Was die Boesman ernstig toe hulle dit kom sê, is die storie pragtig;
het hulle dit vir 'n grap bedoel, is dit nog mooier. En daar is
mense wat wil beweer dat 'n man wat soiets kon sê, nie eers sy kind
'n naam kon gee nie. Daar is mos baie skrywers wat weet te vertel
dat die Boesmans nie name gehad het nie. Dit is nie nodig om die
bewering ernstig te weerspreek nie, ons weet dat hul name had,
maar daar moet darem 'n rede wees waarom so 'n storie begin het, en
die skrywer meen dat hy die rede ontdek het. Ons moet weer Campbell
raadpleeg--die arme sendeling wat die inboorling in die algemeen en
die Boesman in besonder nie kon verstaan nie, maar wat tog deur die
snaakse kaskenade wat hy met die Boesman aanvang, so 'n helder lig
op die vraagstuk werp. Campbell skrywe:
"It was some time before I could even learn what was the captain's
name. They consulted together three or four minutes laughing
several times. The captain appeared to be requesting his wife to
help him, either to recollect, or to decide what was his proper
name. At length ... he said his name was Hoakay...."
Onder baie inboorlinge word dit nie toegelaat om 'n man se naam te
noem nie. Onder seker Bantoe-stamme was dit nie eers toegelaat om
enige lettergreep te gebruik wat voorkom in die naam van die kaptein
nie, en as 'n gevolg, by elke verandering in die kapteinskap, moet
'n nuwe klomp woorde opgemaak word. Dit is die werk van die vrouens
en dié gewoonte heet die Hlonipa. Die skrywer het nog nie bewys
gevind dat daar ook so 'n taboe onder die Boesmans bestaan het nie,
met uitsondering van die verhaal van die seun wat bal-bal met die Wind
gespeel het, en een of twee ander verhale van dieselfde soort; maar tog
sou die bestaan van die gewoonte of bygeloof heel wat feite verklaar.