ
Απαράμιλλοι εις δραματικόν και πλαστικόν κάλλος αι τραγωδίαι τον
Σοφοκλέους είναι άφθαστα πρότυπα της δραματικής τέχνης όλων των
λαών και των αιώνων. Αρμονικός υμνητής της φύσεως ο Σοφοκλής,
θαυμαστός ανατόμος του πάθους, φιλοσοφικός ερευνητής της ψυχής
και του ηθικού κόσμον εξυψώνει, φωτίζει και γοητεύει με σκέψιν,
λυρισμόν, περιπάθειαν και καλλιτεχνικήν αρτιότητα.
Αντιγόνη. Παρουσιάζει αντίμαχα τον φυσικόν νόμον — του αίματος
την φωνήν ― προς τον κοινωνικόν νόμον που επικρατεί μεν και
συντρίβει διά του θανάτου της Αντιγόνης, δεν ισχύει όμως να
ταπεινώση την ευγένειαν του φυσικού της στοργής νόμου.
Μετάφρασις, αποδίδουσα ζωντανόν το πρωτότυπον, θαυμασίως αρμονική
και καλλίτεχνος υπό του κ. Κ. Χρηστομάνου. Δρ. 1.50
Ηλέκτρα. Η αλεπάλληλος διαδοχή τραγικών γεγονότων και η συχνή
μετάπτωσις αισθημάτων και παθών δίδουν εις το δράμα τούτο
νεωτεριστικώτερον τύπον. Μετά την αναγνώρισιν των δύο αδελφών
Ορέστου και Ηλέκτρας αποτολμάται υπ' αυτών ο φόνος της μητρός και
του εραστού της προς εκδίκησιν της πατρικής δολοφονίας. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις έμμετρος, φιλολογικώς δε πιστή υπό του κ. Μ. Αυγέρη.
Οιδίπους Τύραννος. Ο τραγικός θρύλος της ακουσίας πατροκτονίας
του Οιδίποδος και του γάμου με την μητέρα του δραματοποιείται εις
το έργον τούτο ως αποκάλυψις θεόθεν επερχομένη και ευρίσκουσα
εξιλασμόν διά της αυτοκτονίας της αιμομίκτου μητρός και της
εκούσιας τυφλώσεως του Οιδίποδος. Δρ. 1.50
Τραχίνιαι. Υπόθεσιν έχουν τον οικτρόν θάνατον του Ηρακλέους δι'
ερωτικών φίλτρων της συζύγου του Δηιάνειρας, ακουσίως
παρασυρθείσης από υπερβολικήν αγάπην. Η ακουσία δολοφόνος
αυτοκτονεί και ο Ηρακλής πριν αποθάνη γνωρίζει την αθωότητά της.
Δρ. 1.50
Αι μεταφράσεις του Οιδίποδος Τυράννου και των Τραχινιών, έμμετροι
και αρμονικώς αποδίδουσαι τα πρωτότυπα, υπό του κ. Α. Καμπάνη.
Φιλοκτήτης. Ο Νεοπτόλεμος, διά να λάβη τα πατρικά όπλα από τον
Φιλοκτήτην σύμφωνα με χρησμόν, μεταχειρίζεται κατ' αρχάς δόλον,
ως συνεβούλευσεν ο Οδυσσεύς. Αλλά συγκινούμενος από την
γενναιοψυχίαν του ήρωος μετανοεί, φανερώνει τον δόλον και
παραιτείται των σχεδίων του. Ο Ηρακλής, εμφανιζόμενος από μηχανής
θεός, συμβιβάζει τα διεστώτα και δίδει την λύσιν σύμφωνον προς
την Ομηρικήν παράδοσιν. Δρ.1.50
Η μετάφρασις φιλολογική και καλλίτεχνος υπό του κ. Ζαχ.
Παπαντωνίου.
Αναφέρεται εις τον Ομηρικόν ήρωα παραφρονήσαντα κατά θείαν βουλήν
διά την αλαζονείαν του. Συνελθών ο Αίας και αισχυνόμενος
αυτοκτονεί. Κατ' επέμβασιν του αδελφού αυτού Τεύκρου και του
αντιπάλου του Οδυσσέως κηδεύεται λαμπρώς διά τον ηρωισμόν και την
άλλην αυτού αγαθότητα. Δρ. 1.50
Μετάφρασις έμμετρος, αποδίδουσα το πρωτότυπον υπό του κ. Κ.
Βάρναλη.
Οιδίπους επί Κολωνώ. το ύστατον του Σοφοκλέους δράμα, παρουσιάζον
τας τελευταίας περιπετείας του Οιδίποδος και καταλήγον εις τον
θάνατόν του παρά τον Κολωνόν. Η έξαρσις, ο λυρισμός προς
εξύμνησιν των Αθηνών, το μεγαλείον του αποθνήσκοντος ήρωος,
αναδεικνύουν το δράμα εν των αριστουργημάτων του παγκοσμίου
θεάτρου. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις καλλιτεχνική, έμμετρος, υπό του κ. Η. Βουτιερίδου.
ΠΛΑΤΩΝ
Εις τους θαυμασίους διά την έννοιαν και δια την τέχνην διαλόγους
του Πλάτονος απέδωκε την διδασκαλίαν του Σωκράτους, διετύπωσε δε
υψίστης γενικότητος ιδικάς του θεωρίας περί κόσμου και ανθρώπου,
περί ψυχής και νου, περί πολιτείας και ηθικής, επιδράσας βαθύτατα
επί του Χριστιανισμού και επί των κοινωνικών αντιλήψεων της
νεωτέρας εποχής μέχρι σήμερον. Οι διάλογοί του αποτελούντες
αρτίαν εγκυκλοπαιδικήν διδασκαλίαν της αρχαίας σοφίας έχουν τόσην
φυσικότητα, περιγραφήν, γοργότητα και χάριν, ώστε δύνανται να
χαρακτηρισθούν ως φιλοσοφικά δράματα.
Φαίδων. είναι υψηλή και μεγάλη μελέτη περί ψυχής. Εν μέσω των
μαθητών του ο Σωκράτης εις τας τελευταίας ώρας της ζωής του
διδάσκει με ηρεμίαν και γαλήνην τον θείον προορισμόν του ανθρώπου
και προσάγει ισχυρά επιχειρήματα υπέρ της μετά θάνατον ζωής. Η
λιτή δραματική αφήγησις του διά κωνείου θανάτου του Σωκράτους εις
το τέλος του διαλόγου είναι μία από τας θαυμασιωτέρας σελίδας της
παγκοσμίου φιλολογίας. Η μετάφρασις πιστή και σαφής υπό του κ.
Αρ. Χαροκόπου. Δρ. 2.50
Κρίτων. αποτελεί φωτεινήν διδασκαλίαν φιλοπατρίας και υποταγής
εις τους νόμους. Ο μέγας φιλόσοφος, παρακινούμενος υπό του
Κρίτωνος να φύγη διά να μη υποστή την άδικον τιμωρίαν, αρνείται
και εξηγών τους λόγους της αρνήσεως διδάσκει διατί και πώς πρέπει
να αγαπώμεν και να σεβώμεθα την πατρίδα και τους νόμους αυτής. Η
μετάφρασις φιλολογική και καλλιτεχνική υπό του κ. Ν. Γκινοπούλου.
Δρ. 0.80
Θεαίτητος. είναι οψιγενές του Πλάτωνος έργον, όπου διερευνώνται
τα της ανθρωπίνης γνώσεως και καθορίζεται το τι είναι επιστήμη. Η
ενάργεια της σκέψεως, η βαθύτης του νοήματος και η ακρίβεια της
φιλοσοφικής διατυπώσεως καθιστώσι τον Θεαίτητον ένα των
εξοχωτέρων Πλατωνικών διαλόγων.
Η μετάφρασις κριτικωτάτη, φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ.
