En op in moaije dei yn Maeijemoanne, de wrâld yn ’e pronk fen hjar
earste blomknoppen, alle hôven wyt fen blomsnie en lûd fen fûgelliet,
de blauwe loft helder as in gril, de sinne fen gjin wolken skeind, do
barde it, det âlde Falentijn for de twadde kear al fen ’t jier de
goudene gaspen op ’e skoen naeije liet. Oars diich ’r it altyd mei de
sulveren, nou mei it trouwen fen ’e bern moasten de goudenen for ’t
ljocht en ’t wie krekt, as kaem yn ’e heechste pronk, de deftichheit
fen syn wezen, ék noch namstomear út.
Yn ’t seal by Ripperda’s, it seal, der ek ienkear de Oranjemannen dy
Sneine by inoar sitten hiene, hâldden se nou it gearset, fornaem en
stemmich, ek al mei om de lege plakken fen beppe en Ryklef-om, dy-t nou
as in swerfling yn Ingelân forkearde en hiel inkeld tynge stjûrde. As
hy der om tochte, den waerde Ripperda it moed fol, selst op dizze
freugdedei. O ho miste ’r optheden wer syn jonge twisken dizze
bloeijende, nije jeugd fen Ljouwert, ho sear diich it syn âld hert, him
misse to moatten!—
En nou gyngen Jehannes Falentijn en Doedte Ripperda togearre, sa ’s syn
forljeafde dreamen it him ienkear al foarsei hiene. Yn ’t tún bloeiden
fjûrreade roazen en mennichten fen wite leeljes tsjin ’t sket oan yn ’e
sinne en klip! klap! klapten de lytse sidene toffeltsjes fen Doedte it
mei estrikken floerre paedtsje lâns nei ’t simmerhúske ta, hielendal
ûnder in treurboek biskûle. En in lytse wite kedoes der blaffende
efteroan, in hiele greate fjûrreade strik oan ’e halsbân.
Sá echt, o sá echt noch de soarchleaze jeugd der dy simmers, dy moaije
simmer mei syn lange sinneskyndagen, hwer fen eltse dei wer in feest
for hjar allebeide wie.
Do-t de hjerstfleagen om ’t hûs gûlden, hâlden Doedte en kedoeske hjar
kûs by de hird, in lyts protsje gûd yn in greate briedstoel en dy
winters? Do foreare mefrou Falentijn hjar in greate pelysse fen
otterbûnt en der in lyts swart mûtske by for hjar bloun hier en as se
de sted yn woe, stie der in forgulden draechkoetske ré mei Jan, trouwe,
sterke en o sa soarchsume Jan en Minne Pjirkes as dragers.
It kopke ûnder ’t swart mûtske waerde al lytser en biklonkener, de
eagen al greater en greater en sims, o sims en ek mar hiel efkes!
siddere de sterke Jehannes Falentijn for de takomst, for it libben fen
syn teare, bloune skat....
Hiele skoften koene se stil neist inoar sitte, hja lynjend tsjin him
oan mei de holle tsjin syn skouder en hjar beide hantsjes yn syn waerme
rjuchter. Dy tiiden learden se it lok kennen, sa ’s it him mar
komselden fen minsken kenne lit.
En op in kâlde moarne yn April joech se him syn soan, in lytse bloune
jonge, in razer. It hiele hûs rekke yn ûnstjûr en hiele Ljouwert dielde
fen herten yn ’e blydskip fen syn doctor Falentijn, sels sa faek
boadskipper fen sokke goede dingen en nou der sels mei bitocht.
Mar Jehannes Falentijn siet mei de hân oan ’e holle. Hy hie syn moed
net. Bitterheit wie yn syn freugde, sa ’s de Psalmist seit....
Diselde joune moast Jan de reis wer ûndernimme nei de Bjirmen ta. Der
hoechde gjin brief mear hinne en der waerde ek net mear mei blydskip
nei ’t andert útsjoen. Alles hie ommers syn bislach krige en der yn ’e
widze lei de greatste seine, dy-t in minske mar barre meij.
De wegen wierne min to brûken—jonker Age Ripperda liet fjouwer hynsders
foar de wein slaen en jage, sa ’s hy noch noait jage hie. O hwet wie
det in reis yn dy ljochte, lije maitiidsnacht mei dy freeslike eangstme
ta driûwer!
It wie noch net to let, do-t ’r kaem om syn bern en bernsbern to sjen.
In ûre twa letter gyng Doedte stil by hjar wei, lykme allinne en selst
Jehannes mei al syn greate ljeafde wie net yn steat, hjar to folgjen.
En diselde simmers, yn ’t tún mei syn rûkende reade roazen, syn
leeljeblommen yn al de folle pracht fen hjar wite moaijens, learde hy,
hwet iensumheit wie en waerde him de kreft jown, dy birêstend drage to
kinnen.