Ζάμπα. Δρ. 3. —
Κρατύλος. με βαθυτάτην παρατηρητικότητα και εύληπτον ανάλυσιν
εξετάζει ο διάλογος ούτος πώς παρήχθη η γλώσσα, πώς πρέπει ν'
αποβλέπωμεν εις την μουσικήν ετυμολογίαν των λέξεων και μέχρι
τίνος σημείου η σκέψις δύναται να χειραφετηθή από τας ατελείας
της γλώσσης.
Η μετάφρασις κομψή συνάμα και πιστή υπό του κ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50
Σοφιστής. είναι τολμηροτάτη φιλοσοφική έξαρσις προς εξακρίβωσιν
των ορίων της ανθρωπίνης νοήσεως, δι' ο και θεωρείται ως η
μεταφυσική του Πλάτωνος, είναι δε ο κατά την λογικήν
πολυτροπώτερος και οξύτερος των διαλόγων του. Η αρτία φιλολογική
του μετάφρασις υπό του κ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50
Πολιτικός. φιλοσοφικώς αναλύει την ανθρωπίνην ενέργειαν εις
πράξιν και θεωρίαν, διά μεγάλου δε μύθου κατόπιν παρουσιάζει άλλο
νέον πολίτευμα και υποδεικνύει τας ατελείας των υπαρχόντων
πολιτευμάτων, αποτελών ούτω την κατ' εξοχήν κοινωνιολογικήν
μελέτην του μεγάλου φιλοσόφου.
Η μετάφρασις φιλολογική υπό του κ. Κ. Ζάμπα. Δρ. 2.50
Xαρμίδης. αποτελεί επισκόπησιν της ηθικής, εξετάζει δε κυρίως τι
είναι σωφροσύνη και συμπεραίνει ότι και αυτή, όπως τόσαι άλλαι
ηθικαί αξίαι, είναι σχετική και επομένως υπό πολλάς επόψεις
απροσδιόριστος.
Η μετάφρασις εφιλοτεχνήθη υπό του κ. Α. Καμπάνη. Δρ. 0.80
Ιππίας μείζων και ελάσσων. Εις τον «Ιππίαν μείζονα» ο Σωκράτης
φέρει εις αντιφάσεις τον σοφιστήν Ιππίαν, προκαλών αυτόν να ορίση
το ωραίον. Μετά υποδείξεις συγκεκριμένων ωραίων πραγμάτων, τας
οποίας ο Σωκράτης γελοιοποιεί, ερευνάται αν ωραίον είναι το
πρέπον ή το χρήσιμον ή το ικανόν ή γενικώτερον ακόμη αν τοιούτον
είναι το αγαθού αίτιον ή θετικώτερον απλώς το ηδονικόν την όρασιν
και την ακοήν. Όλους τούτους τους ορισμούς ελέγχει ο Σωκράτης ως
ατελείς, υποδεικνύον εν τούτοις ως ευχάριστον και επαρκή διά τον
νουν την τοιαύτην πολλαπλήν και διαφορότροπον επισκόπησιν των
γενικών ζητημάτων. — Όμοιον έχει συμπέρασμα ο «Ιππίας ελάσσων»,
έχων όμως άλλο κατ' ουσίαν θέμα, ήτοι αν και κατά πόσον η αλήθεια
διαφέρει του ψεύδους. Δρ. 2._
Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ. Ζάμπα.
Φαίδρος. Διάλογος περιμάχητος, προκαλέσας οτέ μεν επαίνους, οτέ
δε επικρίσεις από της αρχαιότητος διά τας παρατόλμους περί ηθικής
ιδέας του, αι οποίαι αναπτύσσονται τεχνικώτατα εις ύφος ρητορικόν
και με παραστατικόν λυρισμόν. Πραγματεύεται περί έρωτος, περί
ωραιότητος και περί σχετικών συναισθημάτων της ψυχής, αντικρούων
δε και συμπληρών ένα σχετικόν λόγον του Λυσίου αποδεικνύει συνάμα
ότι η ρητορική μόνον διά της φιλοσοφίας δύναται ν' αναχθή εις
τέχνην. Ζωηρά, χαρίεσσα και κομψή είναι η εν αρχή περιγραφή του
τόπου του διαλόγου. Δρ. 2. —
Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και γλαφυρά υπό του κ. Κ. Γούναρη.
Αλκιβιάδης — Αλκιβιάδης δεύτερος Η αυτοεπίγνωσις, το «γνώθι
σαυτόν», και βαθύτερον ακόμη η θεωρία του έσω ημών κόσμου τίθεται
εις τον Αλκιβιάδην ως αφετηρία και βάσις της εξυψώσεως του
ανθρώπου. Αφού πρακτικώς διευκρινισθή ότι χωρίς την αυτοεπίγνωσιν
δεν έχομεν ορθήν αντίληψιν του δικαίου και του ωφελίμου,
γενικεύεται κατόπιν της αυτοεπιγνώσεως η ιδέα και παρουσιάζεται η
εξ αυτής ωφέλεια ως η κατ’ εξοχήν τελειοποιούσα τον άνθρωπον και
εξυψούσα προς το θείον. Ούτως αι αντιλήψεις του διαλόγου τούτου
είναι ο πυρήν όλης της Νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Ο συναπτόμενος
διάλογος «Αλκιβιάδης δεύτερος», αφορμώμενος εκ του ότι
προσεύχονται οι άνθρωποι ζητούντες πολλάκις επιβλαβή πράγματα,
άγεται εις το ότι αγνοούμεν τι είναι το ωφέλιμον και τι το
αγαθόν. Δρ. 2.50
Η μετάφρασις πιστή και φιλολογική υπό του κ. Ν. Καζαντζάκη.
Ίππαρχος — Αντερασταί. Ερευνάται εις τον Ίππαρχον τι είναι η
αγάπη του κέρδους και γενικώτερον η τάσις της εκ των άλλων
ωφελείας και επικρατήσεως και κατά πόσον είναι αυτή βλαβερά και
άδικος. Αφού δε δειχθή η σχετικότης των τοιούτων αντιλήψεων,
συμπεραίνεται ως φυσική ροπή η φιλοκέρδεια. — Εις τους
«Αντεραστάς» εξετάζεται τι είναι φιλοσοφία και κατά πόσον και πώς
αύτη ωφελεί, κατακρίνονται δε οι επιδεικνύοντες απλήν πολυμάθειαν
ως σοφίαν Δρ.0.80
Η μετάφρασις φιλολογική και ακριβής υπό του κ. Ε. Ραΐση.
Ερυξίας, Αξίοχος, Αλκυών. Ο «Ευρυξίας» ερευνά τι είναι πλούτος
και κατά πόσον είναι ωφέλιμος. — Εις τον «Αξίοχον» γίνεται
επισκόπησις της περί ψυχής εσωτέρας πίστεως του ανθρώπου και
προβάλλεται εμμέσως η πίστις αύτη εις εκμηδένισιν του φόβου του
θανάτου. Εις την «Αλκυόνα» ποιητικώς μετά τινος μυστικισμού
διεξηγείται η μεταμορφωτική της ύλης δύναμις της φύσεως. Δρ. 1. —
Η μετάφρασις φιλολογική, πιστή και σαφής υπό του κ. Γ. Μάνεση.
Παρμενίδης. Ο Παρμενίδης και ο Ζήνων υποστηρίζουν δογματικώς την
ενιαιότητα του Σύμπαντος, αποδεικνύοντες διά πληθύος μεταφυσικών
ισχυρισμών το αδύνατον της πολλαπλότητος των όντων. Ο Σωκράτης
όμως δι’ αλλεπαλλήλων ερωτήσεων περιάγει αυτούς εις αντιφάσεις,
ώστε να προκύψη βαθύτερον του διαλόγου συμπέρασμα η σχετικότης
των ανθρωπίνων γνώσεων και το εσφαλμένον πάσης δογματικής
θεωρίας. Δρ. 2. —
Η μετάφρασις φιλολογική, σαφής και περίτεχνος υπό του κ. Σπ.
Μελά.
Συμπόσιον ή περί έρωτος. — Εις συμπόσιον εορταστικόν της νίκης
του Πλουσίου ποιητού Αγάθωνος αποφασίζουν οι συνδαιτυμόνες να
είπη έκαστος εγκώμιον του έρωτος. Τελευταίος ο Σωκράτης ορίζων
πρώτον ότι έρως, ως κοινώς εννοείται, είναι επιθυμία του κάλλους,
διηγείται διάλογον μετά της φίλης του Διοτίμας· εις την διήγησίν
του περιλαμβάνεται ο μύθος περί γενέσεως του Έρωτος, ενέχων
υψηλήν και βαθυτέραν μυστικότητα, παρουσιάζων δε τον ερωτικόν
πόθον ιδεολογικώς ως φιλοσοφικήν έφεσιν, τάσιν προς ευδαιμονίαν
άμα και αθανασίαν. Η απρόοπτος έλευσις του Αλκιβιάδου μεθύοντος
και σκώπτοντος μεν φαινομενικώς, αλλά κατ' ουσίαν επαινούντος τον
Σωκράτην, παρέχει παραστατικήν βεβαίωσιν της Σωκρατικής
ιδεολογίας, την οποίαν συνεχιζομένην διακόπτει εωθινή εισβολή
κωμαστών. Δρ. 2.50
Η μετάφρασις καλλιεπής και φιλολογική υπό του κ. Ν.
Κουντουριώτου.
Ευθύδημος. Αποτελεί σφοδράν επίθεσιν και επίκρισιν εναντίον των
αμφιγνωμιών, των στρεβλών συλλογισμών και της κενότητος των
σκέψεων και των γνώσεων των σοφιστών, ιδίως όχι των επιφανών και
φιλοσοφούντων, αλλά των κοινών και ρητορευόντων. Υπαινιγμοί εις
τον διάλογον τούτον γίνονται περί του Αντισθένους και του
Ισοκράτους. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις πιστή και σαφής υπό του κ. Α. Χαροκόπου.
Μένων. Από τους πλέον λιτούς των διαλόγων αλλά δεικνύων την
ευρύτητα και το πολυσχιδές της πλατωνικής σκέψεως εξετάζων και
αναλύων την αρετήν, αν και κατά πόσον είναι εις τον άνθρωπον
έμφυτος. Η εν αυτώ μαθηματικώς διατυπουμένη σκέψις, η αλληλουχία
και το ακριβές των συλλογιστικών επιχειρημάτων και ο περιορισμός
του ζητήματος πλησιάζουν τον διάλογον τούτον εις την λεγομένην
ήδη θετικήν φιλοσοφίαν. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις φιλολογική και εις ύφος σαφές υπό του κ. Χαρ.
Παπαντωνίου.
Φίληβος ή περί ηδονής. — Εις την ερώτησιν πού βασίζεται το
αγαθόν, ο μεν Φίληβος απαντά προβάλλων την ηδονήν, ο δε Σωκράτης
αντιπροβάλλει την φρόνησιν. Και αφού καταδειχθή ότι δια τον
άνθρωπον σημαντικωτέρα είναι η φρόνησις καθό πεπερασμένη και
αντιληπτή, συμπεραίνεται ότι ο συνδυασμός φρονήσεως και ηδονής
άγει εις το αγαθόν. Δρ. 2.50
Ο «Φίληβος» μετεφράσθη πιστώς και εις ύφος σαφές υπό του κ. Κ.
Ζάμπα.
Θεάγης — Περί δικαίου — Περί αρετής. Εις τον Θεάγην ο Πλάτων
εξετάζει τι είναι σοφία και αν δύναται αύτη να διδαχθή, θέτει δε
ως βάσιν της μορφώσεως και επιδόσεως εκάστου την εσωτερικήν
φυσικήν του κλίσιν. Εις τον διάλογον τούτον γίνεται υπό του
Σωκράτους εκτενής λόγος περί του γνωστού δαιμονίου αυτού. — Εις
τον «περί δικαίου» διερευνάται αν η αντίληψις του δικαίου είναι
έμφυτος ή επίκτητος. — Εις τον «περί αρετής», ομοίως σκοπείται αν
είναι διδακτή ή όχι η αρετή, και εξάγεται το συμπέρασμα ότι είναι
δώρον εκ θείας βουλήσεως προερχόμενον. Δρ. 0.80
Η μετάφρασις φιλολογική και ακριβής υπό του κ. Σ. Λιμπεροπούλου.
ΠΛΑΤΏΝ
Πρωταγόρας. Μετά ωραίαν και ειρωνικήν περιγραφήν των επιδείξεων
και των φαντασμένων τρόπων των σοφιστών διεξάγεται συζήτησις
μεταξύ του Σωκράτους και του Πρωταγόρα περί αρετής. Eπιδεξίως ο
Σωκράτης φέρων εις αδιέξοδον τον σοφιστήν, αποδεικνύει πρώτον ότι
η αρετή είναι αυτοδίδακτος, μεταστρέφων δε κατόπιν παρουσιάζει
αντιθέτως αυτήν ως αποτέλεσμα γνώσεως. Δρ. 2.
Κριτίας. Αναφερόμενος εις την μυθολογουμένην χώραν Ατλαντίδα, της
οποίας παρέχει ποιητικήν και εξόχως παραστατικήν περιγραφήν,
διατυπώνει πολιτικόν και κοινωνικόν σύστημα ιδεώδες, συνδυασμόν
μοναρχίας και ομοσπονδιακής οργανώσεως. Δρ. 1._
Αι μεταφράσεις του Πρωταγόρα και του Κριτία φιλολογικώς πισταί
και εις γλαφυρόν και σαφές ύφος υπό του κ. Α. Χαροκόπου.
Λάχης. Θέτει ως βάσιν της ανατροφής την ανδρείαν, ηθικώς άμα και
υλικώς λαμβανομένην. Εξετάζων τι είναι ανδρεία και μη καταλήγων
εις ορισμόν, εξάγει εκ τούτου συμπέρασμα ότι θεωρητικώς και
απολύτως δεν δύνανται να καθορισθώσιν αι αρεταί. Δρ. 1._
Λύσις. Διάλογος μεταξύ του Σωκράτους και ωραίων εφήβων εν τη
παλαίστρα, πραγματευόμενος περί της φιλίας της αρμοζούσης εις
τους νέους προς τους πρεσβυτέρους και γενικώτερον περί της φιλίας
ως ατομικής και κοινωνικής αρετής. Δρ. 0.80
Ο «Λάχης» και ο «Λύσις» μετεφράσθησαν με κομψόν φιλολογικόν ύφος
σαφώς και πιστώς υπό του κ. Α. Καμπάνη.
Απολογία Σωκράτους. Το δράμα της δίκης και καταδίκης του
Σωκράτους, κυρίως δε η υπ' αυτού απολογουμένου απλή και σοφή
ιστόρησις της ζωής και της διδασκαλίας του, αποτελούσα την
εναντίον των κατηγόρων του υπεράσπισιν, περιέχονται εις τον
διάλογον τούτον. Δρ. 1.50
Ευθύφρων. Εξετάζει και αναλύει με βαθύτητα φιλοσοφικήν και
ελευθερόφρονα το τι είναι οσιότης, ήγουν ευσέβεια, αρετή και
νομιμοφροσύνη. Επικρίνων την πρόληψιν και την κατά τύπους και
κατά παράδοσιν ευσέβειαν, θέτει ως αφετηρίαν και γνώμονα της
αληθούς ηθικής την έμφυτον και κατά συνείδησιν ηθικότητα. Δρ.
1.20
Η «Απολογία Σωκράτους» και ο «Ευθύφρων» μετεφράσθησαν πιστώς, εις
ύφος ζωντανόν και καλλίτεχνον υπό του κ. Α. Μωραϊτίδου.
Γοργίας. Συζήτησις του Σωκράτους μετά του διασήμου της
αρχαιότητος σοφιστού, του διδάσκοντος ότι η τυπική μόρφωσις — η
λεγομένη σήμερον επιστημονική πολυμάθεια — επαρκεί εις ανύψωσιν
και ανάδειξιν του ανθρώπου. Θέμα της συζητήσεως είναι αν η
ρητορική κατορθώνει να παράσχη την υπεροχήν, τούτο δε αποκρούει ο
Σωκράτης, αποδεικνύων ότι αληθής μόρφωσις είναι μόνον η
θεμελιουμένη επί της φιλοσοφίας. Δρ.3. —
Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Αλ. Φιλαδελφέως.
Μενέξενος. Μοναδικός εις το είδος του διάλογος του Πλάτωνος,
διότι αποτελών δήθεν εγκώμιον πεσόντων Αθηναίων, συνταχθέν υπό
της Ασπασίας, είναι πράγματι λεπτή και ειρωνική σάτυρα της
φλυάρου ρητορείας και των ρητόρων της εποχής εκείνης, των οποίων
μιμείται με θαυμαστήν τέχνην το ύφος και την παραλογιζομένην
σοφιστείαν. Δρ. 1. —
Η μετάφρασις φιλολογικώς πιστή και περίτεχνος μετ' εξηγηματικού
προλόγου υπό του κ. Ι. Ζερβού.
Τίμαιος. Αποτελεί σύστημα μεταφυσικής φιλοσοφίας περί γενέσεως
του κόσμου και περί φύσεως του ανθρώπου, έχει δε πολλήν
συγγένειαν με τας Πυθαγορείους θεωρίας. Ο Τίμαιος αναπτύσσει τας
βαθυτάτας εν τω διαλόγω μυστικιστικάς ιδέας «περί κόσμου φύσεως»,
ο δε Σωκράτης διευκρινίζει, συντελεί εις την ενάργειαν και την
παραστατικότητα την ιδιάζουσαν εις το πλατωνικόν ύφος. Δρ. 3. —
Η μετάφρασις φιλολογικώς αρτία και σαφής υπό του κ. Π.
Γρατσιάτου.
Ίων, Μίνως, Δημόδοκος, Σίσυφος, Κλειτοφών. Ο πρώτος των διαλόγων
τούτων ελέγχει την επιπόλαιον γνώσιν, ορίζει δε εμμέσως εις τι
συνίσταται η μερική και η συνολική γνώσις. — Ο «Μίνως» αναφέρεται
εις τας περί δικαίου και αρετής γενικάς και σχετικάς αντιλήψεις.
— Ο « Δημόδοκος», αφορμώμενος εκ του ερωτήματος αν και παρά τίνων
πρέπει να ζητώμεν συμβουλάς, ανάγεται γενικώτερον εις την
εξέτασιν του τρόπου και του ποιού της επικτήτου μορφώσεως. — Ο
«Σίσυφος» αναλύει τι είναι σκέψις πρακτική και θεωρητική και
πόσον είναι ωφέλιμος. Ο «Κλειτοφών» επισκοπών τας ηθικάς
αντιλήψεις αποδεικνύει την σχετικότητα αυτών. Δρ.2.
Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Ν. Καζαντζάκη. Δρ.
2. —
Πολιτεία. Το πρωτοτυπώτερον και πλαστικώτερον των πλατωνικών
έργων, αποτελούμενον εκ 10 βιβλίων. Το πρώτον βιβλίον
πραγματευόμενον περί δικαιοσύνης είναι αφετηρία διατυπώσεως
έπειτα ιδανικού πολιτεύματος. Η οριζομένη ισότης δικαιωμάτων των
πολιτών, η διακανόνισις ίσης εργασίας, η κατανομή των πολιτών εις
τρεις τάξεις, η εξίσωσις ανδρών και γυναικών, η κοινογαμία και
κοινοκτημοσύνη, ο αποκλεισμός των ποιητών, ο περιορισμός της
αυξήσεως του πληθυσμού, αι πρωτόρρυθμοι γενικαί περί του
κοινωνικού και του αστικού δικαίου αρχαί, συνδυαζόμεναι εις
οργανικόν σύστημα εις την «Πολιτείαν» του Πλάτωνος, υπήρξαν
αφετηρίαι πλείστων φιλοσοφικών, κοινωνιολογικών και πολιτικών
θεωριών. Ώστε και από της απόψεως ταύτης είναι εκ των
σημαντικωτέρων δημιουργημάτων της ανθρωπίνης σκέψεως. Δρ. 6. —
Η μετάφρασις πιστή, σαφής και γλαφυρά υπό του κ. I. Ν. Γρυπάρη.
Νόμοι και Επινομίς. Το ωριμώτερον και πραγματικώτερον του
Πλάτωνος, εις 12 βιβλία. Ο διάλογος, εις τον οποίον δεν
παρουσιάζεται πλέον διδάσκων ή ελέγχων ο Σωκράτης, αλλά κάποιος
ανώνυμος Αθηναίος, ήτοι ο Πλάτων, διεξάγεται εις μιας ημέρας
πορείαν από Κνωσού μέχρι του άντρου του Διός. Μετέχουσι δε αυτού
ο Μέγιλος, Λακεδαιμόνιος, και ο Κλεινίας, Κρης, ήτοι αντιπρόσωποι
των δύο περιφήμων αρχαίων πολιτευμάτων. Περιγραφαί χαρακτήρων και
επεισόδια και προσωποποιίαι δεν υπάρχουν, έκαστος δε των
διαλεγομένων παρίσταται απλώς ως εκπροσωπών ωρισμένην θεωρίαν,
ίνα διατυπωθή τελικώς η ώριμος φιλοσοφική αντίληψις του Πλάτωνος
εις πολιτικόν σύστημα επιδεκτικόν εφαρμογής και πραγματοποιήσεως.
— Η προσηρτημένη «Επινομίς» αποτελεί συνέχειαν των «Νόμων» και
ενιαχού επεξήγησιν αυτών. Δρ. 8. —
Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ. Ζάμπα.
Επιστολαί και όροι. Αι υπό της αρχαιότητος ήδη αποδιδόμεναι εις
τον Πλάτωνα επιστολαί αναφερόμεναι εις τας φιλοσοφικάς αυτού
αντιλήψεις και παρέχουσαι λεπτομερείας περί του βίου του. — Μετά
των επιστολών συνεξεδόθησαν οι «Όροι», ήτοι ερμηνεία των ειδικών
λέξεων και φιλοσοφικών όρων, των εις χρήσιν υπό του Πλάτωνος. Δρ.
2. —
ΗΡΟΔΟΤΟΣ
Πατήρ της Ιστορίας ωνομάσθη ο Ηρόδοτος, του οποίον η
πιστοποιηθείσα εξ άλλων πηγών ακρίβεια της αφηγήσεως αμιλλάται
προς την γοητείαν τον ύφους.
Μούσαι. είναι το θαυμάσιον έργον, το ιστορούν την ζωήν των
αρχαίων Ασιατικών εθνών, των βαρβάρων λαών, της Αιγύπτου και της
Ελλάδος. Οι εθνικοί και θρησκευτικοί μύθοι, αι περιγραφαί τόπων,
ηθών και εθίμων και ποικίλα επεισόδια, παρεμβαλλόμενα, παρέχουν
άφθαστον χάριν εις το βιβλίον, του οποίου τα εννέα τεύχη ωνόμασαν
διά τούτο οι αρχαίοι με τα ονόματα των εννέα Μουσών. Τόμοι 4. Δρ.
12. —
Η μετάφρασις υπό Α. Σκαλίδου, επιθεωρηθείσα υπό του κ. I. Ζερβού.
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ
Η αμερόληπτος ακρίβεια, η κριτική βαθύνοια, η συντομία του λόγου
και η αδρότης του νοήματος ανέδειξαν τον Θουκυδίδην κορυφαίον
ιστορικόν του κόσμου.
Πελοποννησιακός πόλεμος είναι η θαυμασία ιστορία του εμφυλίου
μακρού πολέμου των Ελλήνων, αποτέλεσμα του οποίου υπήρξεν η
ανεπανόρθωτος εξασθένισις της Ελλάδος. Ανατρέχων εις τα απώτατα
αίτια ο Θουκυδίδης εξηγεί τα της αναπτύξεως του Ελληνισμού από
των αρχαιοτάτων χρόνων, περιγράφει την σύστασιν και την ζωήν των
καθέκαστα πολιτειών, παρέχει δε συγχρόνως ούτως αρτίαν εικόνα της
εθνικής των Ελλήνων ζωής. Τόμοι 4. Δρ. 10
Η μετάφρασις πιστή υπό του κ. Ι. Ζερβού.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ
Ο Δημοσθένης κρίνεται ως ο μεγαλύτερος του κόσμου ρήτωρ και οι
λόγοι του είναι το τελειότερον υπόδειγμα ρητορικής τέχνης.
Δυνατοί και ακριβείς την φράσιν, ακαταμάχητοι εις επιχειρήματα,
είναι καλλιτεχνήματα σκέψεως και φράσεως.
Ο περί του στεφάνου λόγος. είναι απολογία του πολιτικού του βίου.
Τόσον δε πλούτον εις εξάρσεις και ρητορικά τεχνάσματα περιέχει,
ώστε δύναται ναποτελεσθή εξ αυτού αρτία διδασκαλία της ρητορικής.
Δρ. 2. —
Οι τρεις Ολυνθιακοί. είναι φανέρωσις της πολιτικής του Φιλίππου
και επίκρισις της αδρανείας των Αθηναίων. Κρίνονται ως οι κατ'
εξοχήν πολιτικοί λόγοι του Δημοσθένους. Δρ. 1. —
Οι τέσσαρες Φιλιππικοί αποτελούν δριμυτάτην επίθεσιν κατά του
Φιλίππου και πρόκλησιν εις άμεσον κατ' αυτού ενέργειαν προς
σωτηρίαν της Ελλάδος. Δρ. 1.50
Αι μεταφράσεις ακριβείς, διατηρούσαι κατά το δυνατόν την δύναμιν
και την ανθηρότητα του πρωτοτύπου, έγιναν υπό του κ. Ν.
Γκινοπούλου.
ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ. Το κατ' εξοχήν ηθογραφικόν και ψυχολογικό τούτο έργον
του φιλοσόφου συγγραφέως, απομείναν έκτοτε πρότυπον εις το είδος
του. Αποτελεί περιγραφήν και σάτυραν κοινωνικών και ατομικών
κακιών και ελαττωμάτων. Δρ 1. —
Η μετάφρασις πιστή και γλαφυρά υπό του κ. Μ. Σιγούρου.
ΟΜΗΡΟΣ
Το μέγιστον και ανυπέρβλητον ποιητικόν μνημείον της παγκοσμίου
σκέψεως αποτελούν αι δύο θαυμασταί εποποιίαι Ιλιάς και Οδύσσεια
του Ομήρου. Ό,τι παρήγαγαν οι αρχαίοι της Ανατολής πολιτισμοί εις
γνώσιν, εις θρησκευτικάς δοξασίας και μύθους και σύμβολα, εις
ηθικάς αντιλήψεις και εις δημιουργήματα τέχνης, πολλαπλασιασθέντα
εκ της πλουσίας Ελληνικής διανοήσεως και διυλισθέντα δια της
καθαράς και λεπτής Ελληνικής αισθητικής, απέληξαν εις τον Όμηρον
ως απόσταγμα ποιήσεως, πλαστικότητος και κάλλους. Ούτως
απετελέσθησαν αι δύο εποποιίαι, πηγαί αστείρευτοι πάσης τέχνης,
πρότυπα ιδεώδη και άφθαστα πάσης ποιήσεως.
Ιλιάς. Το κυρίως ηρωικόν έπος, ορμώμενον από της έριδος
Αγαμέμνονος και Αχιλλέως, ιστορεί όλα τα κατόπιν και επεισοδιακώς
όλα τα πρότερον συμβάντα του Τρωικού πολέμου. Θεοί, ήρωες,
παραδόσεις, περιπέτειαι, περιγραφαί αποτελούν εις την Ιλιάδα
κόσμον κινούμενον και ζώντα με όλην την ενάργειαν της αληθείας
μέσα εις το φως εξόχου ποιήσεως.
ΤΕΥΧΟΣ Α'. Αι έξ πρώται ραψωδίαι: Α. Λοιμός — μήνις — Β. Όνειρος
— Βοιωτία ή κατάλογος νέων — Γ. Όρκοι. Τειχοσκοπία. Αλεξάνδρου
και Μενελάου μονομαχία — Δ. Ορνίων σύγχυσις. Αγαμέμνονος
επιπώλησις — Ε. Διομήδους αριστεία — Ζ. Έκτορος και Ανδρομάχης
ομιλία. Δρ. 1.50
ΤΕΥΧΟΣ Β'. Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Η. Έκτορος και Αίαντος
μονομαχία. Νεκρών αναίρεσις — Θ. Κόλος μάχη — Ι. Πρεσβεία προς
Αχιλλέα, Λιταί — Κ. Δολώνεια — Λ. Αγαμέμνωνος αριστεία — Μ.
Τειχομαχία. Δρ. 1.50
ΤΕΥΧΟΣ Γ'. Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Ν. Μάχη επί ταις ναυσίν — Ξ.
Διός απάτη — Ο. Παλίωξις παρά των νεών — Π. Πατρόκλεια — Ρ.
Μενελάου αριστεία. — Οπλοποιία. Δρ. 1.50
ΤΕΥΧΟΣ Δ'. Αι έξ τελευταίαι ραψωδίαι Τ. Μήνιδος απόρ[;;;;]. — Υ.
Θεομαχία — Φ. Μάχη παραποτάμιος — Χ. Έκτορος αναίρεσις — Ψ. Άθλα
επί Πατρόκλω — Ω. Έκτορος λύτρα. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις ρυθμική, σαφής και πιστή υπό του κ. Ιω. Ζερβού.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ Το πολυσύνθετον και πολυμερές έπος, το ιστορούν την
δεκαετή περιπλάνησιν του Οδυσσέως μετά τον Τρωικόν πόλεμον. Οι
πολιτισμοί, αι θρησκείαι, αι ιστορίαι, τα ήθη των τότε και των
μυθολογουμένων λαών περιλαμβάνονται και περιπλέκονται εις την
θαυμασίαν περιπετειώδη ποιητικήν αφήγησιν.
ΤΕΥΧΟΣ Α' Αι έξ πρώται ραψωδίαι: Α. Θεών αγορά. Αθηνάς παραίνεσις
προς Τηλέμαχον — Β. Ιθακησίων αγορά. Τηλεμάχου αποδημία. — Γ. Τα
εν Πύλω — Δ. Τα εν Λακεδαίμονι — Ε. Οδυσσέως σχέδια — Ζ. Οδυσσέως
άφιξις εις Φαίακας. Δρ. 1.50
ΤΕΥΧΟΣ Β' Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Η. Οδυσσέως είσοδος προς
Αλκίνουν — Θ. Οδυσσέως σύστασις προς Φαίακας. — Ι. Αλκίνου
απόλογοι, Κυκλώπεια — Κ. Τα περί Αιόλου και Λαιστρυγόνων και
Κίρκης — Λ' Νέκυια — Μ. Σειρήνες, Σκύλλα, Χάρυβδις, βόες Ηλίου.
Δρ. 1.50
ΤΕΥΧΟΣ Γ' Αι έξ επόμεναι ραψωδίαι: Ν. Οδυσσέως απόπλους παρά
Φαιάκων και άφιξις εις Ιθάκην — Ξ. Οδυσσέως προς Εύμαιον ομιλία —
Ο. Τηλεμάχου προς Εύμαιον άφιξις — Π. Τηλεμάχου αναγνωρισμός
Οδυσσέως — Ρ. Τηλεμάχου επάνοδος εις Ιθάκην — Σ. Οδυσσέως και
Ίρου πυγμή. Δρ. 1.50
ΤΕΥΧΟΣ Δ' Αι έξ τελευταίαι ραψωδίαι: Τ. Οδυσσέως και Πηνελόπης
ομιλία. Αναγνωρισμός υπό Ευρυκλείας — Υ. Τα προ της
μνηστηροφονίας — Φ. Τόξου θέσις — Χ. Μνηστηροφονία — Ψ. Οδυσσέως
υπό Πηνελόπης αναγνωρισμός — Ω. Σπονδαί. Δρ. 1.50
Η μετάφρασις έμμετρος, σαφής και πιστή υπό Ιακ. Πολυλά.
ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ
Ο πλησιέστερος εις ημάς και συγγενέστερος αρχαίος ποιητής,
υμνητής του έρωτος και της φύσεως, του οποίου το έργον εν συνόλω
έχει πολλάς ομοιότητας και αναλογίας με την δημοτική μας ποίησιν.
Ε Ειδύλλια. Τα σωζόμενα πονήματά του, βουκολικά, ερωτικά και
άλλα, διαπνέονται από ζωήν και χάριν, παρέχοντα δε ζωντανήν
εικόνα του αρχαίου βίου παρουσιάζουν και καταπληκτικήν
νεωτεριστικότητα.
Η μετάφρασις έμμετρος, και αρτίως αρμονική υπό του κ. Ι. Πολέμη.
Δρ. 2. —
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Ο πολυσχιδέστερος κ' εγκυκλοπαιδικώτερος των φιλοσόφων, του
οποίου το έργον υπήρξε και η βάσις όλης της νεωτέρας επιστήμης
και φιλοσοφίας.
Ηθικά Νικομάχεια. είναι το νεωτεριστικόν έργον του, εις το οποίον
εξετάζονται, αναλύονται και διατυπούνται από θεωρητικής συνάμα
και πρακτικής απόψεως αι αρχαί της κοινωνικής και της ατομικής
ηθικής. Δρ. 5
Η μετάφρασις φιλολογική και σαφής υπό του κ. Κ. Ζάμπα.
Περί ψυχής. Εις το περιλάλητον τούτο έργον διετύπωσεν ο
Αριστοτέλης τας μεταφυσικάς περί ψυχής θεωρίας του, βασιζομένας
επί των δεδομένων του φυσικού κόσμου και του ορθού λόγου. Υπήρξαν
δε αύται αφετηρία πλείστων εκ των νεωτέρων μεταφυσικών
συστημάτων. Δρ. 3. —
Μικρά Φυσικά. Τα πορίσματα των προ αυτού φυσικών και φιλοσόφων,
μάλιστα δε τα εξαγόμενα της κολοσσαίας αυτού προσωπικής εργασίας
διετύπωσεν ο Αριστοτέλης εις το έργον τούτο, βαθύ και
διαφωτιστικόν των τότε φυσικών και βιολογικών γνώσεων. Δρ. 3. —
Τα «Περί Ψυχής» και τα «Μικρά Φυσικά» με φιλολογικήν ακρίβειαν,
καλλιέπειαν και σαφήνειαν μετέφρασεν ο κ. Π. Γρατσιάτος.
Αθηναίων Πολιτεία. Ιστορία πολιτική και πολιτειακή των Αθηνών, η
κυριωτέρα της μεγάλης «περί πολιτευμάτων» συγγραφής του
Αριστοτέλους. Θαυμάζεται εν αυτή η λιτότης, και η τάξις της
συγγραφής, παρεχούσης πλείστας πολιτειακάς μελέτας. Δρ. 3. —
Η μετάφρασις με αποκατάστασιν του ελλείποντος κειμένου και με
εισαγωγήν περί του βίου και του έργου του Αριστοτέλους υπό του κ.
Ι. Ζερβού.
ΞΕΝΟΦΩΝ
Λαξευτής του λόγου, υπερέχων εις σαφήνειαν, λιτότητα και
περιγραφικότητα ο Ξενοφών αποτελεί το υπόδειγμα της Αττικής
καλλιεπείας και είναι είς των μεγαλυτέρων ιστορικών και
ηθικολόγων της παγκοσμίου φιλολογίας.
Τα Απομνημονεύματά του είναι η περίληψη της διδασκαλίας του
Σωκράτους, περιέχουν δε κυρίως τας ηθικάς αντιλήψεις του μεγάλου
φιλοσόφου. Δρ. 2.50
Η μετάφρασις υπό του κ. Κ. Βάρναλη.
Κύρου Ανάβασις. Ιστορία της εκστρατείας του νεωτέρου Κύρου και
ιδίως η αφήγησις της επιστροφής των δέκα χιλιάδων Ελλήνων υπό την
στρατηγίαν του Ξενοφώντος. Η περιγραφή των χωρών και των λαών της
Ασίας ενισχύει την ζωηρότητα και το ενδιαφέρον της ιστορικής
αφηγήσεως. Δρ. 5. —
Η μετάφρασις αρτία υπό του κ. Δ. Αναστασοπούλου του Αθηναίου.
ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ
Εγχειρίδιον. Αι περί κόσμου, περί ανθρώπου, περί ηθικής γνώμαι
του επιφανούς στωικού φιλοσόφου συνεκεντρώθησαν εις το έργον
τούτο. Δρ. 0.80
Η μετάφρασις αριστοτεχνική υπό του κ. Α. Καμπάνη.
90 ΔΡΑΧ. ΒΙΒΛΙΑ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΕΣ ΑΝΑ 5 ΔΡ. ΚΑΤΑ ΜΗΝΑ
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ
Ο μέγιστος μ.Χ. Έλλην συγγραφεύς και φιλόσοφος. Οι «Παράλληλοι
βίοι» του είναι βιογραφίαι, καθ' ας εις έκαστον Έλληνα
αντιπαραβάλλεται ο αντιστοιχών κατά χαρακτήρα, δράσιν και
περιπετείας Ρωμαίος· είναι δε φιλοσοφικαί, ηθικολογικαί,
διδακτικαί και μάλιστα πηγαί πολυτιμόταται της ιστορίας. Τα
ανέκδοτα, η ζωηρότης της παραστάσεως, η ενάργεια της περιγραφής,
αι σκέψεις, η εμβριθής κρίσις, καθιστώσαι τους «Παραλλήλους
Βίους» μελέτην τερπνήν και μορφωτικήν.
Θησεύς — Ρωμύλος — Λυκούργος — Νουμάς. — Ο ήρως των Αθηνών
παραβάλλεται προς τον ιδρυτήν της Ρώμης. Και ο νομοθέτης της
Σπάρτης Λυκούργος προς τον Ρωμαίον Νουμάν. Τόμος Α'. Δρ. 3.
Σόλων — Ποπλικόλας, Θεμιστοκλής — Κάμιλλος, Περικλής — Φάβιος
Μάξιμος. — Ο νομοθέτης των Αθηνών αντικρύζεται προς τον
μεταρρυθμιστήν Ποπλικόλαν. Ο δε νικητής των Περσών Θεμιστοκλής
προς τον Κάμιλλον. Τέλος ο πολιτικός Περικλής προς τον συνετόν
πολιτικόν της Ρώμης Φάβιον Μάξιμον. Τόμος Β'. Δρ. 3. —
Αλκιβιάδης — Κοριολανός, Τιμολέων — Αιμίλιος Παύλος, Πελοπίδας —
Μάρκελλος. — Ο επιτήδειος και αλλοπρόσαλλος Αθηναίος συγκρίνεται
προς τον ικανόν, αλλά πολεμήσαντα την πατρίδα του Κοριολανόν. Ο
ενάρετος δε Τιμολέων προς τον αγαθόν στρατηγόν της Ρώμης. Και των
Θηβών ο υπερασπιστής παραβάλλεται προς τον Μάρκελλον. Τόμος Γ'.
Δρ. 3. —
Αριστείδης — Κάτων, Φιλοποίμην — Φλαμινίνος, Πύρρος — Μάριος. — Ο
Αριστείδης τίθεται παράλληλος προς τον Κάτωνα. Ο τελευταίος της
Ελλάδος στρατηγός προς τον Φλαμινίνον. Και ο ηρωικός Πύρρος προς
τον στρατηγόν Μάριον. Τόμος Δ'. Δρ. 3. —
Λύσσανδρος — Σύλλας, Κίμων — Λούκουλος, Νικίας — Κράσσος. — Ο
κακώς αποθανών βασιλεύς της Σπάρτης παραβάλλεται προς τον
ομότυχον Σύλλαν. Ο Αθηναίος Κίμων προς τον ομοίως παραγνωρισθέντα
στρατηγόν Λούκουλλον. Και ο δυστυχήσας στρατηγός Νικίας προς τον
Κράσσον. Τόμος Ε. Δρ. 3. —
Σερτώριος — Ευμένης, Αγησίλαος — Πομπήιος. — Η από μικρών
ανύψωσις εις μεγάλα του Σερτωρίου και του Ευμενούς
παραλληλίζονται. Ομοίως του Αγησιλάου και του ενδόξου Πομπηίου η
πρώτη λαμπρά τύχη και η κατόπιν συμφορά. Τόμος ΣΤ' Δρ. 3. —
Αλέξανδρος — Ιούλιος Καίσαρ, Φωκίων — Κάτων. — Οι δύο μέγιστοι
και δυναστικοί της Ελλάδος και της Ρώμης στρατηγοί
παραλληλίζονται. Εις τους επομένους δύο βίους ο Φωκίων
συγκρίνεται προς τον Κάτωνα. Τόμος Ζ'. Δρ. 3. —
Άγης και Κλεομένης — Τιβέριος και Γάιος Γράκχος, Δημοσθένης —
Κικέρων. — Οι δύο αναμορφωταί της Σπάρτης αντιπαραβάλλονται προς
τους δύο Ρωμαίους. Και ο υπέροχος Δημοσθένης προς τον μεγάλον της
Ρώμης ρήτορα. Τόμος Η' Δρ. 3. —
Αρταξέρξης — Δημήτριος, Ο πολιτικός των Περσών βασιλεύς
παραλληλίζεται προς τον Δημήτριον. Έπεται δε μόνος ο βίος του
Αντωνίου. Τόμος Θ'. Δρ. 3. —
Δίων — Βρούτος, Άρατος — Γάλβας, Όθων. — Ο περιπετειώδης βίος του
Συρακουσίου Δίωνος παραβάλλεται προς τον βίον του Βρούτου. Του δε
στρατηγού των Αχαιών Αράτου προς τον του αυτοκράτορος Γάλβα.
Έπεται δε ο βίος του αυτοκράτορος Όθωνος. Τόμος Γ. Δρ. 3. —
Το όλον έργον τόμοι δέκα Δρ. 30. —
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΚΑΙ KOIΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΦΕΞΗ
Εκδιδομένη υπό την διεύθυνσιν του Δρος I. ΖΕΡΒΟΥ
E. Haeckel Η καταγωγή του ανθρώπου
Μετ. Α. Φαρμακοπούλου
Εμβριθής ερμηνευτής και εκλαϊκευτής της Δαρβινίου θεωρίας της
εξελίξεως ο Χαίκελ εξετάζει εις το βιβλίον του τούτο και αναλύει
τα της εξελίξεως του ζωικού βασιλείου μέχρι του ανθρώπου και τους
σταθμούς της προόδου αυτού μέχρι του σημερινού τύπου. Δρ. 2. —
J. Loubboor Πώς να ζήτε
Μετ. Θ. Φλωρά
Είναι έν από τα χρησιμότερα και τερπνότερα σοβαρά βιβλία διά κάθε
αναγνώστην. Αφηγηματικόν, μεστόν ωφελίμων γνωμών φιλοσοφικών και
εμπειρικών, με ανέκδοτα και με συμπερασματικήν σκέψιν
απηρτισμένον, αποτελεί πρακτικόν οδηγόν της χρησιμοποιήσεως της
ζωής. Δρ. 8. —
Η θεωρία της συγκινήσεως W. James
Μετ. Ν. Καζαντζάκη
Θεμελιώδης ενέργεια του ανθρωπίνου οργανισμού είναι η συγκίνησις,
ήτοι αφ' ενός η εκ του εξωτερικού κόσμου αίσθησις και αντίληψις
και αφ’ ετέρου η υποκειμενική διαμόρφωσις και φανέρωσις, από των
πλέον στοιχειωδών και κοινών συγκινήσεων μέχρι των πλέον συνθέτων
και τελειοτέρων. Τοιουτοτρόπως εξετάζων και αναλύων την
συγκίνησιν ο Τζέιμς παρέχει πρωτοτύπως και διαφωτιστικώς ιδίαν
θεωρίαν φυσιολογικής ψυχολογίας. Δρ. 3
Fr. Paulhan Η ηθική της ειρωνείας
Μετ. Χ. Δαραλέξη
Μετά φιλοσοφικήν επισκοπήσιν των ανθρωπίνων σκέψεων και των
κοινωνικών σχέσεων, επί τη βάσει δε της φυσιολογικής ψυχολογίας
εξετάζει το βιβλίον τούτο και αναλύει την ειρωνείαν ως σκέψιν και
ως έκφρασιν και χαρακτηρίζει την ηθικήν και την ανήθικον όψιν
αυτής εις τας καθημερινάς εκδηλώσεις και εις τας καλλιτεχνικάς
και γενικωτέρας μορφάς αυτής. Δρ. 8.—
K. Dastre Η ζωή και ο θάνατος
Μετ. Στρατηγοπούλου
Από βιολογικής και φιλοσοφικής απόψεως εξετάζεται και εξηγείται
το φαινόμενον της ζωής και το εναλλάσσον φαινόμενον του θανάτου
εις τον ενόργανον κόσμον, ιδίως δε εις τον άνθρωπον. Η έκθεσις
και εξέλεγξις όλων των σχετικών θεωριών, τα κρατήσαντα εκάστοτε
δόγματα, τα δεδομένα της ζωικής ιστορίας, τα εκ της χημείας και
γενικώς εκ της επιστήμης συμπεράσματα παρατίθενται παράλληλα με
την παρεχομένην θεμελιώδη δι’ επιστημονικών τρόπων εξήγησιν της
ζωής και του θανάτου. Δρ. 4. —
Gast. Danville Η ψυχολογία του έρωτος
Μετ. Χ. Δαραλέξη
Επιστημονική αλλά και ποιητικά διατυπωμένη εξήγησις του
ανθρωπίνου έρωτος εις όλας τας εκδηλώσεις αυτού δίδεται διά του
έργου τούτου, που περιέχει συνάμα ό,τι διά τον έρωτα εγνωμάτευσεν
η φιλοσοφία, η ποίησις και η επιστήμη από της αρχαιότητος μέχρι
σήμερον. Συμπέρασμα δε προκύπτει ότι ο έρως είνε φυσική και όχι
ανώμαλος, υπερτέρα και όχι έκφυλος λειτουργία της ζωής. Δρ. 3. —
Tolstoi Η νέα ζωή
Μετ. Σ. Φραγκοπούλου
Το πλέον ριζοσπαστικόν κοινωνιολογικόν έργον του Τολστόη είναι «Η
νέα ζωή» που εξετάζει με ζοφερά χρώματα τας σημερινάς κοινωνίας,
εικονίζει θαυμαστά την αθλιότητα των εργατικών τάξεων, βαίνουσαν
από του κακού εις το χειρότερον, διδάσκει δε την απλοποίησιν των
κοινωνικών συνθηκών και τον φυσικόν και αγροτικόν βίον ως το
μόνον μέσον σωτηρίας από της αθλιότητος. Δρ. 2.50
B. Dangennes Η θέλησις
Μετ. Η. Οικονομοπούλου
Ό,τι σχετικόν με την άσκησιν και την ενίσχυσιν της θελήσεως και
όσα είνε τα εξ αυτής ωφελήματα του ατόμου και της κοινωνίας,
περιελήφθησαν εις το βιβλίον τούτο. Μεθοδικά ταξινομημέναι και
ερμηνευμέναι, με αφηγηματικότητα δε και χάριν, παρετέθησαν αι
περί θελήσεως γνώμαι αρχαίων και νέων σοφών μαζί με τα διδάγματα
της κοινωνικής πείρας. Δρ. 3. —
John Gaird Η φιλοσοφία της θρησκείας
Μετ. Π. Γρατσιάτου
Η επιστημονική και μεταφυσική δικαιολογία της θρησκείας επί τη
βάσει της ανέκαθεν σκέψεως της ανθρωπότητος και σύμφωνα με τας
νεωτέρας γνώσεις διατυπούται σαφώς και μεθοδικώς εις το
φιλοσοφικόν τούτο έργον, θεωρούμενον υπό της κριτικής ως
κλασσικόν εις το είδος του. Δρ. 8. —
Ιω. Ζερβού Ιστορία της Ιδέας
Η εξέλιξις των ανθρωπίνων ιδεών, θεολογικώς, μεταφυσικώς και
επιστημονικώς και τα εξαγόμενα των ιδεών τούτων εις θρησκευτικάς
πίστεις, εις ηθικά δόγματα και εις τας άλλας κοινωνικάς εφαρμογάς
διατυπώνονται εις τα δύο βιβλία του έργου — τον Γαβατάμαν και τον
Αστάρην — περιληπτικώς και κατά τρόπους μεταφορικούς, χωρίς να
παραβλεφθή εκ τούτου η ακρίβεια. Ως συνάθροισμα και ολοκλήρωσις
των ιστορουμένων ιδεών προκύπτει τέλος κεντρική φιλοσοφική ιδέα,
εξηγούσα, συναρμόζουσα και ενώνουσα όλας τας ανέκαθεν κοινωνικάς
πίστεις και φιλοσοφικάς δοξασίας. Δρ. 4. —
E. Haeckel Ο Μονισμός
Μετ. Α. Φαρμακοπούλου
Εξετάζον από βιολογικής απόψεως και ιδίως σύμφωνα με την
κρατούσαν θεωρίαν της εξελίξεως ο Χαίκελ την κίνησιν, την
σύνθεσιν και την ανάπτυξιν της ύλης παρουσιάζει τον Μονισμόν,
ήτοι την απλήν και εξ ενός στοιχείου σύστασιν της ύλης ως την
μόνην πραγματικών και εναργώς αληθή φιλοσοφικήν περί του κόσμου
αντίληψιν. Δρ. 2. —
V. Hugo Φιλοσοφία και φιλολογία
Μετ. Γερ. Βουτσινά
Με oξυδέρκειαν και με δύναμιν εις ύφος εναργές και ποιητικόν ο
Ουγκώ διερευνά εις αυτό το έργον του την παγκόσμιον σκέψιν ως
προς την καλλιτεχνικήν ιδίως εκδήλωσιν αυτής. Η ανάλυσις του
έργου του Αισχύλου κατά συμπαραβολήν με το έργον του Σαίξπηρ
εκτεινόμεναι περιλαμβάνουν γενικήν επισκόπησιν του αρχαίου
ιδεώδους και του νεωτέρου. Δρ. 2.50
John Lubbock Αι απολαύσεις της ζωής
Μετ. Α. Μαρπουτσόγλου
Αισιόδοξος ο συγγραφεύς εξετάζει τα αγαθά και τα δεινά, τας
ευτυχίας και τας συμφοράς της ζωής, παρουσιάζων δε μέγα το
πλεόνασμα των απολαύσεων, διδάσκει πώς και εις τας ταλαιπωρίας
ακόμη να ευρίσκωμεν την απόλαυσιν και να κατορθώνωμεν την
αποσόβησιν ή ελάττωσίν των. Δρ. 3. —
Richard Ο Σοσιαλισμός
Μετ. Η. Οικονομοπούλου
Μελέτη της ιστορίας του σοσιαλισμού, έκθεσις περιληπτική των
νεωτέρων σοσιαλιστικών συστημάτων και των εφαρμογών των, ιδίως δε
εξέλεγξις αυτών σύμφωνα με τας αντιλήψεις της συγχρόνου
οικονομολογικής επιστήμης είναι το έργον τούτο, το οποίον παρέχει
ιδίως πολλάς και πολυτίμους περί του σοσιαλισμού γνώσεις και
πληροφορίας. Δρ. 3. —
Pappalardo Η Τηλεπάθεια
Μετ. Α. Καμπάνη
Όλα τα φαινόμενα παλαιά και νέα, όσα εξηκριβώθησαν σχετικά με την
εξ αποστάσεως αίσθησιν, ήτοι τα φαινόμενα της τηλεπαθείας ή άλλως
λεγομένης έκτης αισθήσεως, συνάμα δε και όλας τας διατυπουμένας
υπό διαφόρων υποθέσεις προς εξήγησιν του φαινομένου,
συνεκέντρωσεν ο συγγραφεύς μεθοδικά εις το βιβλίον αυτό, ώστε η
ανάγνωσίς του παρέχει σαφή ιδέαν του τι είναι και πώς κρίνεται
σήμερον η τηλεπάθεια. Δρ. 2.50
Rousseau Περί της ανισότητος των ανθρώπων
Μετ. Α. Καμπάνη
Είναι το τολμηρότερον έργον του Ρουσσώ, περιέχον περιληπτικώς τας
φιλοσοφικάς του ιδέας όπως ανεπτύχθησαν εις το «Κοινωνικόν
Συμβόλαιον», εις τας «Εξομολογήσεις» του κ.τ.λ. Υποστηρίζει ότι
τα δεινά της ανισότητος προέκυψαν εκ του πολιτισμού και
υποδεικνύει την επαναστροφήν του ανθρώπου εις την αρχέγονον
κατάστασιν. Δρ. 3. —
Rousseau Κοινωνικόν συμβόλαιον
Μετ. Ι. Ζερβού
Βασιζόμενος ο Ρουσσώ εις την ιδέαν ότι αι κοινωνίαι
εσχηματίσθησαν βαθμηδόν και με το να συμβληθούν μεταξύ των οι
άνθρωποι, εξετάζει κατά πόσον το Κοινωνικόν αυτό Συμβόλαιον είναι
διατηρήσιμον και δίκαιον ή δικαιοφανές. Και καθ' όσον οι
πλειότεροι άνθρωποι αδικούνται από τους ολίγους κρίνει ο Ρουσσώ
ως δικαίαν την επανάστασιν. Από κοινωνιολογικής απόψεως το Κοιν.
Συμβόλαιον είναι σπουδαιότατον έργον, ιστορικώς δε υπήρξεν η
κυριωτέρα θεωρητική διδασκαλία της Γαλ. Επαναστάσεως. Δρ. 3. —
Schopenhauer Συγγραφείς και Ύφος
Μετ. Α. Ζάρκου
Ο μέγας της Γερμανίας νεώτερος φιλόσοφος, βαθύς και πρωτότυπος,
υπερέχει συνάμα και εις κομψότητα ύφους. Εις την σειράν δε των
έργων του, των υπό τίτλον «Πάρεργα και Παραλειπόμενα» περιέλαβε
το υπό τον άνω τίτλον σύγγραμμα, όπου με διαύγειαν φιλοσόφου και
πείραν μεγάλου καλλιτέχνου ορίζει τους κανόνας του καλού ύφους,
τους τρόπους της διατυπώσεως των ιδεών και εν γένει της
συγγραφής, επιτίθεται δε δριμύτατα εναντίον των διαστροφέων της
γλώσσης και των κενολόγων καλλιτεχνών. Δρ. 3. —